Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ.


Γέμισε η μικρή εκκλησιά μας "φώς"!!!
     Η 30η Ιανουαρίου, ημέρα που η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία εορτάζει τους Τρεις Φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, τους Θεοφόρους Ιεράρχες της, Βασίλειο τον Μέγα, Γρηγόριο τον Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η εκπαίδευση, τα γράμματα και οι επιστήμες γιορτάζουν μαζί τους, τα σχολεία, οι δάσκαλοι και οι μαθητές τιμούν τους Αγίους προστάτες τους και επισφραγίζουν την εορτή τους αυτή με εκκλησιασμούς, ομιλίες και διάφορες εκδηλώσεις, ενώ η ημέρα αυτή είναι αργία για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα όλου του Ελληνισμού.

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ.

Τριπλή γιορτή στην Ενορία μας...
     ...που αύριο, Πέμπτη 30 Ιανουαρίου, τιμά τους Τρεις Ιεράρχες και προστάτες Εκπαίδευσης, της Παιδείας και Γραμμάτων, τον Άγιο Βασίλειο τον Μέγα, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, με Θεία Λειτουργία και εκκλησιασμό των σχολείων μας, του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ανθοκήπων Νέας Ευκαρπίας και του 4ου Νηπιαγωγείου μας.
     Το Σάββατο δε που μας έρχεται, 1η Φεβρουαρίου, τα κατηχητικά μας και η Ενοριακή Νεανική Εστία των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, θα τιμήσουν τους Αγίους τρείς Ιεράρχες μας, με μια όμορφη γιορτή, που θα γίνει μέσα στην κατακόμβη της μικρής και υπό κατασκευής εκκλησιάς μας, στις 5.00 μ.μ, ενώ παράλληλα με την μνήμη των τριών αυτών μεγάλων Αγίων της Ορθοδοξίας μας, θα τιμήσουμε, με αφορμή την Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας, τις μητέρες όλου του κόσμου στο πρόσωπο της Μάνας Παναγίας και Θεοτόκου Μαρίας.
    Μέσα στις εορταστικές αυτές εκδηλώσεις μας, θα κόψουμε και την Βασιλόπιτα της Ενοριακής Νεανικής Εστίας, σύμφωνα με την παράδοση, όπου ο τυχερός κάθε τμήματος που θα κερδίσει το φλουρί του Αγίου Βασιλείου θα κερδίσει, εκτός από την ευλογία του για όλη την χρονιά που διανύουμε, το 2014, και ένα όμορφο δώρο, το οποίο θα προσφέρει η εκκλησία μας.
     Είσαστε όλοι καλεσμένοι στην κοπή της Βασολόπιτας των κατηχητικών μας, αλλά και στην γιορτή μας που θα ακολουθήσει αμέσως μετά, γονείς, παιδιά, Ανθοκηπιώτες, Ευκαρπιώτες, Θεσσαλονικείς, κάτοικοι, προσκυνητές του ναού μας, ενορίτες, δάσκαλοι, κατηχητές, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, αναγνώστες των ιστοσελίδων μας, φίλοι του λογαριασμού μας στο facebook, οπαδοί της ομάδας ρομποτικής, των "Ρομποπατόρων " μας,  "θαυμαστές" των παιδιών των κατηχητικών μας, για να χαρείτε με την χαρά μας και να πάρετε μέρος και σε αυτήν την όμορφη δραστηριότητα μας, που γίνεται κάθε χρόνο προς τιμήν των Τριών Ιεραρχών και των Αγίων μητέρων τους, Εμμελείας, Νόννης και Ανθούσης, αλλά των μητέρων όλου του κόσμου, αφού την Ημέρα της Υπαπαντής του Κυρίου μας, η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία την χαρακτηρίζει ως την Ημέρα για την γιορτή της Μητέρας και όχι τον Μάϊο, λόγω κάποιων ευτελών επιχειραματικών συμφερόντων.
      Ελάτε στην γιορτή μας και  για να δείτε τι θα έχουν ετοιμάσει τα εξήντα και πλέον κορίτσια των κατηχητικών μας και τα σαρανταπέντε αγόρια μας...
...ελάτε μαζί μας...
και καλά να περάσετε!!!
* οι φωτογραφίες του άρθρου μας είναι από την περσινή γιορτή μας.

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

"ΟΙ ΡΟΜΠΟΠΑΤΟΡΕΣ" ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΗΣ.

 Εκδρομή στο μέλλον...
με τους "Ρομποπάτορες" 

    ι Ρομποπάτορες" μας, η ομάδα εκπαιδευτικής ρομποτικής του ναού μας, έκαναν την πρώτη τους δημόσια εμφάνιση, στο Mediterranean Cosmos και στην τελετή έναρξης της Ρομποτικής, ενώ με την άψογη συμπεριφορά τους δικαίως απέσπασαν από όλους τους παρεβρισκoμένους τα καλύτερα σχόλια.

     Το παιχνίδι συνεχίζεται τώρα στην αίθουσα Ρομποτικής του ναού μας, σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχουν φτιάξει οι προπονητές μας, ο κος Σάββας Τελικιόζογλου και ο κος Ιωάννης Ασλανίδης, με τα παιδιά της ομάδας μας να έχουν ανεβάσει ψηλά τον πήχη και να ζητούν πια διακρίσεις στο πρωτάθλημα που θα ακολουθήσει σε λίγους μήνες.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός...ο Πατροκοσμάς.
*επαναδημοσίευση του άρθρου της ιστοσελίδας μας, 
 την 12η Μαΐου 2012.

Μέσα από την απλότητα τους οι Άγιοι μας,
 δίδαξαν Θεολογία.

Να τι είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:

Τα σχόλια μας:
      Είμαι σίγουρος πως θα συμφωνήσετε ότι τέτοιες θεολογίες δεν ακούγονται στην σημερινή εποχή, όχι γιατί δεν χρειάζονται αλλά γιατί θεωρούνται από μερικούς ξεπερασμένες.
     Όμως, αν τις πραγματικές θεολογίες των πατέρων της Εκκλησίας μας ακούγαμε από τους φθασμένους θεολόγους του σήμερα, τότε σίγουρα θα ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι και ίσως, ίσως λέω...να ήμασταν και ευτυχισμένοι!!!
Αρχιμανδρίτης 
Χρυσόστομος Τελίδης

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ...

