Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ.

Ότι γνωρίζουμε για τον βίο του.


      Ήταν γιος του Ιωνά, από τη Βηθσαϊδά και αδερφός του Σίμωνα Πέτρου (Ιωάννης 1:44). Ήταν ψαράς στην Καπερναούμ μαζί με τον αδερφό του και μαθητής του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος τον οδήγησε στον Ιησού (Ιωάννης 1:35-40). Αυτός οδήγησε τον αδερφό του Πέτρο στο Χριστό (Μάρκος 1:29, Ιωάννης 1:35-42).
    Ήταν ο πρώτος που διάλεξε ο Ιησούς να τον ακολουθήσουν, κάτι που έκανε αμέσως, εγκαταλείποντας το επάγγελμα του ψαρά (Ματθαίος 4:18,19, 10:2, Μάρκος 3:18). Εξ αιτίας αυτής της πρωτιάς ονομάσθηκε και Ανδρέας ο "Πρωτόκλητος". Αυτός υπέδειξε στον Ιησού το μικρό παιδί με τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, τα οποία ευλόγησε ο Ιησούς, πολλαπλασιάζοντας τα (Ιωάννης 6:8-9). Σ’' αυτόν και τον Φίλιππο απευθύνθηκαν Έλληνες προσκυνητές για να μεσολαβήσουν να δουν τον Ιησού (Ιωάννης 12:22).
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος ανδρεας        Στους καταλόγους των αποστόλων, αναφέρεται πάντοτε μαζί με τον Φίλιππο, ο οποίος επίσης καταγόταν από τη Βηθσαϊδά. Η τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα του Ανδρέα στη Κ.Δ. είναι στις Πράξεις 1:13-14, όταν ανέβηκε με άλλους μαθητές στο ανώγειο στην Ιερουσαλήμ για προσευχή και δέηση.
      Η Αγία Γραφή δεν αναφέρει περισσότερα για τη ζωή και τη δράση του. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο κήρυξε στη Σκυθία της Μικράς Ασίας, ενώ κατά τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό στην Ήπειρο, κατά τον Ιερώνυμο στην Αχαΐα, και κατά τον Θεοδώρητο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. 
      Σύμφωνα με την παράδοση πέθανε με μαρτυρικό θάνατο, αφού τον κρέμασαν σε σταυρό σχήματος Χ και μάλιστα με το κεφάλι προς τα κάτω. Η κατά μία παράδοση φερόμενη ως Κάρα του Αποστόλου Ανδρέα, φυλάσσεται στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό της Πάτρας, καθώς επίσης και λείψανα του σταυρού του μαρτυρίου του.
Η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Ανδρέα την 30η Νοεμβρίου εκάστου έτους.

* Στην σημερινή ανάρτηση της ιστοσελίδας του ναού μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, φιλοξενούμε ένα όμορφο κείμενο που βρήκαμε "σερφάροντας" στο διαδίκτυο, γραμμένο από τον Αρχιμανδρίτη Ιωήλ Κωνστάνταρο και δημοσιευμένο από την ιστοσελίδα "Ελληνικά και Ορθόδοξα" την Τετάρτη 26η Νοεμβρίου 2014. Εμείς απλά εικονογραφήσαμε το κείμενο, το επεξεργαστήκαμε και το αναδημοσιεύουμε...  Καλή ανάγνωση!!! 

