Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

...μεγάλη και η αλλαγή στην καθημερινότητα μας.

         Από χθες Καθαρά Δευτέρα μπήκαμε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή,που είναι η απαρχή της άσκησης μας και της προετοιμασίας μας για να υποδεχθούμε τα Θεία Πάθη και εν τέλη την Ανάσταση του Κυρίου,μα και την δική μας.
        Καθαρή εβδομάδα,έτσι άκουγα να την αναφέρει πάντα η συγχωρεμένη η γιαγιά μου,την εβδομάδα που διανύουμε,προθάλαμος για τις υπόλοιπες δύσκολες εβδομάδες που θα ακολουθήσουν.
         Η νηστεία μας,όσο το δυνατόν, λίγο αυστηρότερη,η προσευχή μας λίγο εντονότερη,να συγχωρέσουμε και να συγχωρεθούμε από οικείους ,συγγενείς και φίλους,να βάλουμε στην καθημερινότητα μας,λίγο περισσότερο την ελεημοσύνη,την αγάπη,πρακτικές που ίσως είχαμε αφήσει ξεχασμένες μέσα στην δίνη της έντασης και του μόχθου για τον "επιούσιο".  Να αλλάξουμε!!!
      Το σκηνικό της αλλαγής συμπληρώνουν και οι εκκλησιές μας.Στους ορθόδοξους ναούς όλης της οικουμένης, οι ιερείς αλλάζουν άμφια, τα χαρμόσυνα καλύμματα από τις εικόνες και τα ιερά σκεύη γίνονται πένθιμα,η Αγία Τράπεζα ντύνετε στα μαύρα ή τα μώβ,τα φώτα χαμηλώνουν και όλα συντελούν στην δημιουργία κατάνυξης και συνειδητοποίησης της αλλαγής που έρχεται.
       Οι Ακολουθίες στους ναούς αλλάζουν ή εμπλουτίζονται.Αρχίζουν τα Μεγάλα Απόδειπνα καθημερινά,τις Παρασκευές οι "Χαιρετισμοί"στην Παναγιά μας,οι Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες,αρχίζουν τα Αρχιερατικά Ευχέλαια στις Μητροπόλεις,στις Ενορίες,στα σπίτια,...όλα αλλάζουν.
        Σε όλο αυτόν τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο της Σαρακοστής,δεν είμαστε όμως μόνοι,αλλά έχουμε τα όπλα που χρειαζόμαστε για να προστατευτούμε από τις επιθέσεις του Σατανά,που τώρα περισσεύουν και δυναμώνουν.Και τα όπλα αυτά είναι ισχυρά,θα έλεγε κανείς ακατανίκητα.
        Οι πατέρες τις Εκκλησίας μας τα τοποθέτησαν χρονικά τόσο εύστοχα,θωρακίζοντας έτσι την πίστη μας.

        Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών,την Κυριακή της Ορθοδοξίας,θα αναστηλώσουμε το ηθικό μας, λιτανεύοντας τις Ιερές Εικόνες και ομολογώντας την πίστη μας.
      Tην δεύτερη Κυριακή των Νηστειών θα εορτάσουμε τον φωστήρα της Ορθοδοξίας, τον δικό μας Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης ,Γρηγόριο τον Παλαμά.
    Την τρίτη Κυριακή των Νηστειών,της Σταυροπροσκυνήσεως,στο κέντρο όλων των ναών της χριστιανοσύνης,θα προβάλουμε το Τίμιο Σταυρό,θα τον στολίσουμε με τα σταυρολούλουδα και θα τον προσκηνήσουμε.
       Την τέταρτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία μας προβάλλει το πρόσωπο της Παναγίας,το πιο γλυκό πρόσωπο όλης της πλάσης, το πρόσωπο της Μητέρας του Θεού και δικής μας.Θα εορτάσουμε τον Ευαγγελισμό της,θα μάθουμε μαζί της το μαντάτο της Σωτηρίας του κόσμου,θα κατανοήσουμε ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση μέχρι την έλευση του Υιού του Θεού.
       Μα εμείς οι Έλληνες αυτήν την ημέρα της Ελπίδας, εορτάζουμε και την έναρξη των αγώνων του έθνους μας για ελευθερία και ανεξαρτησία μετά από τετρακόσια και πλέον χρόνια σκληρής σκλαβιάς από τους Τούρκους,γιορτάζουμε τους ήρωες μας,που σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης του 1821 και που έχυσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς τώρα ελεύθεροι.Εορτάζουμε την ελπίδα του απελευθερωμένου έθνους μας,με Δοξολογίες στις εκκλησιές μας με καταθέσεις στεφάνων για τους ήρωες μας,με παρελάσεις από στρατιωτικά ή σχολικά αγήματα απ' άκρη σ' άκρη σ' όλη την οικουμένη.
        Τα όπλα μας όμως δεν τελειώνουν στις Κυριακές που θα έρθουν.
      Εδώ στον ναό μας, στους Αγίους Θεοπάτορες στον Άγιο Ιωακείμ και την Αγία Άννα όπως και σ' όλες τις εκκλησιές του κόσμου,θυμόμαστε τους νεκρούς μας το ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων,όπως και τα προηγούμενα ψοχοσάββατα της Απόκρεω και της Τυρινής,με κόλλυβα που φέρνουμε στον ναό για να τα ευλογήσει ο ιερέας και κατόπιν να τα μοιράσουμε σε φίλους και συγγενείς για να συγχωρέσουν τους προαπελθόντες οικείους μας, θωρακιζόμαστε για τον αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής με συχνές Προηγιασμένες Θείες Λειτουργίες,πρωινές και βραδινές,Ιερά Αγρυπνία του Μεγάλου Κανώνος,Αρχιερατικό Ευχέλαιο την 4η Απριλίου,όπου θα μας χρίσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ Βαρνάβας με το έλαιο του Μυστηρίου "εις ίασιν ψυχής τε και σώματος",τους "Χαιρετισμούς"της Παναγίας κάθε Παρασκευή στις 7.30 μ.μ και τέλος με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως από τους "πνευματικούς" μας τον π. Ιωάννη και τον π.Αρίσταρχο,που κρατούν και οδηγούν τις ψυχές μας όλα αυτά τα χρόνια.
         Είναι βέβαιο,πως έχοντας τόσα πολλά και τόσο δυνατά όπλα,σίγουρα θα νικήσουμε,ξέρουμε και που θα τα βρούμε και με ποιόν τρόπο θα τα χρησιμοποιήσουμε.Από εμάς εξαρτάται και η νίκη,μα και η ήττα.
        Αλλαγή παντού λοιπόν, στην ζωή μας,στην συμπεριφορά μας,στην ψυχή μας,μια αλλαγή που θα βλέπει ο Θεός και θα χαίρεται,όπως ο πατέρας όταν βλέπει τα παιδιά του να βαδίζουν σύμφωνα με τις εντολές του,όταν βλέπει τα παιδιά του να οδεύουν προς αυτόν, και αυτός στο τέλος της διαδρομής να έχει ανοίξει την αγκαλιά Του για να μας αγκαλιάσει όλους.





Καλή Σαρακοστή!!!

π.Χρυσόστομος Τελίδης

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ ( ΜΑΤΘ. ΣΤ΄, 14- 21)


Συγνώμη, νηστεία και ελεημοσύνη, οι τρείς αδελφές της σωτηρίας μας!!!


