Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ 3ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΝΘΟΚΗΠΩΝ ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ

Τα παιδιά μας γιόρτασαν τους Αγίους τους...
     Από την Δευτέρα άρχισαν οι εορτασμοί στο Σχολείο με εκδηλώσεις,ομιλίες,ποιήματα και μικρά θεατρικά δρώμενα,που οργάνωσαν οι δάσκαλοι του 3ου Δημοτικού Σχολείου των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας και σήμερα, την Τετάρτη 30η Ιανουαρίου,ημέρα της επίσημης εορτής των Τριών Ιεραρχών,των προστατών της Εκπαίδευσης και της Παιδείας,των Γραμμάτων και των Επιστημών και φυσικά των μαθητών και σπουδαστών όλης της Χριστιανοσύνης,έγινε ο καθιερωμένος εκκλησιασμός στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης.
     Γύρω στις 9.00 το πρωί έφτασαν στον ναό οι μαθητές του Σχολείου μας συνοδευόμενοι από την Διευθύντρια του κα Μαρία Μπαζιάκου και σύσσωμο το διδακτικό προσωπικό του,ενώ τα παιδιά μας ακολούθησαν και αρκετοί από τους γονείς και συγγενείς τους.
     Στην πόρτα του ναού,που από νωρίς είχε προετοιμαστεί κατάλληλα για να υποδεχθεί τόσα παιδιά,τους προϋπάντησε ο εφημέριος του, π.Χρυσόστομος Τελίδης,ενώ η Θεία Λειτουργία τελέστηκε από τον π.Χρυσόστομο Κοτσίδη,τον δε πανηγυρικό λόγο της ημέρας ανέλαβε να τον εκφωνήσει ο δάσκαλος των παιδιών μας κος Αναστάσιος Χατζηιωαννίδης.
     Τίποτε πιο συγκινητικό από το να βλέπεις τα παιδιά που διακονούν στο ιερό βήμα,τους λεγόμενους ιερόπαιδες...τα δικά μας παιδιά,παρατεταγμένα στον Σολέα"με τις ιερατικές στολές τους να ομολογούν την πίστη τους εκφωνώντας υπερήφανα το "Πιστεύω"και το "Πάτερ ημών"ή την Σημαιοφόρο του Σχολείου να σηκώνει την Σημαία της πατρίδος μας,της Ελλάδος, την ώρα που ο ιερέας λέει το Ευαγγέλιο των Αγίων Τριών Ιεραρχών, ή τους παραστάτες να κρατούν με τιμή την εικόνα των Αγίων Προστατών τους και να την μοιράζονται καθ'όλη την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας για να πάρουν την ευλογία τους.
     Πρός το τέλος, οι ιερείς μας κάλεσαν τα παιδιά στην Αγία Κοινωνία τους με τον Χριστό με το "Μετά Φόβου Θεού,Πίστεως και Αγάπης προσέλθετε"και σχεδόν όλα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αυτό, αφού προετοιμασμένα από δασκάλους,κατηχητές και ιερείς, γνωρίζουν την αξία του Δώρου που τους δίδεται και ξέρουν την προετοιμασία και τον αγώνα που χρειάζεται από πριν.
     Με το Αντίδωρο από το χέρι του ενός ιερέως και με δυό-τρείς καραμέλες από τον άλλον,μαζί όμως και με την αγάπη και την ευλογία τους, αποχαιρετήσαμε τα παιδιά μας κατά την επιστροφή στα σπίτια τους,αφού Σχολική Αργία είναι η σημερινή ημέρα και δεν έχει μάθημα αλλά ξεκούραση και παιχνίδι.
     Τρείς τεράστιοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, τρεις "ογκόλιθοι", τρεις "πυλώνες"της, η Τριανδρία της Ορθόδοξης Πίστεως,οι Φωστήρες της οικουμένης,Οι Τρείς Ιεράρχες, ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας,ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προστατεύουν τα παιδιά μας,γιαυτό γονείς να μην φοβάστε, τίποτα κακό δεν μπορεί να τα αγγίξει,κανένας κίνδυνος δεν θα τα ταράξει όσο είναι στις ζεστές απλωμένες φτερούγες της Εκκλησίας του Χριστού μας.

Υ.Σ: Η γιορτή της Ενοριακής Νεανικής Εστίας και των κατηχητικών του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, για τους Τρείς Ιεράρχες θα γίνει το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στις 6.30 μ.μ μέσα στην κατακόμβη του Ναού μας,ενώ παράλληλα αναφορές,τραγούδια και ποιήματα ετοίμασαν τα παιδιά για να γιορτάσουν την ημέρα που η Εκκλησία μας προβάλλει στο πρόσωπο της Παναγίας μας την ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου,τις μητέρες όλου του κόσμου.
Επίσης θα κοπεί και η βασιλόπιτα της Ε.Ν.Ε για την καινούργια χρονιά, που εκτός από την ευλογία του Αγίου Βασιλείου,επιφυλάσσει και πολλές εκπλήξεις για τους τυχερούς που θα κερδίσουν,σύμφωνα με την παράδοση και το θαύμα του Αγίου, τα νομίσματα που κρύβουν τα δικά μας βασιλοπιτάκια.

Παρακάτω υπάρχει μικρό φωτογραφικό υλικό από τον εκκλησιασμό των παιδιών μας...

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Κάθε μήνα και ένας τιμώμενος Άγιος.
     Για τον Ιανουάριο σκεφτήκαμε να τιμήσουμε τον Όσιο Εφραίμ,του οποίου το μοναδικό μοναστήρι έχουμε κοντά μας στην επαρχία της Πιερίας  στην όμορφη Κατερίνη και συγκεκριμένα κοντά στο χωριό Παναγία Κονταριώτισσα,από όπου και προμηθευτήκαμε την Ακολουθία του Οσίου Εφραίμ,έτσι ώστε να τελέσουμε την Αγρυπνία μας πανηγυρικά και όπως του αρμόζει.
    Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην καθηγουμένη του μοναστηριού Αικατερίνα,για την φυλλάδα που τόσο γρήγορα και με αγάπη μας προμήθευσε και εμείς υποσχόμαστε πως θα βάλουμε το μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ στους προσκυνηματικούς μας προορισμούς και πρώτα ο Θεός την 28η  Ιουλίου που πανηγυρίζει το παρεκκλήσιο της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στο μοναστήρι θα οργανώσουμε ένα προσκύνημα,μία όμορφη εκδρομή για να γνωρίσουμε από κοντά τον τόπο και την μονή που τόσα ενδιαφέροντα πράγματα έχουμε ακούσει.
    Στις 9.οο το βράδυ όπως πάντα, σήμαναν οι καμπάνες του ναού καλώντας τους πιστούς για ακόμα μια φορά στην μικρή υπόγεια εκκλησιά μας και στην κατανυκτική ακολουθία της Αγρυπνίας,μιας βραδινής προσευχής μακρυά από την πολύβουη μέρα,χωρίς τις μέριμνες της βιοτής να μας βασανίζουν,προστατευμένοι από το φως του ήλιου που ανεξέλεγκτα φέγγει την ομορφιά όπως και την ασχήμια της ζωής μας και καλυμμένοι στην αγκαλιά του Θεού,παρέα με Αγίους και την ουράνια ζεστασιά που μας προσφέρουν,αφιερώσαμε λίγο από τον χρόνο μας,βγάλαμε όση μαυρίλα είχε η ψυχή μας και την αντικαταστήσαμε με την ευωδιά του θυμιάματος,το ιλαρόν φως των καντηλιών και των λαμπάδων,ενώ αντίδωρο της αγάπης μας πήραμε φεύγοντας αργά το βράδυ,το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας ή το ύψωμα από το χέρι του ιερέως και την ευχή του.
    Πριν φύγουμε όμως, στο αρχονταρίκι του ναού μας περίμενε ένα μικρό κέρασμα "διά τον κόπον της Αγρυπνίας"όπως λένε οι αγιορείτες πατέρες,ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι μερικά βουτήματα και πολύ-πολύ αγάπη από τις κυρίες της διακονίας του ναού που φρόντισαν τα πάντα.
    Επόμενο "ραντεβού",μια ακόμα Αγρυπνία,πρώτα ο Θεός,την Παρασκευή την 22α Φεβρουαρίου προς τιμή και μνήμη ενός ακόμα Αγίου της Ορθοδοξίας ενός ακόμα μάρτυρα της Πίστεως μας,ενός Ιεράρχη που προτίμησε τον σωματικό από τον ψυχικό θάνατο,τον Άγιο Πολύκαρπο επίσκοπο Σμύρνης,του οποίου τον βίο αλλά και άλλες πληροφορίες θα έχουμε σε επόμενες αναρτήσεις της ιστοσελίδας του ναού μας,των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,των Αγίων προστατών των ζευγαριών που αγωνίζονται να αποκτήσουν παιδιά,γιατί και οι Άγιοι Θεοπάτορες άτεκνο ζευγάρι υπήρξε που παρακαλούσε τον Θεό σχεδόν σε όλη του την ζωή, να τους λύσει τα δεσμά της ατεκνίας,μη γνωρίζοντας βέβαια πως για αυτούς το σχέδιο Του ήταν να φέρουν στον κόσμο την Μ Α Ν Α όλης της Ορθοδοξίας,της Σωτηρίας του κόσμου,την μητέρα του Χριστού και Λυτρωτή μας.