   ...ΘΑ ΄ΡΘΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ;

Φωτογραφία του χρήστη Ρομποπάτορες Θεοπατόρων.     Η ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΝΕΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΟΚΗΠΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΣΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΑΕΙ ΕΚΔΡΟΜΗ.
Φωτογραφία του χρήστη Ρομποπάτορες Θεοπατόρων.
ΦωτογραφίαΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΣΚΕΥΘΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΣΗ, ΕΝΩ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΙΣ 4.30 ΘΑ ΠΑΡΑΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ MEDITERANEAN COSMOS ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΊΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΜΕΡΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ "ΡΟΜΠΟΠΑΤΟΡΕΣ" ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΘΕΙ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΟΛΟΥΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ.
Φωτογραφία του χρήστη Ρομποπάτορες Θεοπατόρων.
     ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ, "ΟΙ ΡΟΜΠΟΠΑΤΟΡΕΣ" ΜΑΣ, ΝΑ ΦΟΡΟΥΝ ΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΟΣΟΙ ΤΙΣ ΕΧΟΥΝ, ΕΝΩ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΑ ΝΤΥΘΟΥΝ ΕΔΩ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΣΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΣΤΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΝΕΡΟ.
Φωτογραφία
     ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ Η ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΣΤΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΩΣ.

Φωτογραφία     Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΟΚΗΠΩΝ, ΕΝΩ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΚΑΙ ΧΥΜΟΙ.

    ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΑΣ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ, ΕΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!!

ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ,
π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ & ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΜΑΣ.

Το νέο μας Εκκλησιαστικό Συμβούλιο.
Τα νέα μέλη του Ενοριακού Φιλοπτώχου Ταμείου.
Η Ενοριακή Νεανική Εστία μας.
Άξιοι!!! 
...οι νέοι συνεργάτες του ναού μας.
     Η Μεγάλη Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με τους νόμους και τους κανονισμούς που διέπουν την ασταμάτητη από την ίδρυση της λειτουργία, ανανεώνει κάθε τρία χρόνια τα μέλη των Επιτροπών και των Συνεργατών της ούτως ώστε να έχουν έτσι περισσότεροι ενορίτες και μέλη της κοινότητας της εκάστοτε τοπικής εκκλησίας την δυνατότητα, την ευλογία και την μεγάλη τιμή να την υπηρετήσουν μέσω και αυτής της διακονίας τους.

     Στην Ιερά Μητρόπολη μας, Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, στην Δυτική και εκτός των τειχών Θεσσαλονίκη, μια νέα Μητρόπολη με μεγάλο όμως έργο, η οποία φέτος γιορτάζει τα 40 μόλις χρόνια ίδρυσης και λειτουργίας της, με κάθε επισημότητα επιδόθηκαν τα διοριστήρια έγγραφα των Επιτροπών και Εκκλησιαστικών Συμβουλίων των Ενοριακών Ναών της, την 6ην απογευματινή της Δευτέρας 13ης, της Τρίτης 14ης και της Τετάρτης 15ης Ιανουαρίου, στον Καθεδρικό Ναό του Τιμίου Προδρόμου στην Νεάπολη της Θεσσαλονίκης, από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ Βαρνάβα, μέσα στα πλαίσια της Ακολουθίας της κοπής της πίτας του Αγίου Βασιλείου και της όμορφης και συγκινητικής τελετής που ακολούθησε, αλλά και τις φωτογραφίες που βγήκε ο Επίσκοπος μας με όλα τα Συμβούλια όλων των Ενοριών και τις τρεις αυτές ημέρες.
     Συγκεκριμένα την Δευτέρα 13η Ιανουαρίου επιδόθηκαν τα διοριστήρια για τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια των ναών της Μητροπόλεως και έτσι είχε την ευκαιρία ο Δεσπότης μας να χαρεί από κοντά και να γνωρίσει τα πρόσωπα των νέων Επιτρόπων των ναών της Μητροπολιτικής του περιφερείας, ενώ στο λόγο του που ακολούθησε της τελετής, τους ευλόγησε και τους συγχάρηκε προσωπικά έναν προς έναν για την αξία των νέων καθηκόντων τους που θα καλεστούν να προσφέρουν κατά την τριετή θητεία τους, αλλά και την τιμή που τους έκανε η θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού, να τους συμπεριλάβει στους διακονητές και Συμβούλους της.
     Την Τρίτη 14η Ιανουαρίου είχαν σειρά τα μέλη των Ενοριακών Φιλοπτώχων Ταμείων, οι κυρίες και αρχόντισσες των ναών, με την αδιάκοπη και ακούραστη φιλανθρωπική δράση τους και την διακριτική μα στοχευμένη βοήθεια και προστασία στον αδύναμο και ευπαθή συνάνθρωπο της Ενορίας τους. Ο Σεβασμιότατος φανερά συγκινημένος τις ευχαρίστησε όλες και επανέλαβε τα κολακευτικά λόγια του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου μας, κ.κ Βαρθολομαίου κατά την επίσημη επίσκεψη του στην Μητρόπολη μας τον Οκτώβριο που μας πέρασε, ο οποίος ενθουσιασμένος αλλά και έκπληκτος από το πλήθος της συμμετοχής και την ποιότητα της προσφοράς των κυριών που αδιάκοπα λειτουργούν τα συσσίτια της Μητροπόλεως για τους 6500 χιλιάδες και πλέον σιτιζομένους από αυτά, τις ευλόγησε και τις ενδυνάμωσε και σε αυτήν την διακονία τους.
     Η επόμενη ημέρα, η Τετάρτη 15η Ιανουαρίου, άνηκε δικαιωματικά στην νεολαία και στις Ενοριακές Νεανικές Εστίες, που τα μέλη των επιτροπών τους γέμισαν τον Καθεδρικό Ναό του Τιμίου Προδρόμου με την ζωντάνια και τον νεανικό ενθουσιασμό τους και απέσπασαν τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες του Επισκόπου μας, που σε μια αποστροφή του λόγου του τους είπε πως αυτοί είναι η συνέχεια και το μέλλον της Ιεράς Μητροπόλεως, αφού από την προσπάθεια, τις γνώσεις και το πάθος τους για την κατήχηση των νέων μας, εξαρτάται και η ανοδική πορεία και η ανάπτυξη ολόκληρης της Μητροπόλεως μας.
    Ο ιερέας μας, π. Χρυσόστομος Τελίδης, πρόεδρος και του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου αλλά και των άλλων Ενοριακών Επιτροπών ήταν εκεί για να παραλάβει τα διοριστήρια των μελών τους, ενώ εκεί ήταν και ο φακός της ιστοσελίδας του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας και τις τρεις ημέρες, όπου και αποθανάτισε τις στιγμές που διαδραματίστηκαν και σας τις παρουσιάζει κάνοντας σας έτσι και εσάς μετόχους της έντονης κοινωνικής και λατρευτικής ζωής μας, αλλά και σας γνωρίζει και σας συστήνει τα νέα πρόσωπα που από τώρα και για μια τριετία θα αποτελέσουν τις Επιτροπές και τα μέλη των Συμβουλίων του ναού μας, της ραχοκοκαλιάς δηλαδή της ζωής της μικρής και υπό κατασκευή ακόμα εκκλησιάς μας, σε ότι αφορά διοικητικό κομμάτι της Ενορίας μας.
    Ευχόμαστε σε όλους καλή σταδιοδρομία, σύνεση, αγάπη, πίστη, ενότητα και προσευχή στα νέα τους καθήκοντα, στα οποία δεν θα είναι μόνοι τους αφού μαζί τους πάντα θα έχουν την προστασία και την ευλογία του Θεού, αλλά και των Αγίων μας, των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στο δύσκολο και καμιά φορά επίπονο έργο τους.  
Καλή δύναμη!!! 
      *Την Κυριακή που μας πέρασε, 19η Ιανουαρίου του 2014, μετά το πέρας της Θείας
Λειτουργίας, ο ιερέας του Ιερού Ναού μας και Πρόεδρος όλων των Επιτροπών, Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τελίδης, μοίρασε τα διοριστήρια που είχε παραλάβει τις προηγούμενες ημέρες από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, κ.κ Βαρνάβα, στα νέα μέλη των Συμβουλίων της εκκλησίας μας και τους ευχήθηκε μπροστά σε όλο το εκκλησίασμα Καλή δύναμη και κουράγιο στο δύσκολο πολλές φορές, μα και τιμητικό έργο που η Εκκλησία τους καλεί να αναλάβουν.
Παρακάτω ακολουθούν φωτογραφίες και από αυτήν την δραστηριότητα του ναού μας...

"Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ"


Ο Βίος του Αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου
Ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας 
εορτάζει την  20η Ιανουαρίου.
  *Καταγωγή. 
    Ο Μέγας Ευθύμιος γεννήθηκε το 377 στην Μελιτινή της Αρμενίας, κοντά στον Ευφράτη ποταμό. Τότε βασίλευε ο Γρατιανός. Ήταν από επίσημη οικογένεια. Ο πατέρας του Ευθυμίου είχε το όνομα Παύλος. Την δε μητέρα του την λέγανε Διονυσία. Είχαν ένα καημό. Δεν είχαν παιδί στα πρώτα χρόνια της συζυγικής τους ζωής. Γι αυτό ελυπούντο βαθύτατα. 
    Πολλές φορές πήγαιναν στον Ναό του Αγίου Πολυεύκτου και παρακαλούσαν με δάκρυα και συντριβή καρδίας να τους χαρίσει ο Θεός ένα παιδί. Μία ημέρα είδαν εκεί στο Ναό ένα όραμα. Το όραμα αυτό έλεγε, ότι θα γεννήσουν παιδί, και το παιδί αυτό θα φέρει το όνομα της ευθυμίας, της χαράς δηλαδή, διότι θα τους δώσει ευθυμία και χαρά. Γύρισαν κατόπιν στο σπίτι τους ικανοποιημένοι από το θεϊκό όραμα. Έταξαν δε να αφιερώσουν στο Θεό το παιδί, που θα γεννηθεί. Πράγματι! Η Διονυσία συνέλαβε και γέννησε παιδί. Το ονόμασαν Εύθύμιο, σύμφωνα με την οπτασία.
*Τον αφιερώνουν στο Θεό.
     Σε ηλικία τριών ετών ο Ευθύμιος έχασε τον πατέρα του. Η μητέρα τότε τον πηγαίνει να τον αφιερώσει στον Θεό, στον Επίσκοπο Μελιτίνης Ευτρώϊο. Τον παρεκάλεσε να τον δεχθεί. Ο Επίσκοπος διέκρινε τα χαρίσματα του παιδιού, το παρέλαβε και το προστάτεψε. Έτσι από πολύ μικρός ο Ευθύμιος, αφιερώθηκε στο Θεό. Η σπουδή του στα ιερά γράμματα ήταν καταπληκτική. Περισσότερο απ' όλους τους συγχρόνους του ασκητές θαύμαζε τον διδάσκαλο του Ακάκιο. 
     Στην τροφή ο Ευθύμιος ήταν λιτότατος και ασκητικότατος. Στην σιωπή ασυναγώνιστος. Στην υπακοή τυπικότατος. Στην ταπείνωση άφθαστος. Σε όλα προόδευε.
*Χειροτονείται Ιερεύς.
     Τον ενάρετο και υπέροχο χαρακτήρα του Ευθυμίου τον εξετίμησε και ο επίσκοπος Ευτρώϊος. Γι αυτό σε ηλικία 28 ετών τον χειροτόνησε διάκο και σε λίγο ιερέα. Τον διέκρινε κατάλληλο να διευθύνει το Μοναστήρι της Μελετινής. Γι αυτό τον έκαμε Ηγούμενο της Μονής. Οι πολλές όμως φροντίδες του Μοναστηρίου δεν τον άφηναν ήσυχο.                   Ο Ευθύμιος ήθελε ησυχία, για να επιδοθεί εξ ολοκλήρου στα πνευματικά. Ήθελε να ζει «μόνος μόνω Θεω», μακριά από τον θόρυβο. Επειδή όμως δεν τον άφηναν οι αδελφοί ν' απομακρυνθεί, αυτός βγήκε κρυφά από την πατρίδα του, όπου είχε μείνει 29 ολόκληρα χρόνια. Πήγε κατ' ευθείαν να προσκύνηση τους Άγιους Τόπους και να έλθει εκεί σε επαφή με ασκητές ζηλωτές και ενάρετους. Μετά από εκεί αποφάσισε ν' αναχωρήσει στην έρημο.
*Στη Λαύρα Φαράν - Στην ήσυχία της σπηλιάς.
     Κοντά στην Λαύρα Φαράν, βρήκε ένα κελί πάρα πολύ ήσυχο. Σ' αυτό εγκαταστάθηκε και έμεινε στο εξής πλέκοντας Βάϊα των φοινίκων, ώστε να μη κουράζει κανένα με τα φτωχά έξοδα της συντηρήσεως του. 
     Στη Φαράν, έμεινε ο Άγιος Ευθύμιος με τον συνασκητή του Θεόκτιστο επί πέντε χρόνια. Τον πέμπτο χρόνο έφυγαν στην έρημο, όπως συνήθιζαν. 
Μόλις πέρασαν ένα βαθύ ποτάμι, βρήκαν μια μεγάλη σπηλιά. Αυτή διάλεξαν για κατοικία τους. Εδώ έμειναν πολύν καιρόν, ησυχάζοντες και ασκούμενοι, χωρίς καμία άνεση και ανθρώπινη βοήθεια. 
     Ετρέφοντο με άγρια χόρτα μόνον. Νόμιζαν, ότι εκεί κανένας δεν θα τους ενοχλούσε πια και θα απολάμβαναν τους καρπούς της ερήμου και ησυχαστικής ζωής. 
Ο Θεός θέλησε να φανέρωση την αρετή των Άγιων αυτών ανδρών, για να ωφεληθεί και ο άλλος κόσμος. 
Μερικοί βοσκοί έφεραν τα πρόβατά τους προς το μέρος εκείνο, χωρίς να ξέρουν, ότι εκεί ζούσαν οι δύο αναχωρητές. Μόλις είδαν σε αυτό το ερημικό μέρος ανθρώπους, όπου μόνον άγρια θηρία ζούσαν, θαύμασαν. Οι βοσκοί έμειναν άφωνοι, μόλις επισκέφτηκαν την κατοικία - σπηλιά των Αγίων. Κατόπιν αυτό το διέδωσαν παντού.
     Γρήγορα η φήμη της αγιότητός των ξεπέρασε την έρημο και έφθασε στη Φαράν.
 Οι Μοναχοί αιχμαλωτισμένοι από την ασκητικότατα και αγιότητα του Αγίου Ευθυμίου τον επεσκέπτοντο τακτικά. Άκουγαν τις συμβουλές του και πολλοί παρέμειναν κοντά του.
          Έτσι παρουσιάσθηκε ανάγκη να δημιουργηθεί και άλλη Λαύρα, όπως ήταν και η Λαύρα στη Φαράν. Ο Ευθύμιος στα νέα Μοναστήρια, που έγιναν, άφησε Ηγούμενο τον Θεόκτιστο και αυτός «ησύχαζε». Πάντοτε όμως εξομολογούσε, έδινε θάρρος και δίδασκε τουςπονεμένους, που κατέφευγαν κοντά του. Κυρίως επέμεινε στον κανόνα της τηρήσεως της σιωπής. Στην Εκκλησία και την τράπεζα κανείς δεν επετρέπετο να μιλήσει. 
Όλοι οι Πατέρες με προθυμία φύλαγαν τις συμβουλές του και προόδευαν στην αρετή.
*Τρύγων η φιλέρημος.
    Η φήμη του Αγίου διέσχιζε βουνά και λαγκάδια και απ' όλα τα μέρη έρχονταν προς αυτόν δια να ακούσουν τον λόγον του Θεού. Έρχονταν και οι άρρωστοι, για να θεραπευθούν. 
    Ο Άγιος, που αγαπούσε τη γαλήνη και την ησυχαστική ζωή, αναχώρησε κρυφά με τον μαθητή του Δομετιανό. Κατευθύνθηκαν προς την Νεκρά θάλασσα και ιδιαιτέρως προς Ρουβάν. Ανέβηκαν στο βουνό Μαρδάν, που ήταν πιο ψηλό απ' όλα. Εκεί υπήρχε νερό και μερικά ερείπια. Με αυτά έκτισε ένα ναό. Ζούσαν δε με άγρια χόρτα. Η ασκητικότης του Αγίου, η σοφία του και η θαυματουργική του δύναμη ξεπέρασαν και τα σύνορα της νέας εγκαταστάσεως του. Ήκουσαν και τα θαύματά του και ήλθαν εκεί από τα γύρω χωριά αρκετοί άνθρωποι. Αυτοί έκτισαν Μοναστήρι.