Κυριακή της Τυρινής
       Η εκκλησία την Κυριακή αυτή, για να μας προετοιμάσει για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μας θυμίζει τον πρώτο θρήνο, το θρήνο του Αδάμ μετά την παρακοή και την έξωση του από τον παράδεισο.    Μας καλεί, δηλαδή, σε συντριβή και μετάνοια.
      Την ίδια μέρα ο κόσμος μας καλεί σε ξεφάντωμα και εξαλλοσύνες. Ως χριστιανοί δεν θα έπρεπε όλοι να ακούσουν την φωνή της Εκκλησίας; Οι περισσότεροι δυστυχώς ακούνε την φωνή του κόσμου. Είναι λοιπόν ή δεν είναι αυτό υποκρισία; Άλλοι φαίνονται και άλλοι είναι. Φορώντας τα προσωπεία, τις μάσκες εξωτερικά, φανερώνουν την υποκρισία, που έχουν εσωτερικά.
       Την Κυριακή της Τυρινής ετοιμαζόμαστε, για να εισέλθουμε στο στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Είδατε ποτέ αθλητή, που πρόκειται να μπει στο στάδιο και να μετάσχει σε σπουδαίους αγώνες, κατά την προηγούμενη μέρα να ξεφαντώνει σε κοσμικά κέντρα και να ξενυχτά στο μεθύσι και στον τρελό χορό; Ασφαλώς όχι.
       Ο αθλητής κατά τις προηγούμενες από τον αγώνα ημέρες ζει με συνεχείς ασκήσεις και προπονήσεις. Και αν ο αθλητής, που μπαίνει σε επίγειο στάδιο και στοχεύει σε υλικό στεφάνι, ασκείται και προπονείται και δεν εκτρέπεται σε καταχρήσεις και εξαλλοσύνες, πόσο μάλλον ο χριστιανός, που πρόκειται να μπει και να αγωνιστεί στο πνευματικό στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
          Οι χριστιανοί ετοιμάζονται για το μεγάλο αγώνα της νηστείας. Η νηστεία είναι και εύκολο και δύσκολο πράγμα. Εύκολο, όταν κάνουμε την νηστεία της αρεσκείας μας.  Δύσκολο, όταν κάνουμε την αληθινή νηστεία. Ο Χριστός μιλώντας για την νηστεία, δεν εννοεί την εύκολη. Αποκλείει δε παντελώς την υποκριτική νηστεία.
         Η αληθινή νηστεία είναι αδελφωμένη με τις δύο άλλες αρετές, που αναφέρει ο Κύριος στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Τυρινής. Τρεις αδελφές μας παρουσιάζει: την συγγνώμη, την νηστεία, την ελεημοσύνη. Αν  σε κάποιον πεις: «διάλεξε ένα από τα τρία ή να πας να ζητήσεις συγγνώμη από τον γείτονά σου, με τον οποίον δεν μιλάς, ή να νηστεύεις την Μ. Τεσσαρακοστή από ορισμένα φαγητά, ή να αδειάσεις το πορτοφόλι σου  και να κάνεις μια γενναία ελεημοσύνη», ποιο από τα τρία θα κάνει; Μάλλον το δεύτερο, τη νηστεία ορισμένων φαγητών.
          Αλλά νηστεία χωρίς αγάπη και ελεημοσύνη, δεν είναι αληθινή. Είναι υποκριτική νηστεία. Άλλωστε η ελεημοσύνη είναι ένα είδος νηστείας. Αν η νηστεία είναι εκούσιος στέρησης μερικών τροφών, η ελεημοσύνη είναι εκούσιος στέρησης των χρημάτων  μας. Και η συγγνώμη είναι εκούσιος στέρησης της αντιπάθειας και του μίσους, της κακίας και της  έχθρας.
         Πολλά έχουν λεχθεί για τον ιερό θεσμό της νηστείας. Δεν θα είμαστε υπερβολικοί, αν σημειώσουμε, ότι η νηστεία αποτελεί και λύση στο καυτό πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας. Ξέρετε πόσες είναι οι ημέρες που οφείλουμε οι Ορθόδοξοι να νηστεύουμε; Είναι περίπου 200 το χρόνο. Αν, λοιπόν, όλοι οι Έλληνες νηστεύαμε 200 από τις 365 ημέρες του χρόνου, και τον εαυτό μας  θα ευεργετούσαμε και τους πεινασμένους θα χορταίναμε.  Το σύνθημα του ιερού Χρυσοστόμου για την νηστεία ήταν: « Νηστεύσωμεν, ίνα ελεήσωμεν».
        Η νηστεία τελικά είναι μεταβολή βίου, αλλαγή τρόπου ζωής. Ας μην αλλάξει μόνο το περιεχόμενο της χύτρας. Ας αλλάξει και το περιεχόμενο της καρδιάς μας. Ας αλλάξουμε τρόπο ζωής, νοοτροπία. Ας αλλάξουμε την πνευματική μας τροφοδοσία. Η νηστεία είναι δείγμα μετανοίας.
       Θα ήθελα για πολύ λίγο να σταθώ και στα καρναβάλια,αν και σίγουρα γνωρίζεται πως οι ρίζες αυτού του εθίμου των μεταμφιέσεων και του ξέφρενου και αλόγιστου γλεντιού είναι αρχαιοελληνικές και απόλυτα παγανιστικές που προέρχονται από την λατρεία του θεού Διονύσου,καταξιωμένου θεού του γλεντιού στο δωδεκάθεο του Ολύμπου.
      Ένα μεγάλο όχι βροντοφωνάζει η Εκκλησία μας σε αυτά τα περίεργα ξεφαντώματα και τα μασκαριλίκια.
      Μπροστά μας είναι η Καθαρά Δευτέρα.Σηματοδοτεί την αρχή της νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.Δεν είναι κοσμικό γεγονός, όπου τρέχουμε στα βουνά να πετάξουμε χαρτααετό, ούτε να γεμίσουμε τις κοιλιές μας, με τα κατά τα άλλα νηστήσιμα εδέσματα,χταπόδια,καλαμαράκια και άλλα θαλασσινά,μπόλικο κρασί και ξέφρενα γλέντια.
    Όχι αδελφοί μου,εμείς οι χριστιανοί μόλις άρχισε το Τριώδιο,περάσαμε την εβδομάδα της Απόκρεω και θυμηθήκαμε τους νεκρούς μας στα ψυχοσάββατα, μετά ακολούθησε η Τσικνοπέμπτη και αδειάσαμε το σπίτι μας από ότι κρετικό είχαμε για να υποδεχθούμε την εβδομάδα της Τυρινής, την λευκή Εβδομάδα όπως λεγεται και τώρα έτοιμοι για την Καθαρή Εβδομάδα, την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής,θα αρχίσουμε μαζί με την νηστεία, που θα καθαρίσει το σώμα μας, την ελεημοσύνη, την αγάπη και την συγνώμη, που θα καθαρίσει την ψυχή μας.

Ευχόμαστε ολόψυχα σε όλους Καλή Σαρακοστή!!!



Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ


Το περίεργο «πάντρεμα» του καρναβαλιού με το Χριστιανισμό


     Σε συνάρτηση και με τους έντονους ρυθμούς της καθημερινότητάς μας, η σημασία των ημερών που διανύουμε για να φτάσουμε στο Άγιον Πάσχα μένει ακατανόητη. 
    Πολλοί από εμάς επαναπαυόμαστε στο να γνωρίζουμε την Τσικπνοπέμπτη, την Καθαρά Δευτέρα και τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πίσω, όμως, από αυτή την περίοδο κρύβεται το μυστήριο της Αγίας Γραφής και του Ευαγγελίου.
     Γνωρίζουμε όμως  ποια είναι η σημασία της νηστείας; Γνωρίζουμε ότι το τριώδιο και η αποκριά είναι λέξεις που καθορίζουν-χαρακτηρίζουν την περίοδο που διανύουμε, ως περίοδο εξαγνισμού και προετοιμασίας για την Μεγάλη Τεσαρακοστή που πλησιάζει;
    Άραγε μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αρχαία Ελληνική παράδοση, τα ειδωλολατρικά έθιμα, όπως είναι το καρναβάλι, κατάλοιπο της διονυσιακής λατρείας,από την νέα xριστιανική παράδοση, που στην διάρκεια του χρόνου αναμείχθηκαν για να δημιουργήσουν αυτό το περίεργο «πάντρεμα» των δύο αυτών τεραστίων δυνάμεων, του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού;
     Άλλωστε,το καρναβάλι είχε ενταχθεί στη ζωή μας μόνο ως Έλληνες και όχι ως χριστιανοί.Τώρα από εμάς εξαρτάται να περάσουμε τις γνώσεις που πια έχουμε ως Έλληνες Χριστιανοί από το φίλτρο της αλήθειας του Χριστιανισμού,να διορθώσουμε  τα λάθη του παρελθόντος,χωρίς όμως να ξεχνάμε πως εμείς τα κάναμε,και να εμβαθύνουμε στις διδαχές του Χριστού που είναι πάντα σύγχρονες και επίκαιρες.
     Χαρακτηριστικό της εβδομάδας που πέρασε ήταν η Τσικνοπέμπτη. Ποια είναι η σημασία της συγκεκριμένης ημέρας;
     Είναι η μέρα που τρώγεται το κρέας. Οι χριστιανοί κάθε Τσικνοπέμπτη, όπως άλλωστε συνηθιζόταν και σε παλαιότερες εποχές, κατανάλωναν ό,τι κρεατικό υπήρχε στο σπιτικό τους, για να προετοιμαστούν για την εβδομάδα της Τυρινής ή τη λεγόμενη λευκή εβδομάδα. Δηλαδή, νηστεία κατά την οποία καταναλώνουμε γαλακτοκομικά, ψάρια και αβγά.
      Η Κυριακή που ακολούθησε ονομάζεται της Απόκρεω. Ως θέμα της έχει τη δικαία και απροσωπόληπτη κρίση του Θεού, την οποία θα πραγματοποιήσει ο Κύριος κατά την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Και η κρίση του Θεού προς τους ανθρώπους δεν είναι τίποτα άλλο από την άκρατη αγάπη.
      Και έτσι φθάνουμε στην εβδομάδα της Τυρινής, με αποκορύφωμα την Κυριακή της,για να θυμηθούμε την εξορία του πρωτόπλαστου Αδάμ από τον παράδεισο εξαιτίας της ανυπακοής του,ένα λάθος που και εμείς διαπράττουμε καθημερινά στην ζωή μας,λάθος που μπορεί και να μας στερήσει τον αιώνιο παράδεισο για πάντα.

Η νηστεία είναι μια προετοιμασία σωματική ή και ψυχική για τον άνθρωπο;


     Η προετοιμασία αφορά σε δύο επίπεδα, στο σωματικό και στο ψυχικό. Ο άνθρωπος ως ψυχοσωματική οντότητα, οποιαδήποτε άσκηση του σώματός του έχει θετικό αποτέλεσμα και στην ψυχή του.
     Οποιοσδήποτε εξαγνισμός είναι συνέπεια της καθαρότητας και της προετοιμασίας του ανθρώπου, προκειμένου να φτάσει στην Ανάσταση του Κυρίου.
    Οι χριστιανοί νηστεύουμε καθ’ υπακοήν προς το Ευαγγέλιο και μιμούμενοι τον ίδιο το Χριστό, ο οποίος μετά τη βάπτιση Του έφυγε στην έρημο. Σήμερα στην περιοχή της Παλαιστίνης υποδεικνύεται το Σαραντάριο Όρος, ως ο χώρος στον οποίο ο Χριστός κατέφυγε για 40 ημέρες και επιδόθηκε σε πλήρη νηστεία. Δεν έφαγε, δεν ήπιε και στο τέλος αυτής της νηστείας δέχθηκε τους γνωστούς τρεις πειρασμούς. Αφού νίκησε τους πειρασμούς ξεκίνησε το κήρυγμά Του. Άρα η νηστεία μας έχει ως βάση τη νηστεία του ιδίου του Κυρίου και εμείς, μιμούμενοι τον Κύριο, πριν να κάνουμε οτιδήποτε έχουμε ανάγκη να νηστέψουμε.

Ποια η σημασία της Καθαράς Δευτέρας και ποια λάθη κάνουμε σε σχέση με τα εδέσματα της ημέρας;

      Η Καθαρά Δευτέρα είναι η απαρχή της αυστηρής νηστείας. Τα τελευταία χρόνια, όμως, όπως παρατηρούμε, οι άνθρωποι τρώνε ως έδεσμα της ημέρας οστρακοειδή, φτάνει να είναι ψημένα στα κάρβουνα. Επίσης, καταναλώνουν και άφθονο κρασί. Αυτό όμως  είναι λανθασμένο. Καθαρά Δευτέρα σημαίνει ημέρα πλήρους νηστείας, ημέρα πλήρους ασιτίας. Ακόμα και την Καθαρά Τρίτη και την Τετάρτη δεν τρώμε και δεν πίνουμε τίποτε. Είναι ημέρες αυστηρότατης νηστείας.
       Γενικότερα η περίοδος της μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι περίοδος αυστηρής νηστείας. Από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή οι χριστιανοί, σύμφωνα με την Εκκλησία, δεν πρέπει να καταναλώνουν λάδι και κρασί. Επιτρέπονται, όμως, μόνο Σάββατο και Κυριακή καθ’ όλη την περίοδο της Τεσσαρακοστής.Αυτές είναι οι επιταγές των Πατέρων της Εκκλησίας μας και εμείς πράττουμε" κατά το δοκούν" και ανάλογα με τις δυνάμεις μας.


Ποια η σχέση του καρναβαλιού, των μεταμφιέσεων, με την Εκκλησία;


     Το καρναβάλι δεν έχει καμία σχέση με αυτό που πρεσβεύει και βιώνει η Εκκλησία. Είναι παράξενο πώς, σήμερα, στο χώρο το δικό μας, έχουν συνδέσει την έναρξη της νηστείας, της μεγάλης Τεσσαρακοστής, της πνευματικότερης περιόδου του εκκλησιαστικού έτους, με τα ξεφαντώματα. Είναι σαν να ομολογούμε ότι δεν έχουμε καμία σχέση με το Ευαγγέλιο και με αυτό το οποίο μας διδάσκει ο Χριστός.
     Αν πάμε στα παλαιότερα χρόνια, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ήταν ένας από τους μεγάλους πατέρες και αγίους της Εκκλησίας, ο οποίος θα έλεγα ότι μίλησε με λόγια καταπελτικά εναντίον αυτών των τάσεων που είχαν οι ειδωλολάτρες (γι’ αυτούς τους ειδωλολάτρες, που μιμούνταν σε κάποιο βαθμό οι χριστιανοί).
      Το καρναβάλι είναι στη ζωή μας ως Έλληνες και όχι ως χριστιανοί. Εμείς δεν είμαστε μόνο χριστιανοί, είμαστε Έλληνες. Με την αρχαία σημασία του όρου, δηλαδή, προερχόμαστε από εκείνους τους ανθρώπους που δημιούργησαν και βίωσαν την ειδωλολατρία και αυτή, στη συνέχεια,μπήκε στο χριστιανισμό με το γνωστό κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου,των Αποστόλων και ούτω καθ'εξής.      
      Έτσι ο Ελληνισμός και η ειδωλολατρία εκχριστιανίστηκαν, όπως η φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων που πέρασε μέσα από το φίλτρο της Θεολογίας των Πατέρων. Ουσιαστικά καταξιώθηκε με αυτό τον τρόπο η σωστή φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων. Τώρα, ως Έλληνες χριστιανοί, κουβαλούμε στη ζωή μας και κατάλοιπα ειδωλολατρικά, όπως αυτά που έχουν σχέση με τα νεκρώσιμα έθιμα, τις μεταμφιέσεις και τα ξέφρενα γλέντια χωρίς φραγμούς,των προγόνων μας.
      Μην γελιέστε όμως, είναι άλλο πράγμα  το ειδωλολατρικό  κατάλοιπο και άλλο το οργανωμένο καρναβάλι, οι ξέφρενες εκδηλώσεις γλεντιού και οι άσεμνες και απροκάλυπτες παρελάσεις με μασκοφόρους που δεν έχουν σχέση με τη θρησκεία, παρά μόνο με το σύγχρονο εμπόριο και ότι απορρέει από αυτό.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Γέμισε ο ναός με τα κόλλυβα του ψυχοσάββατου της Απόκρεω!!!