Παρακάτω ακολουθούν, ένα βίντεο με την Λιτή και την Αρτοκλασία της Αγρυπνίας,όπως και μερικές φωτογραφίες...

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Τη 27η του μηνός Ιανουαρίου, 
εορτάζομεν την ανακομιδήν των Ιερών Λειψάνων του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινοπόλεως του Χρυσοστόμου.
     Η εορτή για την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,(η ημέρα που ο Άγιος εκοιμήθη είναι η 14η Σεπτεμβρίου,ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού,όμως η εορτή του μετετέθη για την 13η Νοεμβρίου έτσι ώστε να τιμάται  ο Άγιος όπως του πρέπει) φέτος συνέπεσε με την Κυριακή του Ζακχαίου και όπως όλες τις Κυριακές, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας μας,"στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος"προβάλλεται περισσότερο το γεγονός της Ανάστασης,με όλα τα αναγνώσματα,τους ύμνους και τα τροπάρια να είναι αναστάσιμα,χαρμόσυνα και να αναγγέλλουν την "του Χριστού Ανάστασιν" και λιγότερο τους εορταζόμενους Αγίους της ημέρας, οι οποίοι και "αδικούνται"αφού όλο το βάρος της υμνολογίας πέφτει στο χαρμόσυνο μήνυμα της αναστάσιμης Κυριακής και λιγότερο στα "γράμματα",δηλαδή στους ύμνους που γράφτηκαν για να ψάλλονται την ημέρα των εορτών τους.
     Όμως στην δική μας Ενορία,στην δική μας όμορφη μικρή εκκλησιά των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας στην Δυτική Θεσσαλονίκη,έχουμε έναν λόγο παραπάνω να τιμούμε τον Άγιο της ημέρας,τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, όπου σήμερα στην ανακομιδή των ιερών λειψάνων του,ιδιαίτερα τον πανηγυρίσαμε αφού και οι δύο ιερείς του Ναού φέρουν αναξίως μεν αλλά με τιμή το προσονύμιο του,αυτό που ο λαός του Θεού του έδωσε για να τον ξεχωρίσει από τους άλλους Ιεράρχες, για να  τον "στολίσει" για την προσφορά του στην ζωή Εκκλησίας μας και να χαρακτηρίσει έναν Άγιο που με τον πύρινο λόγο του και την θεόπνευστη πένα του, έκανε πλούσια την Ορθοδοξία. 
Η εξορία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
(λαϊκή αγιογραφία)
     Το γεγονός της γιορτής δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την ιστοσελίδα του ναού μας, που λίγα γεγονότα της εποχής εκείνης προβάλλει παρακάτω, γεγονότα που αφορούν την ζωή του,αλλά κυρίως αυτά που ακολούθησαν της αγίας κοιμήσεως του. 

     Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος εκοιμήθη από εξάντληση στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της τρίτης του εξορίας από την αυτοκράτειρα Ευδοξία και τάφηκε στα Κόμανα του Πόντου. Το σεπτό λείψανό του περίμενε επί τριάντα έτη, θαμμένο στον τόπο της εξορίας και του μαρτυρίου του.
     Όταν όμως το 434 μ.Χ. πατριάρχης εξελέγη ο μαθητής του Άγιος Πρόκλος, παρεκάλεσε τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο να ενεργήσει τα δέοντα, ώστε το λείψανο του μεγάλου αυτού πατέρα της Εκκλησίας να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Και πράγματι, τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 438 μ.Χ. έγινε η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου.


Λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου 
και Ιωάννου του Χρυσοστόμου

(Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην Κωνσταντινούπολη)
     Η μεταφορά των ιερών λειψάνων από τα Κόμανα συνοδεύτηκε από μια επιστολή - διαταγή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’, υιού του Αρκαδίου και της Ευδοξίας, η οποία έγραφε:
Ἐπιστολὴ τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου.
"Εἰς τὸν οἰκουμενικὸν Πατριάρχην καὶ Διδάσκαλον καὶ πνευματικὸν Πατέρα Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον, τὴν προσκύνησιν προσφέρω ἐγὼ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος. Ἡμεῖς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντες, πῶς εἶναι τὸ σῶμά σου νεκρόν, καθὼς εἶναι καὶ τὰ ἄλλα σώματα τῶν ἀποθανόντων, ἠθελήσαμεν να μεταφέρωμεν αὐτὸ ἁπλῶς εἰς ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο καὶ τοῦ ποθουμένου δικαίως ὑστερήθημεν. Ἀλλὰ σύ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησον εἰς ἡμᾶς, ὀποῦ μετανοοῦμεν. Σὺ γὰρ ἐδίδαξες εἰς ὅλους τὴν μετάνοιαν. Καὶ δὸς τὸν ἑαυτόν σου, ὣς πατὴρ φιλοπαῖς, εἰς ἡμᾶς τοὺς φιλοπάτορας υἱούς σου, καὶ τοὺς σὲ ποθούντας εὔφρανον διὰ τῆς παρουσίας σου".
     Αυτή την επιστολή του αυτοκράτορα την πήγαν στον Άγιο και την τοποθέτησαν πάνω στην λάρνακά του. Τότε ο Άγιος θαυματουργικά, ελάφρυνε το σώμα του έτσι ώστε οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα που μετέφεραν την λάρνακα που περιείχε το άγιο λείψανο του στην Κωνσταντινούπολη,  να μην κοπιάσουν καθόλου. 