Ο Πρωτόκλητος Ανδρέας 
και η ομολογία της Πίστεως. 
Ίσως δεν έχει εκτιμηθεί όσο πρέπει η ευλογία που έχουμε ως Ελληνικό Έθνος, το να 
δεχθούμε δηλαδή την πίστη τού Χριστού από αυτούς τους ίδιους τούς Αγίους Αποστόλους.
Θαυμάζει κανείς όταν μελετά τις Πράξεις των Αποστόλων, τα ιερά συναξάρια και αυτή την ιστορία. Θαυμάζει και εκπλήσσεται από το γεγονός ότι τόσο ο ελεύθερος Ελλαδικός χώρος, όσο και αυτές οι αλύτρωτες εισέτι πατρίδες, δέχθηκαν τον σπόρο τού λόγου τού Θεού από τους θεμελίους της πίστεως, τους Αποστόλους.
Όταν όμως ο λόγος στρέφεται στον Πρωτόκλητο Απόστολο, τον Ανδρέα, τότε η συγκίνησις αλλά και το αίσθημα της συνεπείας στην πίστη τού Χριστού και η εφαρμογή τής ζωής τής Εκκλησίας μας, πραγματικά κορυφώνεται. Βλέποντας το μαρτύριο του μεγάλου Αποστόλου στην Πελοπόννησο, στην πόλη των Πατρών, δεν μπορεί παρά να αναθεωρεί πολλά μέσα του που έχουν σχέση με την αυθεντική μας πίστη.
Όμως, μια σύντομη αναφορά στη ζωή τού Αποστόλου Ανδρέου καθίσταται αναγκαία. Έζησε και μεγάλωσε στη μικρή κωμόπολη Βηθσαϊδά, δίπλα στη λίμνη τής Γαλιλαίας, όπου μαζί με τον αυτάδελφό του Σίμωνα έμαθαν και εξασκούσαν το επάγγελμα του ψαρά. Το σκληρό όμως αυτό επάγγελμα δεν στάθηκε εμπόδιο στις υψηλές εφέσεις τής καρδιάς του. Αυτός ο φαινομενικά σκληρός, λόγω του επαγγέλματός του άνδρας, έκρυβε μια ευαίσθητη στα πνευματικά καρδία, γι' αυτό και παρακολουθούσε το κήρυγμα της μετανοίας τού Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Αυτός δε ήταν και ο λόγος που ως πιστός Ιουδαίος ανέμενε μέρα με την ημέρα, με πόθο άγιο και λαχτάρα σωτηρίας τον ερχομό τού Μεσσία. Και έφθασε η ευλογημένη εκείνη ημέρα όπου ο Τίμιος Πρόδρομος Τον είδε, Τον αναγνώρισε και ομολόγησε: “Ίδε ο αμνός τού Θεού”!
Αυτό ήταν. Ο Ανδρέας με τον φίλο και συνάδελφό του Ιωάννη τρέχουν με ενθουσιασμό να τον γνωρίσουν. “Τι ζητάτε;” τους ρωτά ο Ιησούς και αυτοί τον ανταπαντούν “Ραββί, πού μένεις;” για να πάρουν την απάντηση “Έρχεσθε και ίδετε”. Ελάτε και θα δείτε.
Ήταν μέχρι τότε η συγκλονιστικότερη στιγμή τής ζωής τους. Γι' αυτό και ο Ιωάννης θα σημειώσει στο Ευαγγέλιό του ότι ήταν περίπου τέσσερις η ώρα το απόγευμα. Και έμειναν μαζί με τον Ιησού έως ότου νύχτωσε. Στιγμές μοναδικές και φύσει ανέκφραστες προς όσους πεισματικά παραμένουν άγευστοι της ευαγγελικής, δηλαδή της Ορθοδόξου, παραδόσεως.
Ο Ανδρέας δεν κρατιέται. Ενώ είχε σκοτεινιάσει σπεύδει στον αδελφό του Σίμωνα και του ανακοινώνει ότι βρήκαν Αυτόν που περίμεναν, εκφράζοντας έτσι και την πρώτη ομολογία αυτός ο πρωτόκλητος μαθητής : “Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν”, τον Χριστό. Αυτόν που είχαν προφητεύσει οι προφήτες και αυτόν που αναμένει το Ιουδαϊκό έθνος αλλά και ο κόσμος ολόκληρος.
Φυσικά ο Ανδρέας, όπως και οι άλλοι μαθητές, ακολούθησε τον Κύριο τα τρία έτη που εκήρυσσε και θαυματουργούσε. Είδε από κοντά τα άχραντα πάθη, την ένδοξη Ανάσταση και έζησε το μοναδικό γεγονός τής Αναλήψεως. Η βίωση όμως του γεγονότος τής Πεντηκοστής γεμίζει την ύπαρξή του με τις αποστολικές δωρεές τού Αγίου Πνεύματος, πυρπολεί τον ζήλο του και με τις ευχές και προσευχές τής Κυρίας Θεοτόκου, φεύγει από τα όρια της Παλαιστίνης. Φεύγει γεμάτος Ιερό ζήλο για την διάδοση της Χριστιανικής πίστεως, έχοντας συνάμα και μια ιδιαίτερη σχέση και σύνδεσμο με το σύμβολο της νίκης. Με τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό.
Στη θαρραλέα και ακούραστη αποστολική του δράση, οφείλουν πάρα πολλά οι μαρτυρικές πόλεις και κωμοπόλεις τού Πόντου και της ευρυτέρας περιοχής. Ο Απόστολος Ανδρέας, επίσης είναι ο ιδρυτής τής Εκκλησίας τού Βυζαντίου! Δικαίως λοιπόν καυχώνται όσοι είναι διάδοχοι του Πρωτοκλήτου στην χρονική αποστολική διαδοχή, αλλά η καύχησις επιφέρει την ευλογία και το χάρισμα της πίστεως, όταν βεβαίως συνοδεύεται αδιασπάστως και από την Αποστολική διδαχή στο θέμα της μοναδικότητας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Αυτός δε είναι και ο λόγος που ολόκληρη η πονεμένη Ρωμιοσύνη, βλέποντας και ακούοντας τα αλλοπρόσαλλα κηρύγματα του Οικουμενισμού και τις θεατρικές λειτουργικές παραστάσεις Ορθοδόξων και κακοδόξων, ιδιαιτέρως τον παρακαλεί ώστε να προστατεύσει τους συνειδητούς και ακεραίους στην πίστη ποιμένες με το ποίμνιο, και σε όσα σημεία τής γης υφίσταται η Εκκλησία, ως φάρος τηλαυγής να λάμπει και να εξαποστέλλει το φως τής πίστεως του Χριστού. Το μοναδικό φως τής Ορθοδοξίας μας.