       Και την Παρασκευή το απόγευμα μετά τον Εσπερινό και το Σάββατο το πρωί μετά την Θεία Λειτουργία ο κόσμος έφερε τα κόλλυβα του, για να τα διαβάσει ο ιερέας υπέρ αναπαύσεως και συγχωρήσεως των ψυχών των κεκοιμημένων συγγενών τους.
      Γέμισε ο σολέας του ναού και η κάθε μία κυρία έβαλε όλη την τέχνη της για να τα φτιάξει όσο το δυνατόν πιο νόστιμα μα και πιο όμορφα.Στολισμένα με ζάχαρη, κανέλα,ρόδι,διάφορους ξηρούς καρπούς,σταφίδες και τόσα άλλα υλικά ανάλογα με τις τοπικές συνταγές της καταγωγής της κάθε μίας, μα και το μεράκι και το ταλέντο της.
      Ιδιαίτερη και δύσκολη η ακολουθία της Θείας  Λειτουργίας του Ψυχοσάββατου μα εμείς με τυπικάρη τον π.Παύλο των Θωμάδων του Αγίου Όρους στο αναλόγιο όλα τα κάναμε όπως έπρεπε, ενώ στο τέλος, μαζί με τα τρισάγια τελέσαμε και το ιερό τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του πατέρα του κυρίου Ορέστη,φίλου και συνεργάτη του ναού μας.
       Σύμφωνα με το λειτουργικό πρόγραμμα του ναού μας η επόμενη Θεία Λειτουργία είναι την Παρασκευή, για την μνεία της α' και β' ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.Το απόγευμα της Παρασκευής της Τυρινής,θα διαβαστούν κόλλυβα, όπως και το πρωί του (Ψυχο)Σαββάτου της Τυρινής,μετά την Θεία Λειτουργία.
      Όσοι δεν πρόλαβαν, όσοι δεν μπόρεσαν,όσοι το λησμόνησαν αλλά και όσοι θέλουν να ξανακάνουν την προσευχή τους για τους νεκρούς συγγενείς και φίλους τους, την Παρασκευή στον Εσπερινό και το Σάββατο στην Θεία Λειτουργία, ο ιερέας μας θα διαβάσει τα κόλλυβα που θα φέρετε στον ναό.

Ο Θεός να συγχωρέσει και να αναπαύσει τους νεκρούς φίλους και συγγενείς μας!!! 


Έτι δεόμεθα υπέρ αιωνίου μνήμης και μακαρίας αναπαύσεως πάντων των επ'ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου...


...των κεκοιμημένων ευσεβώς ορθοδόξων χριστιανών,βασιλέων,πατριαρχών,αρχιερέων,ιερέων,ιερομονάχων,ιεροδιακόνων,μοναχών...


...πατέρων,προπατόρων,πάππων,πρωπάππων,γονέων,συζύγων,τέκνων,αδελφών και συγγενών ημών,εκ των απ'αρχής και μέχρι των εσχάτων...

 ...αμήν!!!

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Κυριακή της Απόκρεω


ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ.... ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»(Ματθ. κε' 40).

   Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότη­τα του Θεού-Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. 
  Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. 
   Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσε­ως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμ­βολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».
    Καλούμεθα, λοιπόν, σήμερα να συνειδητοποιή­σουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του.
     Δεύτε­ρον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρί­ση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χρι­στιανούς και μη, πιστούς και απίστους. 
   Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη. Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Καθο­λική - παγκόσμια η κρίση, καθολικό - παγκόσμιο και το κριτήριο. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη. Και όσοι εγνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιό Του. Στο νόμο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύ­μνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε... Δεν μπορεί να τ' αγνοή­σει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως «αχρειώσει», εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του.
    Το συγκλονιστικό μεγαλείο και την φρικτότητα της ώρας της Κρίσεως ζωγραφίζουν με υπέροχα χρώ­ματα οι ύμνοι της ημέρας. «Ὦ, ποία ὥρα τότε! ὅταν... τίθωνται θρόνοι καί βίβλοι ἀνοίγωνται, καί πράξεις ἐ­λέγχωνται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύον­ται»! Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα μα­ταιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος. Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέ­σεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.
     Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγά­πης μας. Όχι ως άτομα δηλαδή, αλλά ως μέλη της αν­θρώπινης κοινωνίας. Ο θεός δεν έπλασε άτομα, αυτό­νομα και ανεξάρτητα. Μάς έπλασε, για να γίνουμε πρόσωπα και κοινωνία προσώπων. Και οι μεγαλύτε­ρες αρετές, αν μείνουν απλώς ατομικές, είναι μετοχές χωρίς αντίκρυσμα ενώπιον του Μεγάλου Κριτού. Για­τί δεν βρήκαν την πραγμάτωση τους μέσα στην αν­θρώπινη κοινωνία. Δεν καταξιώθηκαν σε διακονίες. Έτσι λ.χ. η γνώση είναι θεία ευλογία, όταν όμως θηρεύεται για χάρη του συνανθρώπου, για την διακονία του πλησίον. Το ίδιο και η εγκράτεια και η ευλάβεια, και η νηστεία και σύνολη η άσκησή μας. Αν όλα αυ­τά γίνονται για μια ατομική δικαίωση και όχι ως δια­κονία των αδελφών, των πλησίον, μας ελέγχει η φωνή του Θεού: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13)! Αγάπη θέλω και όχι την θρησκευτικότητα, που αποβλέπει στην αυτοέξαρση και την αυτοπροβολή. Πού βλέπει τον τύπο ως πεμπτουσία της ευσέβειας.
        Ο κόσμος έχει μάθει να εξαγοράζει τα πάντα, ακόμη και τις συνειδήσεις. Στο χώρο όμως της πίστε­ως δεν ισχύει ο νόμος αυτός. Η ατομική ευσέβεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει θέση στην βασιλεία του Θεού, αν δεν γίνει πρώτα εκκλησιαστική, αν δεν συνοδεύε­ται δηλαδή από τα έργα της αγάπης. Ο στίβος του χριστιανού είναι και η κοινωνία και όχι μόνο το «ταμιείον». Εις το ταμιείον του καταφεύγει ο Χριστια­νός για τον πνευματικό του ανεφοδιασμό. Ποτέ όμως δεν εξαντλείται η πολιτεία του στο στενό χώρο της α­τομικότητας του. Αν η πνευματικότητα μας είναι ορ­θή, θα οδηγεί σε ανιδιοτελή αγάπη. Ας το ακούσουμε μια για πάντα: Το επιχείρημα των γλυκανάλατων χρι­στιανών της ανευθυνότητος και του «λάθε βιώσας» δεν έχει καμμιά δύναμη: «Κύτταξε την ψυχή σου» δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από δειλία και υποχώ­ρηση, αν δεν συνοδεύεται και από το στίβο: «Πάλευσε για να φτιάξεις τη χριστιανική σου κοινωνία». Διαφορετικά είμασθε κατά λάθος ανάμεσα σε χριστια­νούς. Η θέση μας είναι κάπου στην Άπω Ανατολή, στη νέκρωση του νιρβάνα.
     Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προλάβω στο σημείο αυτό μια απορία. Αν κρινόμασθε βάσει της έμπρακτης αγάπης μας, τότε που πηγαίνει η πίστη; Ποια σημασία έχει ο υπέρ της πίστεως και της καθαρότητος του δόγματος αγώνας; Αν δεν έχει διαστά­σεις αιώνιες, τότε γιατί να γίνεται;
      Κατά την ώρα της κρίσεως η πίστη, και ως αφο­σίωση και ως διδασκαλία, δεν αποκλείεται, όπως πι­στεύουν εν πρώτοις πολλοί. Προϋποτίθεται. Κριτής μας είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Μας σώζει η μας κατακρίνει η συμπεριφορά και στάση μας απέναντι του. Γιατί μας διευκρινίζει ότι στο πρόσωπο Του αναφέρεται κάθε πράξη μας προς τον συνάνθρωπό μας, καλή ή κακή. Ηθικά αδιάφορες πράξεις δεν υπάρχουν. Αν τονίζει σαν κριτήριο την αγάπη, δεν σημαίνει πώς θέλει ν' αποκλείσει την πίστη. Θέλει να προλάβει ακριβώς την καταδίκη της πίστεως εκ μέρους μας σ' ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών χωρίς ανταπόκριση και εφαρ­μογή στη ζωή μας.    
     Όπως ο κεκηρυγμένος άθεος και ο συνειδητός αρνητής της πίστεως μεταφράζει την α­θεΐα και απιστία του σε αντίθεα έργα, έτσι και ο πιστός πρέπει να κάμει την πίστη του κινητήρια δύναμη της ζωής του. Γιατί «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων» (Ιακ. β΄ 20) της α­γάπης, είναι νεκρά. Δεν αποκλείει, λοιπόν, την πίστη, αφού αυτή είναι η προϋπόθεση του ορθού βίου και της σωτηρίας. Αλλά και κάτι περισσότερο. Όχι μόνο «ὁ μή πιστεύσας» (εις τον Χριστό) δεν σώζεται, αλλά και ο μη ορθώς πιστεύσας. Ο Θεός δεν είναι μόνο α­γάπη, είναι και αλήθεια (Ιωαν. ιδ' 6· Α' Ιωαν. δ' 8· δ' 16· ε' 6) και μάλιστα Αυτοαλήθεια. Όποιος προδίδει την αλήθεια προδίδει και την αγάπη. Η αγάπη του Χριστού «συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6) συζεί δηλαδή και συνευδοκιμεί με την αλήθεια, δεν υπάρχει χωρίς αυ­τήν. Να λοιπόν πώς καταξιώνεται ο αγώνας για την καθαρότητα του δόγματος. Γιατί είναι αγώνας για την αγάπη, είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική διακονία. Είναι αγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χά­ριν του Λαού του Θεού, για να μείνει ανεπηρέαστος α­πό την πλάνη, που είναι πραγματική αυτοκτονία.
Αδελφοί μου!
     Όταν ο Χριστός μας ανέφερε την παραβολή της Κρίσεως, οι λόγοι του μπορούσαν να νοηθούν όχι μό­νο σε συνάρτηση προς τούς συγχρόνους του, αλλά και προς όσους έζησαν πριν απ' Αυτόν. Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, μπορούν να έχουν λόγους να κριθούν μόνον για την αγάπη τους, μολονότι αγάπη χωρίς πίστη στον Θεό δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει. Όποιος ειλικρινά ασκεί την αγάπη «δέχεται» τον Θεό, έστω και αν τον αγνοεί. Ο άπιστος δεν δύνα­ται να έχει παρά μόνο φαινομενικά αγάπη. Και μόνο εκεί, που υπάρχει βάπτισμα και «άγιο Πνεύμα», είναι δυνατό να υπάρξει «τελεία αγάπη», αγάπη χριστιανι­κή.
    Το ζήτημα όμως πρέπει, νομίζω, να τεθεί κατ' άλ­λο τρόπο. Όταν εμείς σήμερα ακούμε την παραβολή, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την σάρκωση του Υιού του Θεού, πώς είναι δυνατόν να χωρίσουμε από την αγά­πη μας την (ορθή) πίστη; Το Ευαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ίωαν. γ' 18). Μετά την ένσαρκη δηλαδή οικονομία η κρίση εί­ναι συνέπεια της στάσης κάθε ανθρώπου έναντι του Χρίστου. Κριτήριο μένει η αγάπη. Αγάπη όμως που προϋποθέτει την εις Χριστόν πίστη. Γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή. Αυτή μονάχα δικαιώνει και σώζει...