Δεξί χέρι του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
 (Mονή Φιλοθέου, Άγιον Όρος)
     Η υποδοχή των ιερών λειψάνων του Αγίου υπήρξε παλλαϊκή. Σύσσωμος λαός, κλήρος και μοναχοί, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα, τους αυλικούς, τη σύγκλητο και όλους τους άρχοντες, υποδέχθηκαν και προσκύνησαν με σεβασμό τα λείψανά του. Με πολύ ευλάβεια μετέφεραν αρχικά τη λάρνακα στο ναό του Αποστόλου Θωμά, στην περιοχή του Αμαντίου, έπειτα δε στο ναό της Αγίας Ειρήνης. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στο σύνθρονο και άπαντες εβόησαν: «Ἀπόλαβε τὸν θρόνον σου, Ἅγιε». Στη συνέχεια η λάρνακα τοποθετήθηκε σε αυτοκρατορική άμαξα και μεταφέρθηκε στο περιώνυμο ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στην ιερή καθέδρα και έγινε το θαύμα: ο Άγιος επεφώνησε προς τον λαό το «Εἰρήνη πάσι». Έπειτα το εναπέθεσαν μέσα στο Άγιο Βήμα, κάτω από την Αγία Τράπεζα.
     Η Σύναξη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ετελείτο στο πάνσεπτο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αφιέρωσε διά χρυσοβούλλου στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969 - 976 μ.Χ.) και τεμάχιο της αριστεράς χειρός ο Ανδρόνικος ο Παλαιολόγος (1282 - 1328 μ.Χ.), διά χρυσοβούλλου, τον Ιούλιο του έτους 1284 μ.Χ., στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Επίσης, τμήματα του ιερού λειψάνου φυλάσσονται στις μονές Βατοπαιδίου, Ιβήρων, Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου.

Η κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
(Mονή Βατοπεδίου,Άγιον Όρος
)
    Έτσι όλο το Άγιον Όρος έχει μαζί με τις ευλογίες της Παναγίας Μάνας του Χριστού μας και αυτές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,ευλογία που επιζητούμε και παίρνουμε όλοι οι πιστοί που επισκεπτόμαστε  το "Περιβόλι της Παναγιάς",έχοντας το ιδιαίτερα εμείς οι Θεσσαλονικείς δίπλα μας...μέσα μας!!!
    Τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, μαζί με άλλους δύο επιφανείς Ιεράρχες της Ορθοδοξίας,τους Αγίους,Βασίλειο τον Μέγα και Γρηγόριο τον Θεολόγο, τους έχει κατατάξει η Αγία Εκκλησία μας στο Αγιολόγιο της,στο γνωστό Συναξάρι, και εορτάζονται ξεχωριστά στις ημερομηνίες που έχουν "κοιμηθεί" ή στην ανακομιδή των λειψάνων τους, αλλά αρχίζουν να εορτάζονται και μαζί την 30η Ιανουαρίου εκάστου έτους, από τον 4ο αιώνα, ως η "Τριανδρία της τρισηλίου θεότητος..." αλλά και ως"«Τους τρεις μεγίστους φωστήρας..."όπως τους αναφέρει το απολυτίκιο τους.
    Αργότερα δε, στα μέσα του 11ου αιώνα, συνθέτονται ύμνοι εκκλησιαστικοί και ακολουθίες, ενώ τον 19ο αιώνα και συγκεκριμμένα το 1824 καθιερώνεται η 30η Ιανουαρίου ως εορτή της εκπαίδευσης, των γραμμάτων και της Παιδείας από την Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Οι Τρείς Ιεράρχες
      Σιγά-σιγά όμως και λόγω της ακτινοβολίας των τριών αυτών πυλώνων της Εκκλησιαστικής ιστορίας και της προσφοράς τους στην εκπαίδευση,η γιορτή αυτή επεκτάθηκε και στην μέση αλλά και στην κατώτερη εκπαίδευση για να πάρει στις μέρες μας τον εορταστικό αυτό χαρακτήρα που ξέρουμε,να γίνονται,δηλαδή, εκκλησιασμοί τους μαθητών και σε όλα τα σχολεία της Ελλάδος να γίνονται εκδηλώσεις και τελετές στην μνήμη των Τριών Ιεραρχών και οι δάσκαλοι των παιδιών μας να εκφωνούν λόγους για να τιμήσουν αλλά και να προβάλλουν το έργο αυτών των τριών Αγίων της Ορθοδοξίας, των προστατών της Παιδείας και των γραμμάτων.
     Έτσι μετά την ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που εορτάζουμε την Κυριακή 27η Ιανουαρίου και στον ναό μας,όπως σε όλη την Χριστιανοσύνη,την Τετάρτη 30η του ίδιου μηνός θα εορτάσουμε πανηγυρικώς και τους Τρεις Ιεράρχες μας,με εκκλησιασμό του 3ου Δημοτικού Σχολείου των Ανθοκήπων της Ευκαρπίας,του μοναδικού σχολείου στην γειτονιά μας, και με όμορφους λόγους των καλών δασκάλων του από το εκκλησιαστικό βήμα,οι οποίοι προτρέποντας τα για μάθηση και ζήλο στην ζωή,θα τα οδηγήσουν μαζί με τις οικογένειες τους,αλλά και τους κατηχητές και τους ιερείς,  από τον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στο επόμενο σκαλοπάτι μετά την μάθηση...
...την καλλιέργεια της ψυχής τους!!!
 Αρχιμανδρίτης
π.Χρυσόστομος Τελίδης

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ του Ζακχαίου(Λουκ.ιθ΄1-10)