Το Αποστολικό του κήρυγμα ακούστηκε ακόμη στη Θράκη, στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία, έως και την περιοχή τής Αχαΐας. Έτσι η Πάτρα έχει την ιδιαιτέρα τιμή και ευλογία να δέχεται τις ευλογίες τού πολιούχου της και φυσικά να κατέχει θησαυρό της πολύτιμο την αγία κάρα, αλλά και τμήματα από τα ιερά του λείψανα.
Είναι λοιπόν άξιος ο Πρωτόκλητος Ανδρέας να κατέχει τιμημένη θέση ανάμεσα στους δώδεκα Αποστόλους, τους διαδόχους τού Κυρίου. Είναι ένας από τους πολυτίμους λίθους που στολίζουν αλλά και που στηρίζουν την Εκκλησία μας.
Ένα άλλο όμως σημείο που θα πρέπει να σταθούμε είναι η προσωπική γνωριμία τού Ανδρέου με τον Χριστό. Δεν αρκέσθηκε απλώς στην ομολογία τού Ιωάννου τού Βαπτιστού. Θέλησε να Τον γνωρίσει από κοντά και να Τον ζήσει. Να μείνει κοντά σε Αυτόν που μας γνωρίζει πριν ακόμα έλθουμε στην ύπαρξη. Και τούτο το βλέπουμε στη συνέχεια της Ευαγγελικής περικοπής με τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. 
"Κύριε, πόθεν με γινώσκεις;" Από που με γνωρίζεις; Και ο Κύριος απαντά: "Πριν σου μιλήσει για μένα ο Φίλιππος, σε είδα με τα θεϊκά μου μάτια κάτω από την συκιά." Και ο Ανδρέας του απαντά: "Διδάσκαλε, εσύ είσαι αληθινά ο υιός τού Θεού, ο βασιλιάς τού Ισραήλ!
Και φυσικά τα λόγια αυτά του Ναθαναήλ δεν αποτελούσαν μια απλή έκφραση εκπλήξεως αλλά συνειδητή ομολογία πίστεως. Ομολογία πίστεως στον Υιό τού Θεού.
Ναι, ο Χριστός μας γνωρίζει πολύ περισσότερο απ' όσο γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Μια εκ των ιδιοτήτων τού Θεού είναι και η Παγγνωσία του. Το θέμα όμως είναι εμείς να έχουμε αγαθή διάθεση, καλή προαίρεση, κάτι βεβαίως που εξαρτάται αποκλειστικώς από εμάς. Στην συνέχεια δε με κάθε ειλικρίνεια να στεκόμαστε μπροστά σε Αυτόν, που γνωρίζει τα “άδηλα και κρύφια” των καρδιών μας. Τούτο θα έχει ως συνέπεια την έκφραση και την ομολογία της πίστεως προς όλες τις κατευθύνσεις. Προς όλους τους ανθρώπους και φυσικά μέσα σε όλες τις καταστάσεις που εφ' εξής έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε έως το τέλος τής ζωής μας.
Φίλοι μου, είναι αδύνατον να αποφύγουμε την ομολογία τού Χριστού ενώπιον των ανθρώπων. Αντιθέτως μάλιστα, αυτό αποτελεί τιμή και καύχημά μας και οπωσδήποτε σηματοδοτεί αυτή την σωτηρία μας. Είτε η ζωή μας είναι πολυκύμαντη, είτε ταπεινή, ήρεμη και ήσυχη, οι περιστάσεις μέσω των πνευματικών νόμων θα μας φέρουν σε στιγμές που είτε θα ομολογήσουμε την θεότητα του Χριστού και την μοναδικότητα της Εκκλησίας Του, είτε θα αρνηθούμε ό,τι πολυτιμότερο μπορούμε να δώσουμε για την αγάπη Του, δηλ. την πίστη Του.
Απομένει λοιπόν στον καθένα μας να παρακολουθήσουμε την Αποστολική και καρτερική πορεία αλλά και το θριαμβευτικό τέλος διά του Σταυρού τού Αποστόλου Ανδρέου, ή αλλοίμονο να αισχυνθούμε για τον Σταυρό και την πίστη μας με όλες τις συνέπειες επιλέγοντας μια νοθευμένη πίστη. Μια πίστη “χριστιανική” που αποσυνδέει την Ανάσταση από τον Σταυρό και καταντά την πίστη ένα απλό συναίσθημα. Μια δηλαδή κατάσταση που μπορεί να περιέχει εξωτερικό φολκλόρ με φορτισμένο συναίσθημα και αγαπολογική συνθηματολογία, που όμως ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με την Αποστολική πίστη. Την πίστη που μας παρέδωκαν οι άγιοι Απόστολοι. Την πίστη για την οποία σταυρώθηκε ο Πρωτόκλητος Ανδρέας. Την πίστη που μας διασώζουν οι επίσημοι Άγιοι μέσα στο Σώμα τής Εκκλησίας μας.
Αμήν.
Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
*παρακάτω με ένα κλικ στο "διαβάστε παρακάτω" ακολουθεί το Ευαγγέλιο της εορτής του Αγίου Ανδρέου στο αρχαίο κείμενο, αλλά και σε νεοελληνική απόδοση...