     Βλέποντας όμως, ότι και εκεί τον ακολουθούσαν πολλοί επανέρχεται στον Θεόκτιστο και στην ακολουθία του. Η χαρά των Μοναχών της Λαύρας δεν περιγράφεται. Ο Άγιος επεσκέφθη τους Μοναχούς της Λαύρας, οι οποίοι τον εδέχθησαν με χαρά. Τους υποσχέθηκε, ότι θα κατεβαίνει να τους επισκέπτεται και να τους νουθετεί.
*Νέα Λαύρα.
    Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα συγκεντρώθηκαν αρκετοί ευσεβείς και δημιούργησαν έτσι ένα άλλο μοναστικό συγκρότημα, μία νέα Λαύρα, όπως και στη Φαράν. 
    Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, βλέποντας την πρόοδο αυτή, αποφάσισε να επισκεφτεί τον Άγιο. Τότε ο Όσιος ήτο 52 ετών. Ο Πατριάρχης εγκαινίασε τον Ναό. 
Χειροτόνησε δε και διακόνους. Έκανε τούτο, διότι οι ανάγκες των αδελφών ήσαν πολλές. Το πλήθος κάθε η μέρα και περισσότερο μεγάλωνε. Η αρετή του Αγίου σαν μαγνήτης τραβούσε τον κόσμο.
*Το θείον Φως.
    Ο Άγιος ήταν εβδομήκοντα εξ ετών. Κατέβηκε από τον Ρουβάν στη Λαύρα, δια να λειτουργήσει. Ήταν ημέρα Σάββατο. Ο πιστός μαθητής του Δομετιανός ήταν στο δεξί μέρος της Αγίας Τραπέζης. Κοντά του ευρίσκοντο ο Σαρακηνός Τεβέρων, ο Γαβριήλιος και μερικοί άλλοι. Την στιγμή της Δοξολογίας βλέπουν ένα θείο φως να κατεβαίνει και να επισκιάζει τον όσιο Ευθύμιο και τον Δομετιανό. Αυτό έμεινε μέχρι το τέλος της θείας Λειτουργίας. Βλέποντας το θαύμα οι αδελφοί, βγήκαν κατόπιν από τον Ναό και το διηγούντο μεταξύ τους.
*Το προορατικό χάρισμα.
     Για να οικοδομήσει τους αδελφούς, τους είπε κάποτε τι πραγματικά έβλεπε κατά τις Θειες Λειτουργίες και σ' άλλες στιγμές πνευματικής ευφορίας. Πολλές φορές, τους έλεγε, "είδα Αγγέλους με τους οποίους συλλειτουργούσα και οι οποίοι υπηρετούσαν σαν διάκονοι. Άλλες φορές έβλεπα μερικούς από εκείνους, που κοινωνούσαν να είναι ωραίοι και φωτεινοί. Άλλοι αντιθέτως ήσαν μαύροι καιάσχημοι, διότι κοινωνούσαν αναξίως".
Γι αυτό συμβούλευε πάντα τους Μοναχούς, άλλα και όσους λαϊκούς έβλεπε, να μη κοινωνούν αδιακρίτως των Αχράντων Μυστηρίων. Να δοκιμάζουν πρώτα τον εαυτόν τους και ύστερα να προσέρχονται στο Ποτήριον της Ζωής.
*Αρετή ασκητού και Πατριάρχου ταπείνωσις.
     Κατ’ εκείνον τον καιρόν ο Όσιος Θεόκτιστος βρισκόταν σε βαθιά γεράματα και επρόκειτο ν' αποθάνει. Ο Άγιος Ευθύμιος γέρων και αυτός ενενήκοντα ετών, κατέβηκε να τον δη και να τον υπηρετήσει, διότι γνώρισε την μέλλουσα αποδημία του. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων έφθασε στη Λαύρα, για να ενταφιάσει τον Όσιο Θεόκτιστο και να δει τον Άγιο Ευθύμιο.
     Μετά τον ενταφιασμό ο Πατριάρχης Αναστάσιος φιλούσε με σεβασμό τα χέρια του Αγίου Ευθυμίου λέγοντας:
— Σε παρακαλώ Άγιε του Θεού να προσεύχεσαι, ώστε ο Θεός να με κρατήσει αντάξιο της αποστολής μου μέχρι τέλους. Αν δε έχεις ανάγκες, οποιεσδήποτε, για τους Μοναχούς,
να μου γράφεις, ώστε να σε εξυπηρετώ.
Και ο Όσιος γεμάτος μετριοφροσύνη έλεγε:
— Εγώ έχω ανάγκη των προσευχών σου, Δέσποτα.
Μετά από το πνευματικόν αυτό συμπόσιο, αναχώρησε ο Πατριάρχης για τα Ιεροσόλυμα και ο Ευθύμιος εγκατέστησε νέον ηγούμενο του Μοναστηριού, τον Μάριν, ενάρετο άνδρα.
*Τελευταίες στιγμές του Οσίου Ευθυμίου.
      Η προορατικότης του Αγίου τον διέκρινε μέχρι τέλους. Η συνήθεια του Αγίου ήταν οκτώ ημέρες μετά τα Θεοφάνεια να αναχωρεί στην έρημο. Γι' αυτό όλοι οι πατέρες τον επεσκέφθησαν. Άλλοι μεν να τον αποχαιρετήσουν άλλοι δε να τον ακολουθήσουν. Ο Ηλίας και ο Μαρτύριος πρόσεξαν ότι δεν είχε τα πράγματα ετοιμασμένα. Και τον ερώτησαν, αν θα αναχωρούσε την επομένη. Εκείνος απήντησε:
— Όλη την εβδομάδα θα μείνω μαζί σας και τα μεσάνυχτα του Σαββάτου θα φύγω από κοντά σας. Εννοούσε την τελευταία αναχώρηση του. Εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν. 
Την εορτή του Άγιου Αντωνίου, διέταξε να κάμουν ολονύκτια αγρυπνία.
*Οι υποθήκες του Αγίου.
     Μετά την πανήγυρη, συγκέντρωσε όλους τους ιερωμένους κι' απηύθυνε τις τελευταίες υποθήκες και συμβουλές του. Να! τα τελευταία λόγια:
Γνωρίζετε, αδελφοί, ότι αύριο με καλεί ο Κύριος από την ζωή αυτή στη μέλλουσα. Πορεύομαι τον τελευταίον δρόμο των πατέρων μου... Πάνω απ' όλες τις αρετές να έχετε την αγάπη, άνευ της οποίας δεν είναι δυνατόν αρετή να επιτύχει κανείς. Η ταπεινοφροσύνη ανεβάζει στο ύψος των κατορθωμάτων κι η αγάπη δεν αφήνει να ξεπέσει από το ύψος αυτό... Να φυλάττετε πάντοτε τον μοναχικό κανόνα, που σας έδωσα, την δοξολογία των συνάξεων. Να φροντίζετε και τους θλιβομένους, όσον μπορείτε. Ποτέ μη κλείσετε την πόρτα σας σ' εκείνους που έχουν ανάγκη, για να δίνει και σε σας ο Θεός ότι έχετε ανάγκη.
     Μετά τους ρώτησε, ποιόν ήθελαν ηγούμενο. Όλοι φώναξαν με μια φωνή κι εζήτησαν τον Δομετιανό, διότι ήταν ενάρετος.
Ψηφίστε άλλον, είπε ο άγιος, διότι ο Δομετιανός θα έλθει μαζί μου μετά από επτά ημέρες.Όλοι τότε εζήτησαν τον αββά Ηλία. Έδωκε συμβουλές στον νέο ηγούμενο και του υπενθύμισε, ότι η Λαύρα θα γινότανε κοινόβιο. Για τελευταία φορά πλέον μίλησε σε όλους με τα εξής, γεμάτα στοργή κι αγάπη λόγια:
— Εάν εύρω κάποιαν παρρησία προς τον Κύριο, θα του ζητήσω αυτήν την χάριν, να είμαι με το πνεύμα μου στην συνοδεία σας πάντοτε.
*Η κοίμησης του.
 