"Ιδού τα ημίση των υπαρχόντων μου,
Κύριε δίδωμι τοις πτωχοίς, 
και εί τινός τι εσυκοφάντησα, 
αποδίδωμι τετραπλούν.
     Το ευαγγέλιο της Κυριακής του Ζακχαίου, που θα ακουστεί στις εκκλησιές όλης της Ορθοδοξίας από τους ιερείς μας, σύμφωνα με τα "Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος",δηλαδή το τυπικό της, καταγράφει μια έκπληξη, ένα θαυμαστό γεγονός. Μας μιλάει για έναν τελώνη, έναν άνθρωπο του συμφέροντος και του κέρδους που κατόρθωσε να νικήσει το «εγώ» του και να το ρίξει στα πόδια του Κυρίου, ζητώντας έλεος.
       Ο Κύριος πορεύεται με δόξα προς την Ιερουσαλήμ και το Πάθος και περνάει μέσα από την πόλη Ιεριχώ. Ένα ετερόκλητο πλήθος αποτελούμενο από μαθητές, εορταστές, περίεργους, εχθρούς και φίλους τον περιβάλει. Η προσδοκία αυτού του λαού δεν καταγράφεται στην περικοπή αλλά είναι φανερό τι ζητάει αυτή η συνοδεία από τον Κύριο. Περιμένει από Αυτόν να ανέβει στο θρόνο της μεσσιανικής δόξας , να αποκαταστήσει μία κοσμική βασιλεία και να τους δικαιώσει ως έθνος. Τα ίδια συναισθήματα τρέφουν και οι μαθητές. 
      Άλλοι εχθρικά διακείμενοι περιμένουν την ευκαιρία ή την αφορμή να τον πειράξουν και να Τον μειώσουν και οι περισσότεροι βρίσκονται δίπλα Του για να δουν τέρατα και σημεία. Άνθρωποι θρησκευόμενοι και μη, οπωσδήποτε όμως Ισραηλίτες που θεωρούνται θρησκευτικώς καθαροί και άψογοι.
     Μέσα στους καθαρούς ξεπροβάλει η μορφή ενός «ακαθάρτου». Είναι ο αμαρτωλός και άρπαγας Ζακχαίος που ζει με συκοφαντίες, κλοπές, καταπίεση των άλλων. Αυτός λοιπόν ο δακτυλοδεικτούμενος αμαρτωλός, ανεβαίνει σε μια συκομουριά για να δει τον Κύριο, γιατί ήταν λέει κοντός. Αδιαφορεί για την κοινωνική του θέση, για τους ψιθύρους, για την αποδοκιμασία των αξιοπρεπών και επιζητεί την προσοχή και το έλεος του Σωτήρα. 
      Γιατί η βασιλεία των ουρανών ανήκει στους «βιαστές» και «βιαστές» την αρπάζουν. Σηκώνει τα μάτια ο Κύριος σε αυτή την προσωποποίηση της κραυγής για σωτηρία και τον ανταμείβει με το "Ζακχαίε, σπεύσε και κατέβα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στον οίκο σου». Και ο Ζακχαίος , αδιαφορώντας ταπεινά για τους γογγυσμούς των γύρω: "Ιδού, τα μισά των υπαρχόντων μου, Κύριε, τα δίνω στους φτωχούς, και αν κάποιον φορολόγησα κάτι παράνομα, το αποδίδω τετραπλάσια". Και ο Κύριος: "Σήμερα έγινε σωτηρία στον οίκο τούτο, καθότι και αυτός είναι γιος του Αβραάμ, γιατί ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το χαμένο".
      Ποιος είναι αυτός ο Ζακχαίος της περικοπής; Ένας άνθρωπος της αγοράς, των οικονομικών υποθέσεων , ένας άνθρωπος που ζει μέσα στην διαφθορά και ίσως στην πολυτέλεια. Σε μια πλούσια Ιεριχώ που γνωρίζει κοινωνικές ανισότητες. Από τη μια οι καταπιεστές , από την άλλη οι καταπιεζόμενοι. Περιφρονεί τον Νόμο του Θεού και των ανθρώπων. Φορολογεί τον συμπατριώτη του και τον αδικεί. Ζει ενδεχομένως με σπατάλες και ζει για τον εαυτό του. Έχει οικοδομήσει την ευτυχία του πάνω στον άδικο πλούτο, την καταδυνάστευση των άλλων. Παράλληλα, μοιάζει ξένος με θρησκευτικές και μεταφυσικές ανησυχίες. Τα κρίνει όλα με το ζύγι και τα σταθμά.
     Ένας ρεαλιστής έμπορος θα λέγαμε. Στα ευαγγέλια έχουμε ακόμα ένα παράδειγμα τέτοιου άδικου τελώνη που μεταστρέφεται. Είναι ο Λευίς, τελώνης στην Καπερναούμ που μετά την κλήση και μεταστροφή του γίνεται απόστολος και ευαγγελιστής και ονομάζεται Ματθαίος από τον Κύριο της νέας του Ζωής που σημαίνει «δώρον Θεού».
    Και αυτός σαν τον Ζακχαίο ζει μια πώρωση εξωτερική όμως και φαινομενική όπως αποδεικνύεται . Τι κρυβόταν στις ψυχές αυτών των δύο αμαρτωλών; Ποια πάλη ανάμεσα στο πνεύμα του Θεού και το πνεύμα του μαμωνά βίωνε η ψυχή τους;
Θα μπορούσαμε να πούμε πως η παρουσία του Χριστού στις ζωές τους ήταν καταλυτικά θαυματουργική. Μια ματιά έφτανε για να τα ανατρέψει όλα. Είναι όμως έτσι; Και που βρίσκεται η ελευθερία της προσωπικής επιλογής; Γιατί ο Κύριος να τον ονομάσει «γιο του Αβραάμ» αν ο ίδιος ήταν μόνο «γιος της απωλείας»;
      Ο Ζακχαίος χωμένος στις υποθέσεις του, κορεσμένος από την αμαρτία, παραδομένος στις απολαύσεις που καμιά ευχαρίστηση δεν του έδιναν και κανένα κενό δεν συμπλήρωναν στη ζωή του, είχε μέσα του όπως κάθε άνθρωπος μια ανάμνηση Θεού.
      Ένα νύγμα φιλοτίμου που δεν τον άφηνε ήσυχο. Μία δίψα που έπρεπε να κορεστεί:
Η επιστροφή στην αγιότητα , στη γνησιότητα του τέκνου του Θεού, στη χαρά του Πατέρα. Ενώ ήταν «απολωλός» δεν παραδόθηκε χειροπόδαρα στην απώλεια. Ήταν σκλάβος στη συνήθεια την οποία όμως ενδόμυχα αποστρεφόταν και μισούσε.
    Όταν άκουσε πως ο Χριστός περνούσε από κει τα έπαιξε όλα για όλα. Το πνεύμα της εμπορικότητας που κάποτε τον έκανε άδικο και άρπαγα τώρα λειτούργησε προς το πραγματικό όφελος. Όλα τα έθεσε στα πόδια του Χριστού και δεν έχασε μα κέρδισε αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη που μνημονεύουν τα ευαγγέλια.
          Ο άνθρωπος , αδερφοί μου, αρέσκεται να βάζει «ταμπέλες» στον καθένα αδιαφορώντας για τις δικές του αδυναμίες και πτώσεις. Πολλές φορές και εμείς πέφτουμε στον πειρασμό να χαρακτηρίσουμε κάποιον «πόρνο», «τοκογλύφο», «ανάλγητο», «τομάρι χαμένο» χωρίς να έχουμε το δικαίωμα του Κριτή και τη διάκριση να δούμε τις δικές μας αδυναμίες. 
     Πόσες φορές αφορίζουμε τον αμαρτωλό από το κοινωνικό αλλά και το εκκλησιαστικό σώμα χωρίς να μπορούμε να δούμε ή μάλλον παραθεωρώντας τη δική μας αστοχία και κατάσταση που μπορεί να είναι βαρύτερη και πλέον φορτισμένη. Και όμως υπάρχουν γύρω μας «άνθρωποι της αμαρτίας», δακτυλοδεικτούμενοι και περιθωριοποιημένοι με τη δίψα του παραδείσου, με τη φλόγα της μετάνοιας να τους ματώνει καθημερινά τη συνείδηση και πολλές φορές ο στιγματισμός από μας τους αποκλείει τον δρόμο επιστροφής. 
     Γιατί ίσως και εμείς σαν το πλήθος της περικοπής έχουμε σχηματίσει εγωιστικά και ανόητα έναν αντί-χριστό κομμένο και ραμμένο στις δικές μας προσδοκίες και άρα εχθρικά διακείμενο σε αυτούς που αποκαλούμε εχθρούς και μισητούς. Ξένο δε από κάθε σωτηριολογία, οικείο μόνο σε αυτούς που ιδεολογούν με βάση το εγώ τους.
    Μπορεί κάλλιστα βέβαια να βρισκόμαστε από την άλλη πλευρά, παραδομένοι στον εμπαιγμό του εχθρού, απελπισμένοι πως δεν θα τα καταφέρουμε και όμως ο Κύριος είπε «ο Υιός του ανθρώπου ήρθε για να βρει και να σώσει το χαμένο πρόβατο»...

Θάρρος....

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ

είδησις:
      Την Κυριακήν 27ην Ιανουαρίου και ώρα 9ην βραδυνήν,εις τον Ιερόν Ναόν των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, θα τελεστεί η ιερά Ακολουθία της Αγρυπνίας,προς τιμήν και μνήμην του Οσίου πατρός ημών Εφραίμ του Σύρου.