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ (εκ του κατά Λουκά ιη΄18-27) "Ο πλούσιος νέος και ο Χριστός"

Αποτέλεσμα εικόνας για ευαγγέλιο ιγ΄λουκά
"...περίλυπος εγένετο ήν γαρ πλούσιος σφόδρα".
      Από τις περιγραφές και των τεσσάρων Ευαγγελιστών βλέπουμε πως πολλοί ήταν αυτοί που είτε από καλή είτε από κακή πρόθεση, ακούγοντας τα λόγια του Χριστού κατά την διάρκεια της διδασκαλίας Του, τον πλησίαζαν και τον ρωτούσαν διάφορα πράγματα που τους απασχολούσαν στην ζωή τους, αλλά και πέρα από αυτήν. 
      Μεταξύ αυτών των ανθρώπων που πλησίασαν και μίλησαν με το Χριστό ήταν και ένας πλούσιος νέος ο οποίος ζήτησε να μάθει τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών. Ο Κύριος του υπέδειξε να τηρεί τις εντολές του Θεού στην καθημερινή του ζωή και εκείνος απάντησε ότι όλα αυτά τα εφαρμόζει από την παιδική του ηλικία. Τότε ο Κύριος του είπε ότι, εάν θέλει να είναι τέλειος, να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να τα δώσει στους φτωχούς, και να τον ακολουθήσει, δηλαδή να γίνει μαθητής Του. Ο πλούσιος όμως στο άκουσμα αυτό λυπήθηκε πολύ και απομακρύνθηκε από το Χριστό, γιατί είχε κτήματα πολλά.

      Δυστυχώς η κάθε εποχή έχει να παρουσιάσει τους δικούς της τύπους πλουσίων που επιδίδονται με μανία στον υλικό θησαυρισμό. Μολονότι ο ψαλμωδός λέει: "και εάν ακόμη ρέει ο πλούτος, να μη προσκολληθεί η καρδιά σας σ' αυτόν", παρά ταύτα πολλών ανθρώπων η καρδιά και η σκέψη βρίσκεται αιχμαλωτισμένη στον πλούτο. Λέγεται μάλιστα, μέσω της εκκλησιαστικής παράδοσης, ότι το πάθος αυτό είναι τόσο δυνατό που συνοδεύει την ψυχή και πέραν του τάφου, όπου και την βασανίζει αιώνια. Πόσο δίκαιο είχε αυτός που είπε ότι όποιος έχει δεμένη την καρδιά του στο χρήμα, μπορεί να αγοράσει ένα κρεβάτι, αλλά όχι τον ήσυχο ύπνο του, βιβλία, αλλά όχι μυαλό, γιατρικά, αλλά όχι υγεία, διασκέδαση, αλλά όχι ευτυχία, θρησκεία, αλλά όχι σωτηρία, και φυσικά, διαβατήριο για οπουδήποτε θελήσει, εκτός όμως από τον Παράδεισο.