    Πράγματι! τα μεσάνυχτα του Σαββάτου εκοιμήθη εν Κυρίω πλήρης ημερων, εις ηλικία ενενήκοντα εξ ετών ο Όσιος Ευθύμιος το έτος 473 μ.Χ., Κοντά του ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Δομετιανός. Έτσι ένας ζηλωτής, ένας ασκητής και πιστός οπαδός των ορθοδόξων δογμάτων εκοιμήθη.
     Η είδησης διεδόθη σαν αστραπή. Ο Πατριάρχης με την ακολουθία του έφθασε και τον ενταφίασε, με μεγαλοπρέπεια. Παρηγόρησε τον νέον ηγούμενο Ηλία, ο οποίος θρηνούσε απαρηγόρητα την στέρηση του αγίου. Του υποσχέθει, ότι θα του είναι συμπαραστάτης και βοηθός στο επίπονο και κουραστικό έργο της ηγουμενίας.
*Επαληθεύει η πρόρρησης περί Δομετιανού.
     Ο Δομετιανός, που είχε υπηρετήσει επί πενήντα χρόνια δεν έφευγε καθόλου από τον τάφο του διδασκάλου του. Την εβδόμη ημέρα φαίνεται σ' αυτόν τη νύκτα ο Άγιος, χαρούμενος στην όψη και του λέγει:
— Ο Θεός μας αξίωσε και αυτής της χάριτος, να ευφραινόμεθα και εδώ αιώνια όπως στον πρόσκαιρο κόσμο ήμασταν αχώριστοι. Έλα, λοιπόν, να απολαύσεις την ετοιμασμένη, για σένα δόξαν. 
    Ο Δομετιανός ανήγγειλε αυτά στους αδελφούς κι έτσι με χαρά έφυγε από τον κόσμο αυτόν. Οι πατέρες τον κηδεύσαν, όπως του άξιζε.