Τῌ ΚΗ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
 Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν 
Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου.
Ἤκουσε γλῶτταν ψαλμικῶς, ἣν οὐκ ἔγνω,
Ἐφραίμ, ἄνω καλοῦσαν, ὁ γλῶσσαν Σῦρος.
Εἰκάδι ὀγδοάτῃ Νόες Ἐφραὶμ θυμὸν ἀπηῦρον.


Ο βίος του Οσίου Εφραίμ

     Ο Όσιος Εφραίμ καταγόταν από την Ανατολή και γεννήθηκε στην πόλη Νίσιβη της Μεσοποταμίας πιθανώς το 308 μ.Χ. ή και ενωρίτερα. Ήκμασε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.), Ιουλιανού του Παραβάτου (361 - 363 μ.Χ.) και των διαδόχων αυτού.

     Από την μικρή του ηλικία διδάχθηκε την πίστη και την αρετή από τον Επίσκοπο της γενέτειράς του Ιάκωβο (309 - 364 μ.Χ.), ο οποίος και τον χειροτόνησε διάκονο, αλλά ο Όσιος αρνήθηκε να λάβει μεγαλύτερο αξίωμα. 

     Ακολούθησε πολύ νωρίς τον μοναχικό βίο και με το φωτισμό του Παρακλήτου έγραψε πάρα πολλά συγγράμματα πνευματικής και ηθικής οικοδομής. Γι’ αυτό και θαυμάζεται για το πλήθος και το κάλλος των έργων του. Γνώστης ακριβής όλων των δογματικών θεμάτων, ήξερε να καταπολεμά τις αιρέσεις και να υπερασπίζει με θαυμάσια σαφήνεια την Ορθοδοξία. Ήταν εκείνος που κατατρόπωσε σε διάλογο τον αιρετικό Απολλινάριο και οδήγησε πολλούς αιρετικούς να επιστρέψουν στην πατρώα ευσέβεια.

    Όταν, διά της συνθήκης του έτους 363 μ.Χ., που υπέγραψε ο διάδοχος του Ιουλιανού του Παραβάτου, Ιοβιανός (363 - 364 μ.Χ.), η Νίσιβης παραδόθηκε στους Πέρσες, ο Όσιος Εφραίμ εγκατέλειψε την πατρίδα του και ήλθε στην Έδεσσα, όπου ασκήτεψε σε παρακείμενο όρος. 

      Το έτος 370 μ.Χ. επισκέφθηκε τον Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και λίγο αργότερα τους Πατέρες και Ασκητές της Αιγύπτου.

     Ο Όσιος Εφραίμ κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 373 μ.Χ. στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας.

     Ο Εφραίμ άφησε σημαντικό έργο, όπως βίους πατριαρχών της Βίβλου, ύμνους, λόγους, ερμηνευτικά της Αγίας Γραφής και πολλά άλλα. 

     Ο Μέγας Βασίλειος τον περιέγραψε ως «πάντων ἐλλογιμώτερος» από αυτούς που ζούσαν εκείνη την εποχή. Ο δε Ιωάννης ο Χρυσόστομος τον περιέγραψε ως εξής: «Ἐφραῒμ ὁ πολὺς, ἡ παραμυθία τῶν ἀθυμούντων, ἡ παιδαγωγία τῶν νέων, ἡ χειραγωγία τῶν μετανοούντων, ἡ κατὰ τῶν αἱρετικῶν ῥομφαία, τὸ δοχεῖον τοῦ Πνεύματος, τὸ σκεῦος τῶν ἀρετῶν».

     Η μνήμη του οσίου Εφραίμ εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιανουαρίου. Επίσης θεωρείται άγιος από την Καθολική και διάφορες Προτεσταντικές εκκλησίες.

H Ευχή  του Οσίου Εφραίμ του Σύρου
        Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργείας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας μή μοι δῷς.
   Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης, χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ.
   Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος έγραψε για το σφράγισμα του Θηρίου:

     “Ο Αντίχριστος, επειδή είναι εχθρός του Θεού, επιθυμεί να χαθούμε όλοι και αυτός ο τύραννος θα χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους για να πάρουν όλοι τη σφραγίδα του θηρίου, μόλις θα έρθει για να παραπλανήσει όλο τον κόσμο. 

      Να προσέχετε αδελφοί μου, τους διάφορους πονηρούς τρόπους που θα χρησιμοποιήσει το θηρίο. Η αρχή γίνεται από την κοιλιά, ώστε όταν κανείς βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού δε θα έχει τροφές, θ’ αναγκαστεί να πάρει το σφράγισμα του Αντίχριστου στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όχι τυχαία, αλλά για να μην μπορεί ο άνθρωπος να κάνει με το δεξί του χέρι το σημείο του Σταυρού, και να μην μπορεί να σημειώνει το Άγιο όνομα του Κυρίου στο μέτωπο.

          Επειδή ξέρει ο πανάθλιος, ότι όταν ο άνθρωπος σφραγισθεί με το σημείο του Σταυρού, ελευθερώνεται ο άνθρωπος απ’ τις δυνάμεις του διαβόλου. Γι αυτό το λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι του ανθρώπου”.

Ρεῖθρον ἄυλον, ἐν τὴ ψυχή σου, τὸν ζωήρρυτον, πλουτήσας φόβον, κατανύξεως κρατὴρ ἀναδέδειξαι, ὅθεν ἠμᾶς πρὸς ἠθῶν τελειότητα, τοὶς ἱεροίς σου ρυθμίζεις διδάγμασιν. Ἐφραὶμ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’.
Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας· καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας· καί γέγονας φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἐφραίμ Πατήρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Τήν ὥραν ἀεί, προβλέπων τῆς ἐτάσεως, ἐθρήνεις πικρώς, Ἐφραίμ δάκρυα κατανύξεως· πρακτικός δέ γέγονας, ἐν τοῖς ἔργοις διδάσκαλος ὅσιε· ὅθεν Πάτερ παγκόσμιε, ῥαθύμους ἐγείρεις πρός μετάνοιαν.
Κάθισμα

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν θησαυρὸν τῆς σοφίας τῶν μυστηρίων Χριστοῦ, τὸν κρατῆρα τὸν θεῖον τῆς κατανύξεως, ἀνυμνήσωμεν πιστοί, ἐν τῇ μνήμῃ αὐτοῦ· φερωνύμως γὰρ ἀεί, τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, εὐφραίνει ἔπεσι θείοις, Ἐφραίμ, ὡς πράκτωρ καὶ μύστης, τῶν τοῦ Κυρίου ἀποκαλύψεων.

          Με χαρά θα σας περιμένουμε στον ναό μας για να συμπροσευχηθούμε μαζί σας, στην ιερά Αγρυπνία που θα τελέσουμε προς τιμήν και μνήμην του οσίου Εφραίμ του Σύρου,το βράδυ της Κυριακής της 27ης Ιανουαρίου.