      Εξ άλλου η καθημερινή πείρα διδάσκει ότι ο πλούτος δεν παραμένει μόνιμα στον άνθρωπο, αλλά αλλάζει αφεντικό, αφού «Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καί ἐπείνασαν, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ», όπως λέει και ο όμορφος αυτός ύμνος της Εκκλησίας μας, που ακούγεται στο τέλος της τελετής της Αρτοκλασίας στους ναούς μας. Ειδικά στις μέρες μας και στην περίεργη και αποκαλυπτική εποχή που ζούμε και που βλέπουμε τους Έλληνες συνανθρώπους μας να ταλαιπωρούνται από την νέα τάξη πραγμάτων που μας επιβλήθηκε εν μια νυκτί και χωρίς καμιά προειδοποίηση, η ισχύς αυτών των λόγων γίνεται μεγαλύτερη και η ανάγκη για φιλανθρωπία γίνεται επιτακτικότερη.
          Σημασία λοιπόν έχει η διαχείριση του πλούτου και όχι ο θησαυρισμός. Εάν ο πλούτος χρησιμοποιείται κατά τρόπο φιλάνθρωπο, αποβαίνει εις σωτηρίαν του ανθρώπου, όπως φαίνεται από πολλά παραδείγματα πλουσίων της Παλαιάς και Καινής διαθήκης και όχι μόνο. Πολλοί Πατριάρχες αγωνίστηκαν με αυτοθυσία και υπάκουσαν στο κέλευσμα του Θεού χάριν της επουρανίου Βασιλείας.
      Ο Ιωσήφ προτίμησε φυλακίσεις και στερήσεις χάριν του ουράνιου θησαυρού. Ο Μωυσής αρνήθηκε την πριγκιπική του ιδιότητα και τους θησαυρούς της Αιγύπτου χάριν της ουράνιας πατρίδας. Ο Πατριάρχης Δαυίδ προσευχόταν να του δώσει ο Θεός "καρδίαν καθαράν", την οποία όσοι την έχουν θα δουν το Θεό, σύμφωνα με την διαβεβαίωση του Κυρίου. 

      Αλλά και από την Καινή Διαθήκη πληροφορούμαστε ότι οι Απόστολοι εγκατέλειψαν τα πάντα και ακολούθησαν το Χριστό για να γίνουν μέτοχοι της αιωνιότητας. Ο Ζακχαίος έδωσε τα μισά από τα υπάρχοντά του και ο Κύριος δεν το αρνήθηκε αλλά τον βεβαίωσε για τη σωτηρία του. Πολλοί από τους πατέρες της Εκκλησίας διαμοίρασαν τα πλούτη τους στους φτωχούς και έζησαν σε φτώχεια και άσκηση για να κατακτήσουν τον ουράνιο θησαυρό. Το Ορθόδοξο Συναξάριο είναι γεμάτο με πλουσίους, τιτλούχους, μορφωμένους, σημαντικούς ανθρώπους που είτε μαρτύρησαν ρακένδυτοι για τον Χριστό τους, είτε φτωχοί και ασήμαντοι έφυγαν αθόρυβα από την ζωή αυτήν για να στεφανωθούν ως Άγιοι πια στην αιώνια επουράνια Βασιλεία του Θεού. 
      Όμως και σήμερα πολλοί, όχι μόνο φτωχοί αλλά και πλούσιοι, έχουν σφοδρή επιθυμία να αποκτήσουν τους ουράνιους θησαυρούς. Και δε γίνεται ο πλούτος εμπόδιο στο σκοπό αυτό, αντίθετα γίνεται εργαλείο φιλανθρωπίας, γιατί τον χρησιμοποιούν σαν να είναι όχι δικός τους, αλλά του Θεού, όπως και πράγματι είναι. Όπως ο ταμίας που διαχειρίζεται χρήματα δεν τα θεωρεί δικά του, έτσι και οι πλούσιοι πρέπει να αισθάνονται σαν διαχειριστές των αγαθών που τους έδωσε ο Θεός. 
     Και εδώ ας θυμηθούμε και τον άλλον πλούσιο, του εκ του κατά Λουκά Ευαγγελίου του Χριστού μας, που ακούστηκε από τα χείλη των ιερέων όλης της Ορθοδοξίας την προηγούμενη Κυριακή, ο οποίος ήθελε να γκρεμίσει τις παλιές αποθήκες του για να χτίσει καινούργιες και να χωρέσουν τα υπάρχοντα του, αγνοώντας όμως τους συνανθρώπους του και άκουσε τον Θεό να του λέει: "Άφρων ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού, ά δε ητοίμασες τίνι έσται;  

