Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

"ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2016" ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΑΚΩΝ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΕΣΤΙΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ.

Τα καλά κατηχητόπουλα μας 
άρχισαν τις βόλτες...
...προσκεκλημένα αρχικά αυτό το Σάββατο 2 
Απριλίου 2016, από το πρωΐ μέχρι το απόγευμα, στην Ενοριακή Νεανική Εστία της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, που βρίσκεται στις εργατικές κατοικίες της Νέας Ευκαρπίας και το άλλο Σάββατο 9 Απριλίου 2016 πάλι από το πρωί μέχρι το απόγευμα, στο εργοστάσιο "Τιτάν" και στην έκθεση "Παίζω και καταλαβαίνω" και μετά στον παιδότοπο του ξενοδοχείου Nouvelle".
Οι κατηχητές μας ενημέρωσαν τα παιδιά, που με την σειρά τους θα ειδοποιήσουν τους γονείς τους για την μικρή μας εξόρμηση αυτού του Σαββάτου στις Ενορίες των γειτονιών της Νέας Ευκαρπίας, η οποία είναι μια προσπάθεια της Ενοριακής Νεανικής Εστίας μας, της "Ιθάκης" μας, όπως προσφάτως την ονομάσαμε για να δηλώσουμε με το όνομα αυτό την ιδέα του ταξιδιού αλλά και του προορισμού της όμορφης αυτής ομάδας των κατηχητικών μας, που είναι ο Χριστός, μια προσπάθεια κοινωνικοποίησης και γνωριμίας των παιδιών μας και με άλλες κατηχητικές ομάδες, αρχίζοντας φυσικά πρώτα από τους γείτονες της....

www.enetheopatoron.blogspot.gr

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΜΑΣ "ΙΘΑΚΗ" ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ.

Μια γιορτή αλλιώτικη από τις άλλες...
...έγινε με τίτλο"Του θαύματος η θύμιση, η των Ελλήνων αφύπνιση!" από τους κατηχητές και τα κατηχητόπουλα μας στην Ενοριακή Νεανική Εστία του Ιερού Ναού μας, των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, των Ανθοκήπων της Νέας Ευκαρπίας, την "Ιθάκη" μας όπως πρόσφατα την ονομάσαμε, την 19η Μαρτίου 2016 και ώρα 6.00 το απόγευμα, με μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία όμως με μικρή προσέλευση από την πλευρά των παιδιών και των γονέων τους.
    Όλα ήταν έτοιμα και οργανωμένα από τους κατηχητές μας. Ο μόνος που έλειπε ήταν ο π. Χρυσόστομος Τελίδης, ο οποίος έφθασε στην εκκλησία αργοπορημένος γύρω στις 6.30 το απόγευμα από το γήπεδο μαζί με την ποδοσφαιρική ομάδα του, τους "Θεοπάτορες" φέρνοντας όμως μια ακόμα νίκη για την Ενορία μας και ανακοινώνοντας σε όλους πως πλέον μπορούμε να απολαμβάνουμε την 1η θέση στην γενική κατάταξη του Μητροπολιτικού Πρωταθλήματος "Ενοριακά Νεανικά Παιχνίδια 2016" και ίσως αργότερα, πρώτα ο Θεός, το χρυσό κύπελλο του Πρωταθλητή στην δύσκολη κατηγορία του Λυκείου, όπου διαγωνιζόμαστε με άλλες 23 Ενορίες και 33 ποδοσφαιρικές ομάδες της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως.
    Πήραμε όλοι τις θέσεις μας και η αυλαία άνοιξε παρασύροντας μας όλους σε μια ψυχική ανάταση και μπολιάζοντας μας με την ζωντανή υπερηφάνεια των Ελλήνων για τους ηρωϊκούς προγόνους τους, που με μποστάρισσα την Παναγιά κήρυξαν την ημέρα του Ευγγελισμού της, την επανάσταση της 25ης Μαρτίου του 1821, απέναντι σε έναν τουρκικό στρατό ανίκητο και ετοιμοπόλεμο και σε λιγότερο από δέκα χρόνια αγώνων και αιματοχυσίας, αλλά και άκρατου ηρωϊσμού και αυτοθυσίας σήκωσαν την σημαία της ελευθερίας και άρχισαν την προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού Έθνους....

www.enetheopatoron.blogspot.gr

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, " Η θεραπεία του παραλυτικού της Καπερναούμ " (Μάρκον β’ 1-12) ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ.