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

ΔΩΡΕΑ ΔΥΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

                   Ένα μεγάλο ευχαριστώ!!!
       Και αυτό παίρνει μεγαλύτερη αξία όταν βγαίνει από τις καρδιές των εκατό και πλέον παιδιών της Ενοριακής Νεανικής Εστίας της μικρής εκκλησιάς μας,των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας στην Δυτική Θεσσαλονίκη.
       Στο τέλος του καλοκαιριού είχαμε καταλάβει, παρατηρώντας την προσέλευση των παιδιών στο μικρό εντευκτήριο που δημιουργήσαμε,πως ο χώρος ήταν πια μικρός για όλες αυτές τις δραστηριότητες τους και πως τα μέσα που είχαμε για να κρατήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών μας ήταν λίγα και ίσως προχωρημένα αφού οι νέοι σήμερα από νωρίς γνωρίζουν την τεχνολογία,την χρησιμοποιούν στο παιχνίδι αλλά και στην επιμόρφωση τους.
       Έτσι ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε σιγά-σιγά,αφού οι πόροι μας είναι μηδαμινοί, ακόμα έναν χώρο για να φιλοξενήσουμε και άλλες δραστηριότητες των μικρών κατηχητόπουλων μας,παράλληλα όμως και με επιστολές που έστειλε ο ιερέας μας π.Χρυσόστομος Τελίδης,ζητούσαμε από διάφορους φορείς του τόπου μας να δείξουν ευαισθησία και να βοηθήσουν τον αγώνα μας.
       Η ανταπόκριση ήρθε πριν από λίγες μέρες από την Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας και στο πρόσωπο της κας Αθηνάς Αηδονά,που μέχρι χθές ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου της Περιφέρειας και τώρα αντιπεριφεριάρχης οικονομικών,αναγνωρίσαμε έναν φίλο,ευεργέτη και σύμμαχο στον αγώνα μας,αλλά και από τον κο Στράτο Σιμόπουλο παλιό γνώριμο της Ευκαρπίας και τώρα γενικό γραμματέα του Υπουργείου Ανάπτυξης,μα περισσότερο φίλο μας και συμπαραστάτη των παιδιών που απαρτίζουν τα κατηχητικά σχολεία της Ενορίας των Αγίων Θεοπατόρων.
       Την Κυριακή που μας πέρασε την 20η Ιανουαρίου δε,ήρθαν στον ταπεινό υπόγειο μα ζεστό και φιλόξενο ναό μας αυτοί οι νέοι φίλοι μας,προσευχήθηκαν μαζί μας στην Θεία Λειτουργία και κατόπιν αφέθηκαν στην ανθοκηπιώτικη φιλοξενία μας στο όμορφο αρχονταρίκι της εκκλησιάς μας,όπου οι κυρίες της διακονίας είχαν ετοιμάσει ένα σωρό λιχουδιές για να εντυπωσιάσουν τους επίσημους προσκεκλημένους και με τον τρόπο αυτό να εκφράσουν τις ευχαριστίες τους που βοηθούν τον ταλαιπωρημένο τόπο τους και που νοιάζονται για τα παιδιά τους.
       Πρίν αναχωρήσουν από τον ναό για να συνεχίσουν το βαρύ πρόγραμμα των καθηκόντων τους,επισκέφθηκαν τους χώρους των παιδιών και είδαν "ιδίοις όμμασι"τον αγώνα μας αλλά και τα παιδιά "εν δράσι" που είχαν κατακλύσει τους χώρους του εντευκτηρίου τους μετά την Θεία Λειτουργία και επιδίδονταν σε αυτό που ξέρουν καλύτερα...το παιχνίδι.
      Τους ξεπροβοδίσαμε λοιπόν,ευχηθήκαμε στην κα Αθηνά Αηδονά,την γλυκύτατη Νανά,που την συνόδευε ο κος Βασίλης Μπουγιούκογλου,ενορίτης και φίλος μας, καλή δύναμη και συγχαρητήρια στα νέα καθήκοντα της και από τον κο Σιμόπουλο πήραμε την διαβεβαίωση πως από την θέση του Γενικού Γραμματέα Έργων θα σκύψει πάνω από τα προβλήματα στέγασης των διαρκώς αυξανόμενων μαθητών και του Νηπιαγωγείου μας που οριακά πια λειτουργεί, αλλά και του μοναδικού 3ου Δημοτικού Σχολείου των Ανθοκήπων που δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες της νέας αυτής συνοικίας των Ανθοκήπων, που έχει κατοικηθεί από νέα ζευγάρια και που αρχίζοντας τώρα την ζωή τους φτιάχνοντας την οικογένεια τους και με την ευλογία των Αγίων Θεοπατόρων του Ιωακείμ και της Άννας που είναι προστάτες των ζευγαριών που αγωνίζονται να τεκνοποιήσουν και της οικογένειας,έχουν γεμίσει τον τόπο παιδιά που δικαιωματικά σε λίγο καιρό θα ζητήσουν,μάλλον θα απαιτήσουν,την προσοχή και την φροντίδα όλων μας.
      Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για την βοήθεια σας κε Στράτο και κα Νανά και να είσαστε σίγουροι πως αν συνεχίσετε να είσαστε κοντά σε αυτά τα παιδιά, σύντομα θα ακούσετε ξανά τα νέα τους και θα δείτε την πρόοδο τους,αφού είναι τα καλύτερα κατηχητόπουλα του κόσμου,είναι τα παιδιά τα δικά μας,τα παιδιά της Ενορίας των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας στην Δυτική Θεσσαλονίκη.

Οι νέοι φίλοι στον αγώνα μας για τα παιδιά των Ανθοκήπων.
Η κα Αθηνά Αηδονά και ο κος Ευστράτιος Σιμόπουλος.

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ'ΛΟΥΚΑ,των 10 λεπρών(Λκ.ιζ΄12-19)

Το μέγιστο κακό της αχαριστίας.


«Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν;
  Οι δε εννέα που;
      Όλοι γνωρίζουμε αυτήν την ιστορία,που θα ακούσουμε από τον ιερέα  αυτήν την Κυριακή,όμως για όσους δεν την γνωρίζουν,μας λέγει ότι ο Κύριος θαυματουργικά καθάρισε από την απεχθή αρρώστια δέκα λεπρούς άνδρες. Από τους δέκα μόνον ένας γύρισε για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του,και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Ο δε Κύριος βλέποντας την αχαριστία των άλλων εννέα λέγει με παράπονο: "Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα που;Οι άλλοι εννέα που είναι; Ο Θεός τους ευεργέτησε και αυτοί εξαφανίσθηκαν! Η αχαριστία λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο.
       Ο Κύριος όμως αυτό το παράπονο,το απευθύνει και σε όλους εμάς, τους νεοέλληνες Ορθοδόξους χριστιανούς,ή τουλάχιστον στους περισσοτέρους από μας. Διότι και εμείς στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, όταν μας βασανίζουν οι πειρασμοί, οι μεγάλες ελλείψεις, οι βαριές αρρώστιες και μας καταταλαιπωρούν, δεκάδες προβλήματα, οικογενειακά, και δράματα πολλές φορές, και οικονομικά και ηθικά, και ναυάγια μέσα στο σπίτι και στα ανδρόγυνα και χίλια δυο άλλα βάσανα, αμέσως τρέχουμε στις εκκλησίες και προσευχόμαστε τότε, με όλη μας την καρδιά, και κάνουμε τάματα και ανάβουμε λαμπάδες και καντήλια και θυμιατά, και ζητούμε την βοήθεια των ιερέων, τους παρακαλούμε να διαβάσουν τα ονόματα των οικείων μας που έχουν την ανάγκη, να κάνουμε παρακλήσεις αγιασμούς και ευχέλαια, και όλα αυτά για να ελκύσουν το έλεος του Θεού και για να λυθεί ο πειρασμός.Και μόλις ο Θεός δώσει λύση στο πρόβλημά μας, και κάμει το θαύμα του μέσα στη μεγάλη ανακούφιση που αισθανόμαστε παθαίνουμε αμνησία. Ξεχνάμε τον Θεό και τους Αγίους και τις μεγάλες υποσχέσεις που δώσαμε.
       Κακά τα ψέματα, φαίνεται πως άλλος πολύ και άλλος λιγότερο είμαστε αχάριστοι. Η αχαριστία αδελφοί μου είναι μια από τις πιο φοβερές αρρώστιες στον άνθρωπο, είναι η λέπρα της ψυχής. Σε παγκόσμια κλίμακα ο κόσμος δεν υποφέρει τόσο πολύ από τις διάφορες μορφές ασθενειών, όσο υποφέρει από τη μεγαλύτερη αρρώστια της ψυχής, που λέγεται αχαριστία. 
      Αχαριστία σχεδόν από όλους μας προς τον Θεόν, τον φιλόστοργο Πατέρα, τον Δημιουργόν μας και τον Πλάστη μας. Αχαριστία προς τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό που πέθανε πάνω στο Σταυρό, για να μας σώσει από τον αιώνιο θάνατο της Κολάσεως, από το διάβολο και την αμαρτία. Αχαριστία ακόμα και προς την Παναγία μας, την οποίαν την ξεχνάμε, όταν εκείνη ικανοποιεί τα αιτήματά μας. Αχαριστία και προς τους Αγίους και προς τους αγγέλους, που μας προστατεύουν από τόσους και τόσους κινδύνους της κάθε ημέρας, και όμως δεν είμαστε ευγνώμονες στην προσευχή μας όταν την κάνουμε κάθε βράδυ...άν την κάνουμε. 
     Είμαστε όμως αχάριστοι και προς τους ανθρώπους, τους συνανθρώπους μας, που μας ευεργετούν με πολλούς τρόπους στις διάφορες ανάγκες μας. Μόλις πετύχουμε αυτό που θέλουμε αμέσως τους ξεχνάμε, τους αποφεύγουμε, άμα τους δούμε αλλάζουμε δρόμο, για να μη βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο και κάνουμε πως δεν τους γνωρίζουμε. 
     Χάσαμε την πίστη μας γι’ αυτό και ξεπέσαμε σε μύρια κακά μεταξύ των οποίων την πρώτη θέση κατέχει η αχαριστία. Έτσι είμαστε διαρκώς ανικανοποίητοι και τίποτα δεν μας ευχαριστεί. Είμαστε αχάριστοι και εγωιστές, άδικοι και σκληρόκαρδοι, γι’ αυτό και σε ότι μας συμβεί, φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Οι άλλοι πάντοτε κάνουν τα λάθη και όχι εμείς, οι άλλοι μας αδικούν, οι άλλοι μας κατατρέχουν, οι άλλοι μας καταπιέζουν και οι άλλοι μόνον θέλουν το κακό μας. Μόνον οι άλλοι έχουν υποχρεώσεις απέναντί μας και όχι εμείς απέναντι αυτών. Πάντοτε οι άλλοι δε μας καταλαβαίνουν, και πάντοτε οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν τις θυσίες μας. Μερικές φορές βέβαια μπορεί να είναι αλήθεια ότι  οι θυσίες μας δεν αναγνωρίζονται, αλλά εκείνο που είναι χειρότερο είναι ότι συνεχώς γκρινιάζουμε, συνεχώς παραπονούμεθα, συνεχώς μεμψιμοιρούμε και συνεχώς κατακρίνουμε. Και το βαρύτερο! Γογγύζουμε κατά του Θεού και κατά των ανθρώπων.
     Παγκόσμιο λοιπόν αυτό το φαινόμενο της ψυχικής λέπρας που λέγεται αχαριστία,ίσως θα έπρεπε να πω  α ν θ ρ ώ π ι ν ο , αφού αδύναμοι στα πάθη μας  μικρύναμε και αδειάσαμε τις καρδιές μας,τις στεγνώσαμε από αγάπη, από ευγνωμοσύνη, από καλοσύνη και έτσι χωρίς συγγνώμη, λέξη άγνωστη πια στο λεξιλόγιο της καρδίας μας, την οποία δεν την αναφέρουμε ποτέ πια, δεν την λέμε στον άνδρα μας, στη γυναίκα μας, στα παιδιά μας, στους γονείς μας, στον συνάνθρωπό μας, στον συνάδελφό μας, στον υπάλληλό μας, χωρίς υπομονή,χωρίς αληθινή μετάνοια, και προπαντός χωρίς φιλότιμο,συνεχίζουμε αυτήν την άσχημη και απαίσια ζωή μας και αναρωτιόμαστε: "γιατί τίποτε δεν μας πηγαίνει καλά;". 
      Η Αγία Γραφή μας λέει στην "Σοφία Σειράχ"το εξής αξιοπρόσεκτο: «Αχαρίστου γαρ ελπίς ως τέχνη χειμέριος». Δηλαδή η ελπίδα του αχαρίστου ανθρώπου, μοιάζει με χειμερινή πάχνη, που λειώνει στις πρώτες αχτίνες του ηλίου. Έτσι και η αχαριστία, ναρκώνει και νεκρώνει την ψυχή, όπως η πάχνη νεκρώνει και την άψυχη κτίση. Και αυτό συμβαίνει από την υπερηφάνειά μας. Και επειδή έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, θεωρούμε, και τον Θεό υποχρεωμένο να μας εξυπηρετεί σε όλες τις ανάγκες μας, και μάλιστα πολλές φορές στις ανάγκες των αδυναμιών μας.
     Σε μια αφήγηση από ένα αγιορείτικο γεροντικό είχα διαβάσει μια ιστορία. Κάποτε ένας παπάς κάποιου χωριού, είδε ένα χωρικό, πού ’χε μπροστά στο σπίτι του, ένα τεράστιο κομμάτι γης, και το σκάλιζε. Τον καλημέρισε και του λέει: «Ωραία μέρα σήμερα για το τσάπισμα που κάνεις» και εκείνος χωρίς καν να ανταποδώσει την καλημέρα του ιερέως,τι νομίζεται ότι του είπε;«ναι, ωραία μέρα αλλά άσχημη για τις πατάτες, διότι η πατάτα θέλει δροσιά». 
Μετά τρείς ημέρες ξαναπερνά ο παππούλης απ’ το ίδιο μέρος, συναντά πάλι τον αγνώμονα γεωργό που πάλι εκεί κάτι έφτιαχνε στη γη του και του λέει:«να που σήμερα ο καιρός είναι δροσερός και κατάλληλος για τις πατάτες»για να πάρει μια εξίσου αρνητική και θυμωμένη απάντηση: «Ναι αλλά είναι άσχημος όμως για το σιτάρι που θέλει βροχή».
Δεν περνάνε λίγες μέρες όπου αλλάζοντας ο καιρός, άρχισε η βροχούλα και περνώντας από εκεί ο άμοιρος ιερέας του λέει πως
«να,παιδί μου, έβρεξε τώρα και το σιταράκι σου θα ανθίσει και θα μεγαλώσει».Και τι του λέει ο αχάριστος γεωργός;«Τίποτε δεν πάει καλά παπά, αφού αφήνει ο Θεός και καταστρέφεται το βαμβάκι μου από την βροχή.» 
Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι μας;  
Εγώ όμως εδώ θα σταματήσω και δεν θα σας γράψω τίποτα άλλο, παρά μόνο με μια φράση μου τελευταία θα σας παρακινήσω να αναφωνήσουμε όλοι μαζί...
...«Δόξα σοι ο Θεός»

Αρχιμανδρίτης 
π.Χρυσόστομος Τελίδης

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ



     

"Ο στύλος της Ορθοδοξίας"


Άλλο ένα άρθρο του πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα του ναού μας, αυτήν την φορά αφιερωμένο σε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθοδοξίας μας ,τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Άθανάσιο, Μέγα τον αναφέρει το Συναξάριο της Εκκλησίας μας, που σε νεαρή ηλικία,διάκονος ακόμα κατατρόπωσε τον Άρειο και την διδασκαλία του, εκπροσωπώντας το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Α' Οικουμενική Σύνοδο και καταγράφοντας μαζί με τους υπόλοιπους εκπροσώπους των άλλων Πατριαρχείων,τα πρώτα επτά άρθρα του "Πιστεύω"όλης της Χριστιανοσύνης και συντάσσοντας κανόνες που έδωσαν λύση σε προβλήματα που ταλάνιζαν τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, αλλά και που είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας μας μέχρι και σήμερα.  