     Ο άνθρωπος πρέπει να έχει υπ' όψη του ότι τίποτα δεν έφερε στη ζωή αυτή και τίποτα δεν θα πάρει μαζί του φεύγοντας απ' αυτή. Πρέπει να αρκείται σε όσα του δίνει ο Θεός με την τίμια εργασία του, γιατί πλούσιος πρέπει να αισθάνεται κανείς, όταν δεν είναι πλεονέκτης. Οι πλούσιοι όμως πρέπει να σκέπτονται και τους ουράνιους θησαυρούς οι οποίοι αποκτώνται, όταν χορταίνουν πεινασμένους, όταν ντύνουν γυμνούς, όταν θεραπεύουν ασθενείς και ελευθερώνουν φυλακισμένους. 
     Και δόξα τω Θεώ υπάρχουν και σήμερα πλούσιοι που σκέπτονται και ενεργούν έτσι, και όχι όπως ο πλούσιος νέος του σημερινού ευαγγελίου, που στο άκουσμα των προτροπών του Ιησού, που του είπε πως για να κερδίσει την αιώνια ζωή πρέπει να μοιραστεί τα πλούτη του με τους φτωχούς και να τον ακολουθήσει, "περίλυπος εγένετο ήν γαρ πλούσιος σφόδρα".
Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ 2015
      Και θα δοξάσω τον Θεό και πάλι, αφού εδώ στην μικρή και φτωχή Ενορία μας των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στους Ανθόκηπους της Νέας Ευκαρπίας, η παραίνεση του Χριστού μας βρήκε πρόσφορο έδαφος και με την παρότρυνση των ιερέων του ναού, ο ένας προσέχει και βοηθά τον άλλον και έτσι όσοι μπορούν και έχουν ακόμα περίσσευμα το μοιράζονται με τους αναγκεμένους συνανθρώπους τους, μα περισσότερο ευλογημένο είναι πως στην γειτονιά μας, στους Ανθόκηπους, το υστέρημα είναι αυτό που μοιραζόμαστε πια γεμίζοντας έτσι όσο μπορούμε τις αποθήκες του ναού μας με τα τρόφιμα που θα μοιραστούν λίγο πριν τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν και με αυτόν τον θεάρεστο τρόπο καλλιεργούν οι ενορίτες μας την ψυχή τους, μαλακώνοντας όμως έτσι παράλληλα και τον πόνο κάποιων ανθρώπων που ζουν κοντά μας, μπορεί και δίπλα μας και δυσκολεύονται πραγματικά. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ 2015
     Για όλα αυτά όμως θα χρειαστούμε και πάλι την βοήθεια σας, όταν σε μια εβδομάδα από τώρα, από τις 6 έως τις 13 Δεκεμβρίου, θα βγουν οι κυρίες του Φιλοπτώχου Ταμείου της Ενορίας μας και με τα συνεργεία του ετήσιου Εράνου της Αγάπης 2015 της εκκλησίας μας, από γειτονιά σε γειτονιά, από σπίτι σε σπίτι, από πόρτα σε πόρτα, από ψυχή σε ψυχή,  θα "ζητιανέψουμε" την αγάπη σας, θα απλώσουμε το χέρι στο αίσθημα της φιλανθρωπίας σας για να μπορέσουμε και φέτος να σταθούμε και πάλι αντάξιοι των προσδοκιών του Χριστού μας, που στο πρόσωπο Του καθρεπτίζεται η ανάγκη και η ένδυα των συνανθρώπων μας που ταλαιπωρούνται λίγο περισσότερα από εμάς αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας.  

     Σας ευχαριστώ για την καλοσυνάτη καρδιά σας και τα ευγενικά  πρόσωπα σας και υποκλίνομαι στη αγάπη που δείχνεται στους συνανθρώπους σας, με κάνετε πραγματικά υπερήφανο που ζω και συναναστρέφομαι μαζί σας. Ας συνεχίσουμε την προσπάθεια που κάνουμε για όσο ακόμα μπορούμε και ας μην γίνει ο μικρός ή ο μεγαλύτερος πλούτος του κανενός από εμάς εμπόδιο στην κληρονομιά της αιώνιας ζωής που μας ετοίμασε ο Θεός και μας περιμένει παρακάτω.
    Τώρα στην ερώτηση του πλουσίου νέου της κυριακάτικης περικοπής του Ευαγγελίου, που θα ακουστεί στις εκκλησιές όλης της Ορθοδοξίας, την 29η Νοεμβρίου 2015 από τους ιερείς μας αγαπητοί αναγνώστες και φίλοι της ιστοσελίδας μας, "...τί ποιήσας ζων αώνιον κληρονομήσω;" την απάντηση του την δίνει ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας του: «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Δηλαδή αν ο άνθρωπος, αφήσει την χάρη του Θεού να πνεύσει μέσα στην πορωμένη του καρδιά, αν είναι δεκτικός και καλοπροαίρετος στις παραινέσεις και στην διδασκαλία του Χριστού, τότε ο Θεός Πατέρας όλων μας, θα λύσει τους δεσμούς του χρήματος, θα εκδιώξει τον δαίμονα της φιλοχρηματίας και έτσι θα τον αναδείξει άξιον της σωτηρίας του.
Αποτέλεσμα εικόνας για ευαγγέλιο ιγ΄λουκά
        Πιο απλά, είναι ανάγκη, ο πλούσιος που είναι προσκολλημένος στο χρήμα, να αφήσει ελεύθερα "τα χέρια" του Θεού, ώστε και ο Θεός στη συνέχεια να τον ελευθερώσει. Το μικρόβιο της υπερβολικής αγάπης στο χρήμα και της προσκολλήσεως μετά μανίας σε αυτό, είναι από από τα πιο δυνατά αμαρτήματα που έχει να παλέψει ο χριστιανός και στην σπάνια περίπτωση που θα εξέλθει νικητής από αυτήν την αδηφάγα αρρώστια δια της προσφοράς, της φιλανθρωπίας και της περιφρονήσεως του πλούτου, τότε ο πιστός  αυτός «εξαγοράζει» την Βασιλεία του Θεού.
Όλοι τον νου μας λοιπόν από τις 6 έως τις 13 Δεκεμβρίου για να υποδεχθούμε τον ίδιο τον Χριστό που θα χτυπήσει την πόρτα και του δικού μας σπιτιού, στο πρόσωπο των ηρωΐδων γυναικών του Φιλοπτώχου Ταμείου μας και του Εράνου της Αγάπης 2015.
Καλή και ευλογημένη Κυριακή!!!