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ'ΛΟΥΚΑ,των 10 λεπρών(Λκ.ιζ΄12-19)

Το μέγιστο κακό της αχαριστίας.

"Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν;Οι δε εννέα που;"
      Όλοι γνωρίζουμε αυτήν την ιστορία, που θα ακούσουμε από τον ιερέα  αυτήν την Κυριακή, όμως για όσους δεν την γνωρίζουν, μας λέγει ότι ο Κύριος θαυματουργικά καθάρισε από την απεχθή αρρώστια δέκα λεπρούς άνδρες. Από τους δέκα μόνον ένας γύρισε για να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του, και αυτός ήταν Σαμαρείτης. Ο δε Κύριος βλέποντας την αχαριστία των άλλων εννέα λέγει με παράπονο: "Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα που; Οι άλλοι εννέα που είναι; Ο Θεός τους ευεργέτησε και αυτοί εξαφανίσθηκαν! Η αχαριστία λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο.
       Ο Κύριος όμως αυτό το παράπονο, το απευθύνει και σε όλους εμάς, τους νεοέλληνες Ορθοδόξους χριστιανούς, ή τουλάχιστον στους περισσοτέρους από μας. Διότι και εμείς στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας, ειδικά τώρα με την μεγάλη οικονομική και όχι μόνο κρίση που μαστίζει όλους τους Έλληνες, αλλά και όταν μας βασανίζουν οι πειρασμοί, οι μεγάλες ελλείψεις, οι βαριές αρρώστιες και μας καταταλαιπωρούν, δεκάδες προβλήματα, οικογενειακά, και δράματα πολλές φορές, και οικονομικά και ηθικά, και ναυάγια μέσα στο σπίτι και στα ανδρόγυνα και χίλια δυο άλλα βάσανα, αμέσως τρέχουμε στις εκκλησίες και προσευχόμαστε τότε, με όλη μας την καρδιά, και κάνουμε τάματα και ανάβουμε λαμπάδες και καντήλια και θυμιατά, και ζητούμε την βοήθεια των ιερέων, τους παρακαλούμε να διαβάσουν τα ονόματα των οικείων μας που έχουν την ανάγκη, να κάνουμε παρακλήσεις αγιασμούς και ευχέλαια, και όλα αυτά για να ελκύσουν το έλεος του Θεού και για να λυθεί ο πειρασμός. Και μόλις ο Θεός δώσει λύση στο πρόβλημά μας, και κάμει το θαύμα του μέσα στη μεγάλη ανακούφιση που αισθανόμαστε παθαίνουμε αμνησία. Ξεχνάμε τον Θεό και τους Αγίους και τις μεγάλες υποσχέσεις που δώσαμε.
       Κακά τα ψέματα, φαίνεται πως άλλος πολύ και άλλος λιγότερο είμαστε αχάριστοι. Η αχαριστία αδελφοί μου είναι μια από τις πιο φοβερές αρρώστιες στον άνθρωπο, είναι η λέπρα της ψυχής. Σε παγκόσμια κλίμακα ο κόσμος δεν υποφέρει τόσο πολύ από τις διάφορες μορφές ασθενειών, όσο υποφέρει από τη μεγαλύτερη αρρώστια της ψυχής, που λέγεται αχαριστία. 
      Αχαριστία σχεδόν από όλους μας προς τον Θεόν, τον φιλόστοργο Πατέρα, τον Δημιουργό μας και τον Πλάστη μας. Αχαριστία προς τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό που πέθανε πάνω στο Σταυρό, για να μας σώσει από τον αιώνιο θάνατο της Κολάσεως, από το διάβολο και την αμαρτία. Αχαριστία ακόμα και προς την Παναγία μας, την οποίαν την ξεχνάμε, όταν εκείνη ικανοποιεί τα αιτήματά μας. Αχαριστία και προς τους Αγίους και προς τους αγγέλους, που μας προστατεύουν από τόσους και τόσους κινδύνους της κάθε ημέρας, και όμως δεν είμαστε ευγνώμονες στην προσευχή μας όταν την κάνουμε κάθε βράδυ...άν την κάνουμε. 
     Είμαστε όμως αχάριστοι και προς τους ανθρώπους, τους συνανθρώπους μας, που μας ευεργετούν με πολλούς τρόπους στις διάφορες ανάγκες μας. Μόλις πετύχουμε αυτό που θέλουμε αμέσως τους ξεχνάμε, τους αποφεύγουμε, άμα τους δούμε αλλάζουμε δρόμο, για να μη βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο και κάνουμε πως δεν τους γνωρίζουμε. 
     Χάσαμε την πίστη μας γι’ αυτό και ξεπέσαμε σε μύρια κακά μεταξύ των οποίων την πρώτη θέση κατέχει η αχαριστία. Έτσι είμαστε διαρκώς ανικανοποίητοι και τίποτα δεν μας ευχαριστεί. Είμαστε αχάριστοι και εγωιστές, άδικοι και σκληρόκαρδοι, γι’ αυτό και σε ότι μας συμβεί, φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Οι άλλοι πάντοτε κάνουν τα λάθη και όχι εμείς, οι άλλοι μας αδικούν, οι άλλοι μας κατατρέχουν, οι άλλοι μας καταπιέζουν και οι άλλοι μόνον θέλουν το κακό μας. Μόνον οι άλλοι έχουν υποχρεώσεις απέναντί μας και όχι εμείς απέναντι αυτών. Πάντοτε οι άλλοι δε μας καταλαβαίνουν, και πάντοτε οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν τις θυσίες μας. Μερικές φορές βέβαια μπορεί να είναι αλήθεια ότι  οι θυσίες μας δεν αναγνωρίζονται, αλλά εκείνο που είναι χειρότερο είναι ότι συνεχώς γκρινιάζουμε, συνεχώς παραπονούμεθα, συνεχώς μεμψιμοιρούμε και συνεχώς κατακρίνουμε. Και το βαρύτερο! Γογγύζουμε κατά του Θεού και κατά των ανθρώπων.
     Παγκόσμιο λοιπόν αυτό το φαινόμενο της ψυχικής λέπρας που λέγεται αχαριστία,ίσως θα έπρεπε να πω  α ν θ ρ ώ π ι ν ο , αφού αδύναμοι στα πάθη μας  μικρύναμε και αδειάσαμε τις καρδιές μας, τις στεγνώσαμε από αγάπη, από ευγνωμοσύνη, από καλοσύνη και έτσι χωρίς συγγνώμη, λέξη άγνωστη πια στο λεξιλόγιο της καρδίας μας, την οποία δεν την αναφέρουμε ποτέ πια, δεν την λέμε στον άνδρα μας, στη γυναίκα μας, στα παιδιά μας, στους γονείς μας, στον συνάνθρωπό μας, στον συνάδελφό μας, στον υπάλληλό μας, χωρίς υπομονή, χωρίς αληθινή μετάνοια, και προπαντός χωρίς φιλότιμο, συνεχίζουμε αυτήν την άσχημη και απαίσια ζωή μας και αναρωτιόμαστε: "γιατί τίποτε δεν μας πηγαίνει καλά;". 
      Η Αγία Γραφή μας λέει στην "Σοφία Σειράχ"το εξής αξιοπρόσεκτο: «Αχαρίστου γαρ ελπίς ως τέχνη χειμέριος». Δηλαδή η ελπίδα του αχαρίστου ανθρώπου, μοιάζει με χειμερινή πάχνη, που λειώνει στις πρώτες αχτίνες του ηλίου. Έτσι και η αχαριστία, ναρκώνει και νεκρώνει την ψυχή, όπως η πάχνη νεκρώνει και την άψυχη κτίση. Και αυτό συμβαίνει από την υπερηφάνειά μας. Και επειδή έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, θεωρούμε αλίμονο και τον Θεό ακόμα υποχρεωμένο να μας εξυπηρετεί σε όλες τις ανάγκες μας, και μάλιστα πολλές φορές στις ανάγκες των αδυναμιών μας.
     Στις σελίδες ενός  αγιορείτικου γεροντικού είχα διαβάσει μια ιστορία:
 Κάποτε ένας παπάς κάποιου χωριού, είδε ένα χωρικό, πού ’χε μπροστά στο σπίτι του, ένα τεράστιο κομμάτι γης, και το σκάλιζε. Τον καλημέρισε και του λέει: «Ωραία μέρα σήμερα για το τσάπισμα που κάνεις» και εκείνος χωρίς καν να ανταποδώσει την καλημέρα του ιερέως, τι νομίζεται ότι του είπε; «ναι, ωραία μέρα αλλά άσχημη για τις πατάτες, διότι η πατάτα θέλει δροσιά». 
Μετά τρείς ημέρες ξαναπερνά ο παππούλης απ’ το ίδιο μέρος, συναντά πάλι τον αγνώμονα γεωργό που πάλι εκεί κάτι έφτιαχνε στη γη του και του λέει: «να που σήμερα ο καιρός είναι δροσερός και κατάλληλος για τις πατάτες σου» για να πάρει μια εξίσου αρνητική και θυμωμένη απάντηση: «Ναι αλλά είναι άσχημος όμως για το σιτάρι που θέλει βροχή».
Δεν περνάνε λίγες μέρες όπου αλλάζοντας ο καιρός, άρχισε η βροχούλα και περνώντας από εκεί ο άμοιρος ιερέας του λέει πως 
«να,παιδί μου, έβρεξε τώρα και το σιταράκι σου θα ανθίσει και θα μεγαλώσει». Και τι του λέει ο αχάριστος γεωργός; «Τίποτε δεν πάει καλά παπά, αφού αφήνει ο Θεός και καταστρέφεται το βαμβάκι μου από την βροχή.» 