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΔΗΣΙΣ: ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΑΠΟΚΡΕΩ

ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΚΟΛΛΥΒΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ ΦΤΑΝΕΙ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ!!!

      Στους ναούς όλης της χριστιανοσύνης, την μέρα του Ψυχοσάββατου των Απόκρεω, οι ιερείς διαβάζουν τα Ιερά Τρισάγια για τις ψυχές των ανθρώπων μας που μπορεί να έφυγαν από κοντά μας, μα βρίσκονται πάντα στην καρδιά μας.
     Έτσι και στον δικό μας μικρό και ταπεινό ναό, στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης σας περιμένουμε με ένα πιάτο κόλλυβα για να τα διαβάσει ο ιερέας μας υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων αδελφών μας.
    Την Παρασκευή η ακολουθία του Εσπεριού θα αρχίσει στις 5.30μ.μ και γύρω στις 6.00μ.μ θα διαβαστούν τα ονόματα από τα τρισάγια των πιστών.
     Την επόμενη ημέρα, το Ψυχοσάββατο,τα τρισάγια θα διαβαστούν στο τέλος της Θείας Λειτουργίας.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των ανθρώπων που αγαπάμε!!!

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Τὰ Ψυχοσάββατα


Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται,
τα ψυχοσάββατα

    Μέσα στην ιδιαίτερη μέριμνά της για τούς κεκοιμημένους η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει καθορίσει ξεχωριστή ημέρα της εβδομάδος γι’ αυτούς, το Σάββατο.
    Όπως η Κυριακή είναι η ημέρα της αναστάσεως του Κυρίου, ένα εβδομαδιαίο Πάσχα, έτσι το Σάββατο είναι η ημέρα των κεκοιμημένων, για να τους μνημονεύουμε και να έχουμε κοινωνία μαζί τους. Σε κάθε προσευχή και ιδιαίτερα στις προσευχές του Σαββάτου ο πιστός μνημονεύει τούς οικείους, συγγενείς και προσφιλείς, ακόμη και τούς εχθρούς του που έφυγαν από τον κόσμο αυτό, αλλά ζητά και τις προσευχές της Εκκλησίας γι’ αυτούς.
    Στο δίπτυχο, που φέρνουμε μαζί με το πρόσφορο για τη θεία Λειτουργία, αναγράφονται τα ονόματα των ζώντων και των κεκοιμημένων, τα οποία μνημονεύονται.
    Σε ετήσια βάση η Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα, το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι η καθιέρωση τοῦ Σαββάτου πρὸ τῶν Ἀπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου, έγινε μᾶλλον και αυτό κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, που ήταν και το μόνο που υπήρχε αρχικά.
    Βέβαια η αγάπη των ανθρώπων για τους οικείους τους που δεν ζούν  πια μαζί τους, δημιούργησε την εκκλησιαστική παράδοση άλλων τεσσάρων ψυχοσαββάτων, που δεν συμπεριλαμβάνονται όμως στο Τυπικό της Εκκλησίας μας. Αυτά είναι, το ψυχοσάββατο της Τυρινής, το Σάββατο της α΄ εβδομάδος των νηστειών, όπου και εορτάζουμε την μνήμη του δια κολλύβων θαύματος του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος, το Σάββατο του Λαζάρου και το Σάββατο πρίν την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Ένα ακόμα ψυχοσάββατο θα βρούμε στην παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας, το Σάββατο προ των Αρχαγγέλων.
    Με το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση και τα γενέθλια ( επί γης )  γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή. Μέσα στη μία Εκκλησία περιλαμβάνεται η στρατευομένη εδώ στη γη και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς.
    Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει θεσπιστεί γιατί η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της  Επουράνιας Βασιλείας Του.
    Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου» και μνημονεύει όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα, εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες, όσους κάηκαν ή χάθηκαν και εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

Ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μνημόσυνα
    Σύμφωνα μὲ ὁμόφωνη ἁγιοπατερικὴ μαρτυρία τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀδιάκοπη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση αἰώνων, οἱ εὐχὲς γιὰ τοὺς νεκροὺς θεσπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ θέσπιση αὐτὴ ἔχει δύο βασικὰ θεμέλια: α) τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας ἁγίων, ποὺ ἀποτελεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς «κεκοιμημένους» χριστιανοὺς καὶ β) τὴν πίστη στὴν μεταθανάτια ζωή, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ κρίση.
    δη στὶς Ἀποστολικὲς Διδαχὲς βρίσκεται ἡ διάκριση τῶν μνημοσύνων σὲ «τρίτα», «ἔνατα», «τεσσαρακοστὰ» καὶ ἐνιαύσια» (ἐτήσια), ἀνάλογα μὲ τὸ χρόνο τελέσεώς τους ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου.
    Πολλοὶ συμβολισμοὶ τῶν ἐπιμέρους μνημοσύνων ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς πατέρες. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς:
Τὰ «τριήμερα» συμβολίζουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν τριήμερη παραμονή Του στὸν τάφο καὶ τελοῦνται μὲ τὴν εὐχὴ ν᾿ ἀναστηθεῖ καὶ ὁ νεκρὸς στὴν οὐράνια βασιλεία.
Τὰ «ἐννιάμερα» τελοῦνται γιὰ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν αΰλων ἀγγέλων, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ βρεθεῖ κοντά τους ἡ ἄϋλη ψυχὴ τοῦ νεκροῦ.
Τὰ «τεσσαρακονθήμερα» τελοῦνται γιὰ τὴν Ἀναλήψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ «ἀναληφθεῖ» καὶ ὁ νεκρός, νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζήσει γιὰ πάντα μαζί Του.
Τὰ «ἐτήσια», τέλος, τελοῦνται τὴν ἐπέτειο ἡμέρα τοῦ θανάτου, σὲ ἀνάμνηση τῶν γενεθλίων τοῦ νεκροῦ, καθώς, γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς, ἡμέρα τῆς ἀληθινῆς γεννήσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ τῆς μεταστάσεως στὴν αἰώνια ζωή.
    Μνημόσυνα, ἀντίστοιχα μὲ τὰ παραπάνω, τελοῦνται τὸν τρίτο, ἕκτο καὶ ἔνατο μῆνα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου («τρίμηνα», «ἑξάμηνα», «ἐννεάμηνα») χωρίς αυτά βέβαια να συμπεριλαμβάνονται στο τυπικό της Εκκλησίας μας, μα περισσότερο στην παράδοση της και στην ανάγκη εκδήλωσης της αγάπης των ανθρώπων για τους οικείους τους που δεν ζούν πλέον μαζί τους.
    Τὴν μεγαλύτερη βέβαια ὠφέλεια στοὺς νεκροὺς τὴν προξενεῖ ἡ τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας στὴ μνήμη τους,γιατὶ τότε, μὲ τὶς μερίδες τους στὸ ἅγιο δισκάριο, «ἐνώνονται ἀόρατα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του καὶ παρηγορούνται καὶ σώζονται καὶ εὐφραίνονται ἐν Χριστῷ» (ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης).
    κτὸς ἀπὸ τὰ εἰδικὰ γιὰ κάθε νεκρὸ μνημόσυνα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες της, γενικὲς δεήσεις γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅπως εἶναι λ.χ. τὸ νεκρώσιμο μέρος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ οἱ σχετικὲς ἀναφορὲς στὶς «ἐκτενεῖς δεήσεις» τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας.
    Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ἂν καὶ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνα μόνο γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ κοιμήθηκαν μέσα στοὺς κόλπους της.

Ἐξηγήσεις παρερμηνειῶν

      Θὰ πρέπει, τέλος, νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι πολλὰ λάθη ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ παρελθόντος ἔχουν φτάσει ὡς τὶς μέρες μας, καὶ θὰ πρέπει ἄμεσα νὰ διορθωθοῦν.
  •  Τὰ μνημόσυνα θὰ πρέπει νὰ γίνονται τὴν ἡμέρα ποὺ πρέπει, αν αυτό είναι εφικτό, αλλιώς κατ’ οικονομία και μόνο ο ιερέας θα επιτρέψει την τέλεση του νωρίτερα ἢ ἀργότερα.
  •  Τὸ σπάσιμο γυάλινων ἀντικειμένων ἢ ἄλλων τοιούτων,το σκέπασμα των καθρεφτών και των τηλεοράσεων για άγνωστο λόγο και η απαίτηση των συγγενών, να κάνει αγιασμό ο ιερέας στο σπίτι του αποθανόντος για να φύγει το κακό, εἶναι ἄκρως εἰδωλολατρικές συνήθειες και είναι καιρός με την καθοδήγηση των ιερέων μας, να εξαληφθούν από την παράδοση της Εκκλησίας μας.
  •  Στὰ μνημόσυνα παραθέτουμε καὶ εὐλογοῦνται μόνο καλῶς βρασμένα κόλλυβα (σιτάρι) ὡς ἐνδεικτικὰ τῆς Ἀναστάσεως καὶ ὄχι ἀλλα ὑποκατάστατα (κουλουράκια-ψωμάκια-γλυκά κ.τ.λ.)
  •  Τὸ πρῶτο Σάββατο τῆς Τεσσαρακοστῆς δὲν εἶναι «Ψυχοσάββατο», ἀλλὰ ἑορτάζουμε τὸ «διὰ κολλύβων» θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.
  •  Στὰ Ψυχοσάββατα μποροῦμε νὰ παραθέτουμε κόλλυβα εἴτε στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Παρασκευῆς, εἴτε στὴν Θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου, εἴτε καὶ στὰ δύο. Πρόκειται περὶ τῆς ἰδίας ἀξίας, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἀκολουθία διαβάζεται.
  •  Τὰ εὐλογηθέντα κόλλυβα δεν τὰ πετάμε ποτέ στὰ σκουπίδια, παρά μόνο τα μοιράζουμε σε γνωστούς και φίλους εις μνημόσυνο και συγχώρεση του αποθανόντα.
Υ.Σ  : Αν ψάξουμε και στα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα κάθε τόπου θα βρούμε σίγουρα και άλλες συνήθειες των ανθρώπων, άλλες σωστές και άλλες εντελώς λανθασμένες. Για τον λόγο αυτό πάντα για ότι απορία έχουμε να ερωτούμε τον ιερέα που σίγουρα ξέρει κάτι παραπάνω από εμάς σ’ αυτά τα θέματα.


Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των ανθρώπων που χάσαμε!!!

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ)

«Ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε, Και απολωλώς ην και ευρέθη»                                         (Λουκά κεφ. ιε' στίχ. 24).