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΦΛΑΓΟΝΟΣ



Ο βίος 
του Αγίου Στυλιανού.
     Ο Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας, μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την χάριν του Θεού και γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του. Η ψυχή του τον καλούσε σε αγώνες ηθικούς και ωραίους. Τον καλούσε στην άσκηση της αρετής. Του έδειχνε τον δύσκολο και δύσβατο δρόμο της αιωνίας ζωής της παντοτινής ευτυχίας. Η αγνή και πιστή καρδιά του υπάκουσε στην φωνή της ψυχής του. Και η πρώτη ενέργεια του ήταν να πουλήσει την περιουσία του και να την μοιράσει στους φτωχούς της Εκκλησίας. Απαλλαγμένος, λοιπόν, ο Άγιος από τα φθαρτά, αλλά και συγχρόνως με ευτυχισμένη την καρδιά του, διότι μοίρασε τα πλούτη του σε φτωχούς δυστυχισμένους και με θεάρεστα έργα, σκέφτεται πως θα ζήσει τιμιώτερα και αγιότερα τη ζωή του.
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος στυλιανός
     Με μοναδική πλέον περιουσία τα ενδύματα του, αρχίζει ένα σκληρό και αγωνιστικό στάδιο σύμφωνα με την διδασκαλία του Ιησού Χριστού. Αφού, λοιπόν, με τις ευεργεσίες του, ανέβασε ο μάκαριος Στυλιανός τον γήινο θησαυρό του στους ουρανούς, και τον ασφάλισε, πήγε σε ένα Μοναστήρι και ντύθηκε το Μοναχικό Σχήμα. Αγωνίζεται πως να αρέσει στον Κύριο, πως να τελειοποιήσει την ψυχή του, πως να κερδίσει τον Παράδεισο. Η αυστηρή ασκητική του ζωή είναι απερίγραπτη. Η αγιότης του αρχίζει να αστράφτει. Η ταπεινοφροσύνη του λαμποκοπάει. Η αγνότης του θαμπώνει. Η νηστεία του είναι αυστηρότατη. Η προσευχή του αληθινή επικοινωνία με τον Θεό. Οι αγρυπνίες του θαυμαστές. Τρεις στόχους έβαλε για σκοπό του να επιτύχει ως Μοναχός: την ακτημοσύνη, την αγνότητα και την υπακοή. Τους τρεις αυτούς στόχους τους πέτυχε. Την ακτημοσύνη του την είδαμε. Δεν κράτησε για τον εαυτό του από την περιουσία του τίποτε απολύτως. Την αγνότητα του επίσης και την ηθικότητα του την κράτησε πολύ ψηλά. Κρατούσε την ψυχή του καθαρή από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. Αγωνιζότανε στις επιθέσεις του εχθρού να μη τον αγγίζει η βρωμερή αμαρτία. Η υπακοή του στο Γέροντά του και στους άλλους ήταν παραδειγματική. Αγωνίστηκε σκληρά να κόψει το δικό του θέλημα, που στηρίζεται στον εγωισμό. Ο Στυλιανός πολέμησε στο Μοναστήρι εκείνο σκληρά εναντίον των τριών εχθρών, της σάρκας, του κόσμου και του διαβόλου. Έτσι ο Άγιος Στυλιανός αποδεικνύεται λαμπρό αστέρι της ασκητικής ζωής. Γίνεται παράδειγμα σε νεωτέρους και παλαιοτέρους. Όλοι τον θαυμάζουν και τον προβάλλουν σαν παράδειγμα. Τον έχουν σαν πρότυπο μιμήσεως.
       Αλλά η αυστηρότης εκείνη του ασκητικού βίου δεν του είναι αρκετή. Θέλει να πλησιάζει περισσότερο στην τελειότητα. Επιθυμεί, λοιπόν, τώρα την πλήρη μόνωση, τον αυστηρότατο ασκητισμό: Τον αναχωρητισμό. Αποχαιρετάει, λοιπόν, τους αδελφούς Μοναχούς στο Μοναστήρι και αποσύρεται ο Άγιος μακριά σε έρημο και ακατοίκητο μέρος. Εκεί στην έρημο κατασκηνώνει σ’ ένα σπήλαιο. Το νέο στάδιο της ασκητικής του ζωής είναι Ουρανίας τελειότητος. Οι μέρες και οι νύχτες του κυλούν με λογισμούς, με σκέψεις και προσευχές για το Τρισυπόστατο Θεό. Ψάλλει ολόψυχα το μεγαλείο του Θεού. Υμνεί την Αγία Τριάδα. Ζει ενωμένος με το Θεό! Και ο ερημίτης Στυλιανός εκεί στην ησυχία της ερήμου είχε τον καιρό να παρατηρεί τα δημιουργήματα του Θεού και να φιλοσοφεί επάνω σε αυτά. Έβλεπε τον Δημιουργό σε όλα, διότι εσκέπτετο, ότι ήτο αδύνατον να γίνει μόνος του αυτός ο τρισμέγιστος κόσμος, τόσον ωραίος, σκόπιμος και αρμονικός. Έβλεπε τον Θεό στα απειροπληθή άστρα του ουρανού, που στροβιλίζονται εις το αχανές διάστημα με τόση ταχύτητα, αλλά και ακρίβεια.
       Δύο βιβλία διάβαζε συνεχώς στην έρημο: το βιβλίο της φύσεως και το βιβλίο της Αγίας Γραφής. Η καρδιά του, η διάνοιά του, η ψυχή του, όλη η ύπαρξης του είναι ολόθερμα δοσμένη στο Θεό. Το άγιο πάθος της αγάπης του οσίου Στυλιανού προς το πανάγιο Όνομα του Θεού τον συγκλονίζει. Όλη η δύναμις του είναι συγκεντρωμένη στη θεία αυτή αγάπη. Εγκαταλείπει έτσι ο Άγιος το σαρκικό εγώ του. Παύει να φροντίζει για την τροφή του. Γίνεται όλος ακμή πνεύματος και ψυχής. Ετρέφετο με χόρτα της ερήμου. Και όταν δεν υπήρχαν αυτά, ο Θεός δεν τον άφηνε. Ο Θεός, που θαυματουργεί δια τους Αγίους και μέσω των αγίων, δεν άφηνε τον σεβάσμιο Όσιο να εξαντληθεί από την πείνα. Τον κράτησε στην ζωή στέλνοντάς του τροφές με τους αγγέλους, όπως έστελνε και στους άλλους αγίους, στον Προφήτη Ηλία, τον Άγιο Μάρκο τον Αθηναίο τον φιλόσοφο και λοιπούς.
       Πολλά χρόνια έζησε τη σκληρή ζωή του αναχωρητή. Πάλεψε στην έρημο επί δεκαετίες ολόκληρες σκληρά με τον διάβολο και τον εαυτό του. Πάλεψε να ξεριζώσει τα πάθη του, να αποκτήσει τις αρετές και να φτάσει στη αγιότητα που θέλει ο Θεός. Ο Δημιουργός ήθελε να ζήση ακόμη ο Άγιος Στυλιανός, για να λαμποκοπάει με την αρετή του και να προγραμματίζει με την αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής. Ήθελε η έμψυχος εκείνη στήλη της εγκρατείας, ο φωτεινός λύχνος της ερήμου, να λάμψη σ’ όλα τα πέρατα της γης. Ήθελε ο Θεός να φανούν οι ποικίλες αρετές του. Έτσι και ο Άγιος Στυλιανός, αφού με τους σκληρούς ασκητικούς αγώνες του στολίστηκε με τις αρετές και σαν λαμπάδα, με το γλυκό και ζεστό φως, αφού έφθασε σε ύψη δυσθεώρητα αρετής, μπορούσε να χύσει στο λαό το ιλαρό φως της αγιότητός του, προς δόξα Θεού, και σωτηρία ανθρώπων. Διαδόθηκε, λοιπόν, η φήμη του Αγίου Στυλιανού παντού. Πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη συνέρρεαν με πίστη και ευλάβεια προς τον Άγιο, για να θαυμάσουν την αγιότητα του και ν' αποκομίσουν ψυχικά και σωματικά αγαθά. Η άγια του μορφή, τα σοφά του λόγια, οι προτροπές του άλλαξαν την ζωή πολλών ανθρώπων. Πολλοί ήσαν εκείνοι, που γοητευμένοι από την ασκητικότατα του, εγκατέλειπαν τον κακό εαυτόν τους και μετανοούσαν και αναγεννιόνταν ψυχικά. Ήξερε να γαληνεύει τις ταραγμένες ψυχές. Κοντά του έτρεχαν και άλλοι ασκητές, για να ενισχυθούν με τα λόγια του και την λάμψη του στο σκληρό ασκητικό βίο.
      Εν τω μεταξύ απ’ όλα τα Μοναστήρια πήγαιναν στο γέροντα ασκητή, για να οσφρανθούν κοντά του, το άρωμα της αγιότητός του. Μοναχοί και ασκητές ζητούσαν από τον Άγιο δάσκαλο συμβουλές, για το πως πρέπει να αντιμετωπίζουν τους πειρασμούς και πως να επιβάλλουν την γαλήνη στα κοινόβιά τους. Όλοι τον έβλεπαν σαν πρότυπο αγίας ασκητικής ζωής. Η προσωπικότητά του ήταν γεμάτη ταπεινοφροσύνη και άστραφτε από ουράνιο κάλλος. Και εκείνος ακούραστος με αγγελική γαλήνη τους δίδασκε, τους καθοδηγούσε, τους γέμιζε την καρδιά, τους στερέωνε στην πίστη, τους διέλυε τις αμφιβολίας. Ειρήνευε με τις συμβουλές του από μακριά όσα Μοναστήρια είχαν εσωτερικές διχόνοιες. Έτσι έζησε κι δόξασε το όνομα του Θεού και δοξάσθηκε από τον Ουράνιο Πατέρα ο Άγιος Στυλιανός.
      Όταν έφθασε σε βαθειά γεράματα, έστειλε ο Θεός τους Αγγέλους Του και πήραν την αγία του ψυχή, για να την αναπαύσουν από τους πολύχρονους κόπους, τις στερήσεις και την σκληρότητα της ασκητικής ζωής. Εκοιμήθη, λοιπόν, ο Άγιος πλήρης ημερών και αρετών. Που ετάφη δεν γνωρίζουμε, ούτε διεσώθησαν άλλα στοιχεία από την κουρασμένη και αγιασμένη του ζωή. Έμεινε όμως το όνομα του. Τον σέβεται και τον τιμά όλη η χριστιανοσύνη. Τον επικαλούνται στις ανάγκες τους και προπαντός για τα άρρωστα παιδιά τους. Κτίζουν στο όνομά του μεγαλοπρεπείς Ναούς. Στην Αθήνα υπάρχουν τουλάχιστον δύο Ναοί του Αγίου Στυλιανού στου Γκύζη και στον Καρρέα. 
       Τα θαύματα του Αγίου συνεχίζονται και μετά την κοίμηση του. Και σήμερα ο Άγιος Στυλιανός εξακολουθεί να είναι προστάτης των παιδιών. Λένε μάλιστα, ότι από την λέξη Στυλιανός βγαίνει και η λέξι στυλώνει, που σημαίνει στηρίζει την υγεία των παιδιών. Ο Άγιος εικονογραφείται μ’ ένα νήπιο σπαργανωμένο στην αγκαλιά του, που συμβολίζει, ότι είναι ο προστάτης των νηπίων.
Ο Προστάτης
 των παιδιών & των βρεφών.