Νομίζω πως κάπως έτσι είμαστε όλοι μας. 
Αγνώμονες και υπερόπτες σε όλους όσους αγγίζουν την μικρή και πεπερασμένη ζωή μας, μα νομίζω πως ακόμα χειρότερα...ήμαστε έτσι αγνώμονες, αχάριστοι απέναντι στο Θεό.
 
Εγώ όμως εδώ θα σταματήσω και δεν θα σας γράψω τίποτα άλλο, παρά μόνο με μια φράση μου τελευταία θα σας παρακινήσω να αναφωνήσουμε όλοι μαζί...
...«Δόξα σοι ο Θεός»

Αρχιμανδρίτης 
π.Χρυσόστομος Τελίδης

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ.

"Ο στύλος της Ορθοδοξίας"

Άλλο ένα άρθρο του πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα φιλοξενούμε στην ιστοσελίδα του ναού μας, αυτήν την φορά αφιερωμένο σε έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ορθοδοξίας μας, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Άθανάσιο, Μέγα τον αναφέρει το Συναξάριο της Εκκλησίας μας, που σε νεαρή ηλικία, διάκονος ακόμα κατατρόπωσε τον Άρειο και την διδασκαλία του, εκπροσωπώντας το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Α' Οικουμενική Σύνοδο και καταγράφοντας μαζί με τους υπόλοιπους εκπροσώπους των άλλων Πατριαρχείων, τα πρώτα επτά άρθρα του "Πιστεύω"όλης της Χριστιανοσύνης και συντάσσοντας κανόνες που έδωσαν λύση σε προβλήματα που ταλάνιζαν τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, αλλά και που είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας μας μέχρι και σήμερα.  

Ο αγώνας του κατά των αιρέσεων.