     Και αυτήν την Κυριακή,την δεύτερη του Τριωδίου, ο Χριστός με παραβολή θα μας μιλήσει,ίσως για να έρθει πιο κοντά μας, ίσως για να Τον καταλάβουμε καλύτερα.
    Ήταν,μας λέει ο Χριστός,δύο γιοί,ο ένας συνετός,πιστός στον πατέρα του,που απολάμβανε την αγάπη και την ασφάλεια που του πρόσφερε και τίποτε δεν μπορούσε να τον επηρεάσει στην όμορφη ζωή του.
    Ο άλλος ανήσυχος και εγωιστής,δεν του έφτανε η αγκαλιά του πατέρα,ήθελε να δει τα πάντα,να φύγει για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του,να πάρει ότι του ανήκει και μόνος του πια,μακρυά από τον πατέρα και χωρίς αναστολές να κάνει ότι θέλει.
    Ελκυστικό δέν ακούγεται; Μια ζωή ελεύθερη χωρίς ηθικούς φραγμούς,χωρίς να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο μας,χωρίς την κριτική της συνειδήσεως μας.Όμως, αυτή η ελευθερία κρατά λίγο,η ψυχή πωρώνεται,σκληραίνει και γρήγορα  οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.
   Πλούτος,διασκέδαση, έντονη ζωή γεμάτη αγαθά,χωρίς όμως να μπορούμε να της κλέψουμε μια μόνο στιγμή για να πούμε ευχαριστώ στον Θεό για τα καλά που μας χαρίζει... και έρχεται ο κορεσμός.
   Καταλαβαίνουμε σύντομα πως γεμίσαμε την ψυχή μας με σκουπίδια και προσπαθώντας τώρα να τραφούμε από αυτά για να επιβιώσουμε και ενώ μας έχει πλημμυρίσει η λάσπη αυτής της τόσο άσχημης καθημερινότητας και έχουμε βρεθεί στα αδιέξοδα που μας οδηγεί η αμαρτία,σερνόμαστε σε μια απίστευτη δυστυχία,αυτήν που μόνοι μας δημιουργήσαμε.
     Και τότε προβάλλονται μπροστά μας,σαν κινηματογραφική ταινία οι εικόνες της ζωής μας πριν από την αποστασία,τότε που η συναναστροφή με τον πατέρα μας,μας ζέσταινε και μας εξασφάλιζε την θαλπωρή της παρουσίας  του.
     Αγάπη,κατανόηση,ασφάλεια,ησυχία,καλοσύνη,αλήθεια.Αυτά του λείψανε και να τι σκέφτεται:"η αγκαλιά του πατέρα μου τα είχε όλα και εγώ ήθελα να έχω αυτά από τα οποία με προστάτευε για να μην με αγγίξουν".
    Αποζητώντας αυτήν την αγκαλιά ο άσωτος υιός γυρνά πίσω με την ελπίδα ότι ο πατέρας του τον αγαπά ακόμα,ότι τον συγχωρεί.
    Ο πατέρας δείχνει να τον περίμενε από καιρό, τον αγκαλιάζει, τον βάζει ξανά δίπλα του,του δίνει αυτά που έχασε και ίσως στα μάτια τα δικά μας να φαντάζει και λίγο άδικος ως προς τον άλλο γιο του,τον συνετό,αυτόν που δεν έφυγε στιγμή από κοντά του.
   Ο Θεός," πατέρας μας" όμως μας αγαπά,αγαπά και τους δύο γιους του,απλά περισσότερη ανάγκη έχουμε εμείς που πάμε και ερχόμαστε,που δεν έχουμε σταθερή πίστη,που οι ομορφιές της ζωής μας παρασύρουν πιο εύκολα μακρυά από την αγκαλιά του,που χρειαζόμαστε τον "μόσχο τον σιτευτό" για να παίρνουμε δύναμη και να αντιμετωπίσουμε την αμαρτία.
    Όσο υπάρχει η αγκαλιά του Θεού και είναι ανοικτή,τόσο εμείς θα σκοντάφτουμε στην αμαρτία και θα πέφτουμε και μετά θα σηκωνόμαστε, πιθανότατα για να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη,μα όλα αυτά θα τα κάνουμε μέσα στην αγκαλιά του,αισθανόμενοι την ζεστασιά της αγάπης του,που δεν είναι άλλη από την συγχώρεση.

    Εύχομαι ο Θεός να μην κλείσει ποτέ την αγκαλιά Του,και να μην απογοητευτεί ποτέ από τις λάθος επιλογές μας,γιατί τότε δεν θα έχουμε πουθενά να αράξουμε τσαλακωμένοι και θα πεινάμε μακρυά Του.

  π.Χ.Τ

 

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Νά λάμψουμε από χαρά, μας ζητά ο Αγιος Χαράλαμπος

     Ο άγιος Χαράλαμπος καταγόταν από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Γεννήθηκε στα τέλη του 1ου αιώνα μ. Χ. και μαρτύρησε σε ηλικία 113 ετών. 
    Όταν ξέσπασε διωγμός εναντίον των Χριστιανών, στα χρόνια του Σεπτιμίου Σεβήρου, κάποια πνευματικά τέκνα του αγίου Χαραλάμπους προσπάθησαν να τον πείσουν να φύγη, για να μη συλληφθή. Εκείνος, φυσικά, αρνήθηκε, γιατί είναι αδύνατο στον καλό ποιμένα να εγκαταλείψη το ποίμνιό του την ώρα του κινδύνου και γιατί ήταν έτοιμος κάθε στιγμή για την ομολογία και το μαρτύριο. 
    Συνελήφθη και βασανίσθηκε απάνθρωπα, αλλά αντιμετώπισε τα φρικτά βασανιστήρια με θαυμαστή ανδρεία, αφού προηγουμένως ομολόγησε με παρρησία την πίστη του. 
     Αρκετοί στρατιώτες, από αυτούς που διατάχθηκαν να βασανίσουν τον γέροντα Ιερέα, βλέποντάς τον να υπομένη τα απάνθρωπα βασανιστήρια με τόση γενναιότητα, αλλά και με απίστευτη ηρεμία, καθώς και τα θαύματα που έγιναν με την προσευχή του, πίστεψαν στον Χριστό και τον ομολόγησαν Κύριο και Θεό τους. 
    Ο έπαρχος θορυβήθηκε από την ομαδική μεταστροφή και διέταξε να τον αφήσουν ελεύθερο. Αργότερα, ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να αντέξη την παρρησία και την ανδρεία του γέροντα, διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Λαμβάνοντας αφορμή από τον βίο και την πολιτεία του αγίου Χαραλάμπους, θα θέλαμε να τονίσουμε τα εξής:
Πρώτον. Το όνομα Χαράλαμπος είναι σύνθετο. Αποτελείται από το ουσιαστικό χαρά και το ρήμα λάμπω. Πραγματικά, ο άγιος Χαράλαμπος ήταν ένα φωτεινό πρόσωπο, στο οποίο ακτινοβολούσε η τέλεια χαρά. “Η τέλεια χαρά εδράζεται στην ταπεινοφροσύνη, ενώ η εισαγωγική χαρά δεν είναι απαλλαγμένη από την φαντασία” (άγιος Διάδοχος Φωτικής). Ήταν ειρηνικός, γαλήνιος και με χαρούμενη διάθεση, ακόμα και κατά την ώρα των φρικτών βασανιστηρίων.
Η χαρά δεν είναι απλό συναίσθημα, αλλά καρπός του Αγίου Πνεύματος, που δίδεται ως δωρεά σε εκείνους, οι οποίοι με την μυστηριακή ζωή και την άσκηση καθάρισαν τον νού και την καρδιά τους από τα πάθη και κατεσκήνωσε μέσα τους η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Η χαρά συνδέεται στενά με την ταπεινοφροσύνη και την μετάνοια. Όταν ένας άνθρωπος μετανοή και επιστρέφη στον Θεό, τότε χαίρεται και πανηγυρίζει όλος ο ουρανός, οι Άγιοι και οι Άγγελοι. “Χαρά γίνεται εν ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι”. Αλλά και ο ίδιος όταν μετανοή ειλικρινά λαμβάνει την άφεσιν των αμαρτιών του και γεύεται την χάρη του Αγίου Πνεύματος, ανάλογα με την δεκτικότητά του.
Η χαρά συνδέεται και με την ανιδιοτελή αγάπη, που είναι και αυτή καρπός του Αγίου Πνεύματος. Στην παραβολή του Ασώτου υιού, που είπε ο Χριστός, βλέπουμε καθαρά το πόσο στενά συνδέεται η χαρά με την αληθινή αγάπη. Όταν ο άσωτος υιός επιστρέφη στην πατρική οικία, την Εκκλησία, ο Πατέρας του, ο άγιος Τριαδικός Θεός, τρέχει να τον προϋπαντήση με ανοικτές αγκάλες. Τον ντύνει με την λαμπρή στολή της θεία Χάριτος, του δίδει το δακτυλίδι της υιοθεσίας, θυσιάζει το σιτευτό μοσχάρι, τον μονογενή Του Υιό, και χαίρουν και ευφραίνονται.
Όταν ο άνθρωπος κυριαρχείται από τα πάθη και κυρίως από το ολέθριο πάθος της υπερηφανίας, δεν μπορεί να χαρή πραγματικά την ζωή του. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε ότι ο άνθρωπος θα υποφέρη στην ζωή του μέχρι να αποκτήση ταπείνωση. Ο μεγάλος αδελφός της παραβολής, στην οποία αναφερθήκαμε, δεν μπόρεσε να χαρή μαζί με τον Πατέρα του και τον αδελφό του, επειδή δεν αγαπούσε αληθινά. Η αγάπη του ήταν ψεύτικη και εμπαθής, αφού ήταν κυριευμένος από τα πάθη της υπερηφανείας και του φθόνου.
Δεύτερον. Ο άγιος Χαράλαμπος δεν εγκατέλειψε το ποίμνιό του την ώρα του κινδύνου. Έτσι συμβαίνει με τους γνήσιους μαθητές του Χριστού. Δεν θυσιάζουν τους άλλους για να ζήσουν αυτοί, αλλά θυσιάζονται υπέρ του ποιμνίου τους, για το οποίο, άλλωστε, κοπιούν καθημερινά με μεγάλη αυταπάρνηση και προθυμία.
Οι Άγιοι αντιμετωπίζουν στην ζωή τους πολλούς και μεγάλους πειρασμούς, αλλά και πενθούν για τα πάθη και τις αμαρτίες τους. Όμως δεν λυπούνται άμετρα χωρίς ελπίδα, ούτε και χαίρονται άμετρα, αλλά εγκρατεύονται και στην χαρά και στην λύπη, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι “η πολλή λύπη οδηγεί την ψυχή στην απελπισία, όπως και η πολλή χαρά την οδηγεί στην υπερηφάνεια. Και ότι το ενδιάμεσο μεταξύ της λύπης και της χαράς είναι η ελπίδα” (Άγιος Διάδοχος Φωτικής). Έπειτα, η Χάρις του Θεού παρηγορεί και ευφραίνει την ψυχή που ταπεινώνεται και θρηνεί για τις αμαρτίες της.
Πολλές φορές, “σκεπτόμενοι συνεχώς το μέλλον χάνουμε το παρόν και δεν χαιρόμαστε αληθινά την ζωή μας”. (Άγιος Νεκτάριος). Η εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού διώχνει την αγωνιώδη μέριμνα και το άγχος, που μας μαυρίζουν κυριολεκτικά την ζωή και δεν μας επιτρέπουν να χαιρόμαστε αληθινά.
Συνήθως παραπονούμαστε ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε, δεν μας επιτρέπει να χαρούμε αληθινά την ζωή μας, λές και φταίνε οι άλλοι για τα πάθη, τα λάθη και τις αποτυχίες μας. Εάν η ζωή μας είναι παράδεισος ή κόλαση γι’ αυτό δεν ευθύνονται οι άλλοι, αλλά εμείς οι ίδιοι, γιατί οι συνάνθρωποί μας δεν είναι η κόλασή μας, όπως υποστηρίζουν οι άθεοι υπαρξιστές, αλλά η χαρά μας. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, όταν συναντούσε κάποιον άνθρωπο τον αποκαλούσε χαρά του. Αντί άλλου χαιρετισμού, του έλεγε: “Χριστός Ανέστη χαρά μου”.