«Πάνω από όλα η υγεία»
      Στο σημερινό Ευαγγέλιο της Κυριακής Β' των Νηστειών, της Κυριακής της 27ης Μαρτίου του 2016, ένα Ευαγγέλιο που ίδιο και απαράλλακτο ψάλλετε εμελλώς από τους ιερείς όλης της Ορθροδοξίας,  βλέπουμε τον Χριστό να επιτελεί ένα ακόμα θαύμα και να θεραπεύει τον παραλυτικό της Καπερναούμ με μια και μόνο κουβέντα του. 
      Ἔχουμε συνηθίσει συχνά στην καθημερινότητα μας, βλέποντας ασθενής ανθρώπους γύρω μας και την αρρώστια να μην μας αφήνει κάποιες φορές να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρα μας, νὰ λέμε μια φράση ὅτι «πάνω ἀπ᾿ ὅλα εἶναι ἡ ὑγεία». Και λέγοντας το αυτό, ἐννοοῦμε συνήθως τὴν ὑγεία τοῦ σώματος. Ὡστόσο ὁ Κύριος στὸ σήμερα μᾶς καλεῖ νὰ στρέψουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας στὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς μας πρωτίστως. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν μὲ πολλοὺς κόπους ἔφεραν μπροστά του ἕναν παράλυτο γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει, ἀφοῦ τὸν κοίταξε μὲ συμπάθεια, τοῦ εἶπε: «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Θέλησε δηλαδὴ νὰ χτυπήσει πρῶτα τὴν αἰτία, τὴν ἁμαρτία, κι ἔπειτα νὰ θεραπεύσει τὸ ἀποτέλεσμα, τὴν παράλυση τοῦ σώματος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μᾶς δίδαξε ὅτι ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν εἶναι πολυτιμότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴ σωματικὴ ὑγεία. Διότι ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ χειρότερη ἀσθένεια, καὶ αὐτὴν πρέπει πρωτίστως νὰ καταπολεμήσουμε.
          Άς αναλογιστούμε, μέσα από αυτό το ευαγγελικό κείμενο που μας παραθέτει ο ευαγγελιστής Μάρκος σήμερα, πόσο ὑποφέρει ἡ άρρωστη ψυχή τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶναι προσκολ­λημένη στὴν ἁμαρτία. Τὸ ἄγχος καὶ οἱ φοβίες, οἱ τύψεις καὶ οἱ ἐνοχές, ἡ ταραχὴ καὶ ἡ ἀγω­νία ἀπο­τελοῦν καταστάσεις ὀδυνη­ρές ποὺ βασανίζουν τὸν ἁμαρ­τωλό καὶ διώχνουν τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴν ψυχή του, την ειρήνη που τόσο έχουμε ανάγκη ειδικά στην δύσκολη εποχή που διανύουμε, την εποχή της δυστυχίας, της κατήφειας, της δυσπραγίας, της οικονομικής δυσχέρειας, της ανεργίας και των προβλημάτων που απορρέουν από αυτήν 
       Ὁ Μέγας Βασίλειος χαρακτηρίζει τὴν ἁμαρτία ως «ἀρρωστία ψυ­χῆς», διότι­ ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ τὴν πιὸ ἐπι­κίνδυνη καὶ θανατηφόρα νόσο. Οἱ ἀρ­ρώστιες τοῦ σώματος μᾶς ἐπηρεά­ζουν μόνο τὸ χρονικό διάστημα τῆς ἐ­­­­πίγειας ζωῆς μας, ἐνῶ οἱ ἀσθένειες τῆς ψυχῆς     ἔ­­­χουν συνέπειες αἰώνιες καὶ συν­επάγονται τὸν αἰώνιο θάνατο, δηλαδὴ τὸν παντοτινό χωρισμό ἀπὸ τὸν Θεὸ στὴν αἰώνια κόλα­ση. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅ­­γι­ος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, στὸν ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένη ἡ σημερινὴ Κυριακή, «οὗτός ἐ­­­­­στιν ὁ κυρίως θάνατος, τὸ διαζευ­­χ­θῆναι τὴν ψυχὴν τῆς θεί­­­ας ­χά­­ριτος καὶ τῇ ἁμαρτίᾳ συ­ζυγῆ­ναι... τοῦτον καὶ ἡμεῖς φύγωμεν πάσῃ δυνάμει». Δηλαδή, αὐτὸς εἶναι ὁ κυρίως θάνατος, τὸ νὰ χωρίσει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴ θεία χάρη καὶ νὰ ἔλθει σὲ γάμο μὲ τὴν ἁμαρτία... Αὐτὸν τὸν θάνατο ἂς ἀποφύγουμε «πάσῃ δυνάμει»! Καὶ θὰ τὸν ἀποφύ­γουμε, ἂν καταπολεμήσουμε ἄ­­­μεσα τὴν ἁμαρτία.