      Η αίρεση στον χώρο της Εκκλησίας είναι ό,τι μια βαριά αρρώστια στο ανθρώπινο σώμα. Ένα καρκίνωμα που αν δεν εκδιωχθεί θέτει σε κίνδυνο την πνευματική υγεία των μελών της. Γι' αυτό η Εκκλησία, το πραγματικό σώμα του Χριστού, από άγάπη και φιλανθρωπία, δια των υγειών μελών της, των αγίων, πολεμά τις αιρέσεις, όπως το ανοσοποιητικό σύστημα ένός υγιούς οργανισμού τον ιό που προκαλεί την ασθένεια. Τους αιρετικούς όμως δεν τους θεωρεί εχθρούς της, αφού άλλωστε η Εκκλησία δεν έχει εχθρούς, αλλά άρρωστα μέλη της, τα οποία αγαπά και προσπαθεί να θεραπεύση.
    Ο Μέγας Αθανάσιος αγωνίστηκε όσο λίγοι για την διαφύλαξη των αληθειών της πίστεως που προσπαθούσαν να αλλοιώσουν οι αιρετικοί, οι οποίοι τον πολέμησαν με λύσσα. Με συκοφαντίες και κάθε λογής μηχονορραφίες κατάφεραν, πολλές φορές, να τον εξορίσουν και να τον απομακρύνουν από το ποίμνιό του. Αξιοσημείωτο είναι το ότι από τα σαρανταέξι χρόνια που ήταν Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, τα δεξαέξι τα πέρασε στην εξορία. Αλλά και από εκεί δεν έπαψε να μάχεται υπέρ του ποιμνίου του και εναντίον της αιρέσεως.
     Η αίρεση δημιουργεί φατρείες και σχίσματα, κομματιάζει και διαιρεί. Ο άγιος Πέτρος Αλεξανδρείας είχε την ευλογία να δη τον Χριστό, ο οποίος όμως φορούσε ένα χιτώνα ξεσχισμένο. Στην ερώτηση του αγίου, ποιός σού έσχισε τον χιτώνα, ο Χριστός απάντησε: "Άρειος ο άφρων". 
     Η λέξη αίρεση παράγεται από το ρήμα αιρέω που σημαίνει εκλέγω. Οι αιρετικοί επιλέγουν ένα κομμάτι της αλήθειας που τους βοηθά να στηρίξουν τις απόψεις τους και απορρίπτουν την αλήθεια στο σύνολό της. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, διότι όταν αλλοιώνεται η πίστη χάνεται ο ορθός τρόπος ζωής. Ο τρόπος θεραπείας από τα πάθη, η μέθοδος καθάρσεως της καρδιάς, δια της οποίας οδηγείται ο άνθρωπος στην γνώση του Θεού, "μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται", αφού η θεωρία του Θεού ταυτίζεται με την αληθινή γνώση.
      Ο Άρειος υποστήριζε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά κτίσμα του Θεού "δημιουργηθέν εν χρόνω" και επομένως, όπως όλα τα κτίσματα, έχει αρχή και τέλος. Αν είναι αλήθεια όμως αυτό, τότε ο Χριστός δεν μπορεί να σώση τον άνθρωπο, αφού μόνο ο Θεός έχει αυτή την δυνατότητα. Εμείς όμως γνωρίζουμε από την αγία Γραφή, αλλά και από την πείρα της Εκκλησίας, ότι ο Χριστός σαρκώθηκε για να σώση και να θεώση τον άνθρωπο.
      Στην πρώτη οικουμενική σύνοδο, η οποία καταδίκασε τις διδασκαλίες του Αρείου, συμμετείχε, σε νεαρή ηλικία (γύρω στα 26), και ο άγιος Αθανάσιος, Διάκονος τότε, ως εκπρόσωπος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και με ατράνταχτα επιχειρήματα κατέδειξε την πλάνην και το ψεύδος των διδασκαλιών του Αρείου. 
       Αλλά και αργότερα ως Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας με δυνατό λόγο, προφορικό και γραπτό, διατύπωσε με σαφήνεια τις αλήθειες τις οποίες οι αιρετικοί διέστρεφαν. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δεν είναι κτίσμα, αλλά 
"ο Υιός και Λόγος του Θεού, τέλειον γέννημα του Πατρός, γέννημα δε όχι κατά θέλησιν, αλλά κατά φύσιν. Δεν προήλθε διότι το ηθέλησεν ο Πατήρ, αλλά διότι είναι μέσα είς την φύσιν του Πατρός να γεννά τον Υιόν και μέσα εις την φύσιν του Υιού να γεννάται. Τούτο ακριβώς συνιστά την διαφοράν αυτού από τα κτίσματα. Είναι εικών και ομοίωσις του Πατρός, ενώ ο άνθρωπος είναι απλώς κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν, άναρχος και Αυτός, όπως ο Πατήρ".
      Η Εκκλησία σε λίγους ανθρώπους έχει δώσει την προσωνυμίαν Μέγας. Μεταξύ αυτών έξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Αθανάσιος. Πολύ πετυχημένα είναι τα παρακάτω που έχουν γραφεί γι' αυτόν: 
"Σπανίως το επωνύμιον Μέγας εκάλυψε τόσον ουσιαστικόν περιεχόμενον όσον εις την περίπτωσιν του Αθανασίου Αλεξανδρείας. Μέγας εις τον ζήλον, μέγας εις την αγάπην, μέγας εις την αγιότητα, μέγας εις την ορθοδοξίαν. Με αυτά τα προσόντα του είναι τώρα τόσον ζωντανός εις την συνείδησιν του χριστιανικού πληρώματος όσον ήτο και όταν εζούσε σωματικώς". Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τον επιμνημόσυνο λόγο του στον μέγαν Αθανάσιον, αρχίζει με την χαρακτηριστική φράση, "Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι". 
     Πράγματι υπήρξε υπόδειγμα αρετής, αφού αυτή είναι καρπός αληθινής κοινωνίας με τον ζώντα Τριαδικό Θεό.
    Η μνήμη του τελείται την 18ην Ιανουαρίου μαζί με την (μνήμη) του αγίου Κυρίλλου ή την 2αν Μαΐου (ημέρα της κοιμήσεώς του).
τού Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
Υ.Σ:
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου ετησίως δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησης του αγίου, το οποίο το μαθαίνουμε από Κώδικα των Καυσοκαλυβίων. Υπήρχε διάσταση απόψεων κάτα πόσο βέβαιο είναι, αν πρόκειται για την κοίμηση του ή την ανακομιδή των λειψάνων όπως ο Λαυριώτικος Κώδικας υποστηρίζει. Η δεύτερη εορτή του τιμάται στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο, χωρίς να είναι ακόμα μέχρι σήμερα γνωστό, το γιατί και πότε καθιερώθηκε αυτή η εορτή. 
Η Λουθηρανική, η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 2 Μαΐου.
Εμείς πάλι στον ιερό ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους Ανθόκηπους της Ευκαρπίας, αγαπάμε τον Μέγα Αθανάσιο ιδιαιτέρως και τιμούμε  την μνήμη του και τις δύο ημερομηνίες με πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες και Αγρυπνίες.