      Γνώριζε ο Άγιος Στυλιανός, ότι για να κερδίσει κάνεις την Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να έχει την ψυχή του, σαν την ψυχή των μικρών παιδιών δηλ., που είναι αθώα. Ήξερε, ότι τα παιδιά έχουν αγγελικές ψυχές. Και στην αγία του εκείνη επιθυμία ο Παντογνώστης Θεός του έδωσε την Χάρι Του, να μπορεί να κάνει θαύματα. Ο Θεός βράβευσε το ιερό του αίσθημα και του έδωσε την θαυματουργική του δύναμη να θεραπεύει τα ασθενή παιδιά. Μητέρες από κοντινά και μακρινά μέρη, με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν, με πόνο και πίστη, κοντά στον Άγιο για να ζητήσουν την θεραπεία των παιδιών τους.
     Μέρες ολόκληρες βάδιζαν μέσα σ’ έρημα μέρη, για να βρουν την δοξασμένη από τον Θεό ασκητική σπηλιά του Αγίου Στυλιανού. Και όταν έφθαναν εκεί, με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του Γέροντα ασκητή, δόξαζαν τον Θεό, που τον συνάντησαν και παρακαλούσαν να γιατρέψει τα παιδιά τους. Ο Άγιος Στυλιανός γεμάτος καλοσύνη και συμπόνια έπαιρνε τα άρρωστα νήπια στα χέρια του και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε το Θεό να τα γιατρέψει. Ο Δεσπότης των Ουρανών άκουγε την ολόψυχη προσευχή του και ο Άγιος θαυματουργούσε. Παιδιά άρρωστα έβρισκαν την υγειά τους. Παθήσεις διαφόρων ειδών εξαφανίζονταν. Μπροστά στη δύναμη του Θεού καμιά αρρώστια δεν μπορούσε να αντισταθεί.
     Μανάδες έκλαιγαν από χαρά έξω από το ασκητήριο του. Και άλλες καταφιλούσαν με σεβασμό και ευγνωμοσύνη το χέρι του Αγίου γέροντα, δοξάζοντας τον Θεό. Δοξολογούσε κι εκείνος ακατάπαυστα το Άγιο Όνομα Του και ευχαριστούσε για τα θαύματα αυτά, που τον αξίωνε να τελεί. Έπειτα γεμάτος στοργή κοίταζε τα αθώα πλασματάκια, που είχαν λυτρωθεί από την αρρώστια. Ένα γλυκό χαμόγελο, χαμόγελο αγγελικό, άνθιζε στο πρόσωπο του σεβασμίου ασκητού. Τα θαύματα όμως αυτά γινόταν γνωστά σε όλα τα μέρη και κόσμος πολύς έτρεχε στον Άγιο Στυλιανό, για να τον παρακαλέσει να γιατρέψει από κάποια ασθένεια τα παιδιά του. Έτσι δόξαζε ο Άγιος Θεός το όνομα του οσίου Στυλιανού, που αφιέρωσε την ζωή του στη δόξα του Θεού...

      Αλλά δεν ήταν μόνο τα θαύματα της θεραπείας των παιδιών, που δόξαζαν το όνομα του ταπεινού Αγίου Στυλιανού. Ο Άγιος απέκτησε φήμη ως θαυματουργού, διότι έκανε τους άτεκνους, ευτέκνους, με την προσευχή του. Πολλοί πιστοί χριστιανοί με την ευλογία του, αν και ήσαν άτεκνοι πρωτύτερα, απέκτησαν ωραία και γεμάτα υγεία παιδιά. Πολλοί μάλιστα καλοί Χριστιανοί και μετά την κοίμηση του, επικαλούμενοι το όνομα του Αγίου και ζωγραφίζοντας σαν τάμα την εικόνα του, απέκτησαν παιδιά, αν και είχαν χάσει την ελπίδα πια να τεκνοποιήσουν.
      Στην Ενορία μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, την Τετάρτη 25η Νοεμβρίου 2015, εορτή της Αγίας Αικατερίνης έγινε ο καθιερωμένος εκκλησιασμός του Νοεμβρίου για τους μαθητές των μικρότερων τάξεων του 3ου Δημοτικού Σχολείου των Ανθοκήπων, ενώ αύριο Πέμπτη 26η Νοεμβρίου, εορτή του Αγίου Στυλιανού του Παφλαγόνος, προστάτου των βρεφών και των παιδιών, θα εκκλησιαστούν και τα μεγαλύτερα παιδιά μας, αλλά και αυτά του 4ου Νηπιαγωγείου μας.
      Κατόπιν συννενοήσεως του ιερέως μας, π. Χρυσοστόμου Τελίδη με τον  διευθυντή του 3ου Δημοτικού Σχολείου, κο Αναστάσιο Χατζηϊωαννίδη και του 4ου Νηπιαγωγείου των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, κα Πετρούλα Μίσιου, η μικρή και υπόγεια προς το παρόν εκκλησιά μας, που τώρα σιγά-σιγά κατασκευάζεται, θα κατακλυστεί αυτές τις δύο ημέρες για ακόμα μια φορά από τους λιλιπούτειους ενορίτες της, κάνοντας μας όλους χαρούμενους και ευτυχισμένους για αυτά τα παιδιά, που με την ευλογία της Αγίας Άννας και του Αγίου Ιωακείμ, των προστατών των ζευγαριών που δυσκολεύονται να τεκνοποιήσουν και προσφεύγουν στην χάρη τους, γέμισαν την γερασμένη συνοικία των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, κάνοντας την πραγματικούς μπουμπουκιασμένους και μοσχομυριστούς ανθόκηπους, με λουλούδια του, τα πιο καλά παιδιά του κόσμου... τα δικά μας παιδιά!!!
Ο Άγιος Στυλιανός να τα προστατεύει και να τα χαριτώνει!!!