Ο αγώνας του κατά των αιρέσεων.

      Η αίρεση στον χώρο της Εκκλησίας είναι ό,τι μια βαριά αρρώστια στο ανθρώπινο σώμα. Ένα καρκίνωμα που αν δεν εκδιωχθεί θέτει σε κίνδυνο την πνευματική υγεία των μελών της. Γι' αυτό η Εκκλησία, το πραγματικό σώμα του Χριστού, από άγάπη και φιλανθρωπία, δια των υγειών μελών της, των αγίων, πολεμά τις αιρέσεις, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα ένός υγιούς οργανισμού τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. Τους αιρετικούς όμως δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αφού άλλωστε η Εκκλησία δεν έχει εχθρούς, αλλά άρρωστα μέλη της, τα οποία αγαπά και προσπαθεί να θεραπεύση.
    Ο Μέγας Αθανάσιος αγωνίστηκε όσο λίγοι για την διαφύλαξη των αληθειών της πίστεως που προσπαθούσαν να αλλοιώσουν οι αιρετικοί, οι οποίοι τον πολέμησαν με λύσσα. Με συκοφαντίες και κάθε λογής μηχονορραφίες κατάφεραν, πολλές φορές, να τον εξορίσουν και να τον απομακρύνουν από το ποίμνιό του. Αξιοσημείωτο είναι το ότι από τα σαρανταέξι χρόνια που ήταν Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τα δεξαέξι τα πέρασε στην εξορία. Αλλά και από εκεί δεν έπαψε να μάχεται υπέρ του ποιμνίου του και εναντίον της αιρέσεως.
     Η αίρεση δημιουργεί φατρείες και σχίσματα, κομματιάζει και διαιρεί. Ο άγιος Πέτρος Αλεξανδρείας είχε την ευλογία να δη τον Χριστό, ο οποίος όμως φορούσε ένα χιτώνα ξεσχισμένο. Στην ερώτηση του αγίου, ποιός σού έσχισε τον χιτώνα, ο Χριστός απάντησε: "Άρειος ο άφρων". 
     Η λέξη αίρεση παράγεται από το ρήμα αιρέω που σημαίνει εκλέγω. Οι αιρετικοί επιλέγουν ένα κομμάτι της αλήθειας που τους βοηθά να στηρίξουν τις απόψεις τους και απορρίπτουν την αλήθεια στο σύνολό της. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, διότι όταν αλλοιώνεται η πίστη χάνεται ο ορθός τρόπος ζωής. Ο τρόπος θεραπείας από τα πάθη, η μέθοδος καθάρσεως της καρδιάς, δια της οποίας οδηγείται ο άνθρωπος στην γνώση του Θεού, "μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται", αφού η θεωρία του Θεού ταυτίζεται με την αληθινή γνώση.
      Ο Άρειος υποστήριζε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα του Θεού "δημιουργηθέν εν χρόνω" και επομένως, όπως όλα τα κτίσματα, έχει αρχή και τέλος. Αν είναι αλήθεια όμως αυτό, τότε ο Χριστός δεν μπορεί να σώση τον άνθρωπο, αφού μόνο ο Θεός έχει αυτή την δυνατότητα. Εμείς όμως γνωρίζουμε από την αγία Γραφή, αλλά και από την πείρα της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός σαρκώθηκε για να σώση και να θεώση τον άνθρωπο.
      Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο, η οποία καταδίκασε τις διδασκαλίες του Αρείου, συμμετείχε, σε νεαρή ηλικία (γύρω στα 26), και ο άγιος Αθανάσιος, Διάκονος τότε, ως εκπρόσωπος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και με ατράνταχτα επιχειρήματα κατέδειξε την πλάνην και το ψεύδος των διδασκαλιών του Αρείου. 
       Αλλά και αργότερα ως Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας με δυνατό λόγο, προφορικό και γραπτό, διατύπωσε με σαφήνεια τις αλήθειες τις οποίες οι αιρετικοί διέστρεφαν. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δεν είναι κτίσμα, αλλά 
"ο Υιός και Λόγος του Θεού, τέλειον γέννημα του Πατρός, γέννημα δε όχι κατά θέλησιν, αλλά κατά φύσιν. Δεν προήλθε διότι το ηθέλησεν ο Πατήρ, αλλά διότι είναι μέσα είς την φύσιν του Πατρός να γεννά τον Υιόν και μέσα εις την φύσιν του Υιού να γεννάται. Τούτο ακριβώς συνιστά την διαφοράν αυτού από τα κτίσματα. Είναι εικών και ομοίωσις του Πατρός, ενώ ο άνθρωπος είναι απλώς κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, άναρχος και Αυτός, όπως ο Πατήρ".
      Η Εκκλησία σε λίγους ανθρώπους έχει δώσει την προσωνυμίαν Μέγας. Μεταξύ αυτών έξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Αθανάσιος. Πολύ πετυχημένα είναι τα παρακάτω που έχουν γραφεί γι' αυτόν: 
"Σπανίως το επωνύμιον Μέγας εκάλυψε τόσον ουσιαστικόν περιεχόμενον όσον εις την περίπτωσιν του Αθανασίου Αλεξανδρείας. Μέγας εις τον ζήλον, μέγας εις την αγάπην, μέγας εις την αγιότητα, μέγας εις την ορθοδοξίαν. Με αυτά τα προσόντα του είναι τώρα τόσον ζωντανός εις την συνείδησιν του χριστιανικού πληρώματος όσον ήτο και όταν εζούσε σωματικώς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τον επιμνημόσυνο λόγο του στον μέγαν Αθανάσιον, αρχίζει με την χαρακτηριστική φράση, "Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι". 
     Πράγματι υπήρξε υπόδειγμα αρετής, αφού αυτή είναι καρπός αληθινής κοινωνίας με τον ζώντα Τριαδικό Θεό.
    Η μνήμη του τελείται την 18ην Ιανουαρίου μαζί με την (μνήμη) του αγίου Κυρίλλου ή την 2αν Μαΐου (ημέρα της κοιμήσεώς του).
τού Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
Υ.Σ:
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου ετησίως δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησης του αγίου, το οποίο το μαθαίνουμε από Κώδικα των Καυσοκαλυβίων. Υπήρχε διάσταση απόψεων κάτα πόσο βέβαιο είναι, αν πρόκειται για την κοίμηση του ή την ανακομιδή των λειψάνων όπως ο Λαυριώτικος Κώδικας υποστηρίζει. Η δεύτερη εορτή του τιμάται στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο, χωρίς να είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό, το γιατί και πότε καθιερώθηκε αυτή η εορτή. 
Η Λουθηρανική, η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 2 Μαΐου.
Εμείς πάλι στον ιερό ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, αγαπάμε τον Μέγα Αθανάσιο ιδιαιτέρως και τιμούμε  την μνήμη του και τις δύο ημερομηνίες με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες και Αγρυπνίες.