             Εἶναι χαρακτηριστικὸ καὶ ἀξιοσημείω­το τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ δείχνουμε οἱ ἄν­­θρωποι γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος.­ Φρον­τίζουμε νὰ κάνουμε τακτικά τὶς ἀπαραίτητες ἰατρικές ἐξετάσεις, λαμβά­­­νουμε φαρμακευτική ἀγωγή, δὲν δι­στά­­­ζουμε νὰ προχωρήσουμε καὶ σὲ ἐγ­­­χεί­­­ρηση, ὅσο ἐπώδυνη κι ἂν εἶναι, προ­­κειμένου νʼ ἀπο­κτή­σουμε τὴν ὑγεία μας. Καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ δὲν ὑπολογίζου­με οὔτε κόπους οὔτε χρήματα. Εἴ­­μαστε πρόθυ­μοι νὰ ταξιδέψουμε χιλιόμετρα μακριά καὶ νὰ ξοδέψουμε ὁλόκληρη περιουσία, γιὰ νὰ βροῦμε τὸν κατάλληλο γιατρό καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὴ θεραπεία. 
           Εἶναι συνεπῶς ἀπαραίτητο νὰ δείξουμε παρόμοιο ζῆλο καὶ γιὰ τὴ ὑγεία τῆς ψυχῆς μας. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ μόνος Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, εἶναι δίπλα μας. Μᾶς καλεῖ νὰ προσέλθουμε στὸ Μυστήριο­ τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ νὰ καταθέσουμε μὲ συντριβή καὶ μετάνοια τὸν πόνο τῆς ψυχῆς μας· νὰ ὁμολογήσουμε τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν προσωπική ἐνοχή μας καὶ νὰ λάβουμε­ τὴν ἄ­­­φεση καὶ τὴ συγχώρηση. Καὶ στὴ συνέχεια μᾶς περιμένει στὴ θεία Λει­τουργία, γιὰ νὰ κοινωνήσουμε τὰ Ἄ­­χραντα Μυστήρια «εἰς ἄφεσιν ἁμαρ­τιῶν» καὶ «εἰς ζωὴν αἰώνιον». 
             κτὸς ἀπὸ τὴ θεραπεία ὅμως ὑπάρ­χει καὶ ἡ πρόληψη. Στὴν ἐποχή μας γίνεται πο­­λύς λόγος γιὰ τὴν καλή διατροφή. Νὰ εἶναι ὑγιεινή, ἐπαρκής, πλούσια σὲ βιταμίνες καὶ θρεπτικά συστατικά... Πα­ρομοίως προβάλλεται καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ διατηρεῖ ὁ ἄνθρωπος καλή φυσική κατά­­σταση . Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος. Πόσο περισσότερο­ ὀφεί­λουμε νὰ φροντίζουμε γιὰ τὴν ψυχή μας!
      Ἡ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεὸ μέσῳ τῆς προσευχῆς, ἡ μελέτη­ τοῦ θείου λόγου, ἡ συμμετοχή μας στὴ θεία Λατρεία καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια­ ἀ­­­ποτελοῦν ἀνεξάντλητες πηγές πνευ­μα­τικῆς τροφοδοσίας. Παράλληλα ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια, ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν δυναμώνουν τὴν ψυχή, ὥστε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ νὰ μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ἐπιτυχία τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ. 
              Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὸ παράδειγμά τους μᾶς διδάσκουν «ὑ­­­περορᾶν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀ­­­θανάτου». Νὰ μὴ δίνουμε δηλαδή μεγάλη σημασία στὸ σῶμα, ποὺ φθείρεται, ἀλλὰ νὰ φροντίζουμε μὲ ἐπιμέλεια τὴν ψυχή, ποὺ εἶναι ἀθάνατη. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ      Ἀγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας μας, αδελφοί εν Χριστώ, διανύουμε τὴν Μεγάλη Τεσ­σαρακοστή, ποὺ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν περίοδος αθλήσεως, νηστείας, προσευχής, περισυλλογής και μετανοίας. Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ με τα Μυστήρια τῆς Εκκλησίας Του, την εξομολόγηση, την Θεία Ευχαριστία και την Θεία Κοινωνία, γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει. Οἱ εκκλησιές είναι ανοιχτές της περισσότερες ώρες της ημέρας και της νύχτας, τελούν πρωϊνές και εσπερινές Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες, Απόδειπνα, κάθε Παρασκευή βράδυ κάνουν τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας, οι Πνευματικοί είναι έτοιμοι με το πετραχήλι τους και περιμένουν την μετάνοια σας, οι ιερείς τελούν το Μυστήριο του Ευχελαίου στο ναό και στα σπίτια των ενοριτών τους, τα κατηχητικά για μεγάλους και μικρούς είναι σε επαγρύπνηση
     Ἂς μὴν ἀναβάλλουμε άλλο την ψυχική θεραπεία μας, διότι ἡ ἀναβολή μπορεῖ νὰ εἶναι ολέθρια και καταστρεπτική. Ἂς προετοιμαστοῦμε κι ἂς προσ­έλθουμε στην εκκλησιά της Ενορίας μας και ειδικά στὴν ἱερὰ Ἐξομολόγηση, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὸν Κύριο νὰ λέει καὶ στὴ δική μας ψυχή... 
«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Την Κυριακήν Β' των Νηστειών, 
μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις Πατρός ημών
 Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Θαυματουργού.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς,
 Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, 
ο Θαυματουργός 
(1296 - 1360)
Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν, 
πηγή φάους άδυτον άγει προς φέγγος.
         Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. (Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή). Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' όπου και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
              Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». 
      Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής.  Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.
         Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του. Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β' Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.
          Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δεν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στους λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμηση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. Γι αυτό πολλές φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δεν δέχθηκε από απέχθεια η 
γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμα του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!
             Τόσο γινάτι κράτησαν οι καθολικοί που όταν τυπώνονταν οι εκκλησιαστικές μας ακολουθίες στην Βενετία - κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας - ο Δόγης έδινε την άδειά του για την έκδοση, μόνον εφόσον δεν υπήρχε σχετική αναφορά στον Άγιο. Έτσι για αρκετά χρόνια που κυκλοφορούσαν τα έντυπα από την Βενετία, η γιορτή του είχε σχεδόν ξεχαστεί. Περί τα μέσα και τέλη του 20ου αιώνα, επανήλθε η μνήμη των ενδόξων αγώνων του και έλαβε την πρέπουσα θέση στον χώρο των Ορθόδοξων ναών.