Τέλεια χαρά δεν είναι δυνατόν να υπάρξη χωρίς την ταπείνωση και την αγάπη. Άλλωστε, η σωτηρία μας περνάει μέσα από την ταπείνωση, την μετάνοια και την ανιδιοτελή αγάπη για τους συνανθρώπους μας, τους ελαχίστους αδελφούς του Χριστού.

 *********************
ΕΙΔΗΣΙΣ:
 Ο Βλάσης ο νέος Επίτροπος του ναού μας και ο γιός του Χαράλαμπος γιορτάζουν αυτήν την εβδομάδα, Παρασκευή ο υιός και Σάββατο ο πατέρας.
Άς  τους ευχηθούμε από καρδιάς "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΔΗΣΙΣ: ΚΥΚΛΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

 Αναβάλλεται ο κύκλος της 8ης Φεβρουαρίου.

       Ο προγραμματισμένος κύκλος μελέτης Αγίας Γραφής, που γίνεται στην Ενορία μας κάθε Τετάρτη το απόγευμα, δεν θα πραγματοποιηθεί, λόγω ασθενείας της κυκλάρχισσας μας, κας Ουρανίας Παπαδοπούλου.
Σύν Θεώ την άλλη Τετάρτη το απόγευμα.

Περαστικά κα Ουρανία!!!

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ

Ο Άγιος Παρθένιος ήταν μαζί μας.

       Τελέστηκε η ακολουθία της Αγρυπνίας στον ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,την Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου το βράδυ, στην μνήμη του Αγίου Παρθενίου,επισκόπου Λαμψάκου του θαυματουργού και προστάτη των καρκινοπαθών.
      Όλοι μας κάτι είχαμε να του ζητήσουμε στην προσευχή μας την ώρα της Αγρυπνίας,άλλοι για εμάς,άλλοι για συγγενικά μας πρόσωπα,για φίλους και γνωστούς μας και ο ιερέας μας του ζήτησε, κάνοντας την Θεία Λειτουργία του,υγεία για όλον τον κόσμο που βασανίζεται από αυτήν την τόσο δύσκολη και άσχημη αρρώστια.
        Μπροστά στην Αγία Πρόθεση,ο ιερέας, έβγαζε "μερίδες" από το πρόσφορο που μόλις προσκόμισε και τις εναπόθετε μία μία στο ιερό δισκάριο,μνημονεύοντας όλα τα ονόματα που έφεραν οι πιστοί.
         Η Αγρυπνία μας τελείωσε στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα και αμέσως μετά ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι περίμενε τους πιστούς που άντεξαν αυτήν την ευλογημένη ταλαιπωρία της Αγρυπνίας.
        Οι κυρίες μας μαζί με το τσάι είχαν ετοιμάσει και αρκετά κεράσματα για τον κόσμο,δείχνοντας έτσι την φιλοξενεία των Ανθοκηπιωτών αλλά και τις ιδιαίτερες ικανότητες τους στην μαγειρική.
         Πήραμε όλοι την ευχή του ιερέα και τον ευχαριστήσαμε για τα Θεία Δώρα που μας πρόσφερε και αυτός αρπάζοντας την ευκαιρία μας είπε κάποια από τα λόγια του Αγίου Παρθενίου:

"Διατί με ευχαριστείτε;Δέν έχω τέτοια αξίωση.Μήπως είμαστε ξένοι;Εμείς είμαστε αδέλφια.Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;"

"Η Άκρα Ταπείνωσις"

"Άγιε Παρθένιε και θαυματουργέ,πρέσβευε υπέρ υγείας και Θείας Βοηθείας των δούλων του Θεού..."

Η χορωδία των ψαλτών μας, βοήθησαν στην κατανυκτική ατμόσφαιρα της Αγρυπνίας μας.

"Μνήσθητι Δέσποτα φιλάνθρωπε..."

Το αρχονταρίκι μας γέμισε και πάλι,γεμίζοντας την ψυχή μας.


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΔΗΣΙΣ: ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΡΘΕΝΙΟ

Ακολουθία της Ιεράς Αγρυπνίας
στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,
για την εορτή του Αγίου Παρθενίου επισκόπου Λαμψάκου του θαυματουργού και προστάτη των καρκινοπαθών,
την Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου στις 9 το βράδυ.

 Ο Άγιος Παρθένιος καταγόταν από κάποια περιοχή της Βιθυνίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Μ. Κωνσταντίνου. Διδάχτηκε την Ορθόδοξη πίστη από μικρός από τον πατέρα του που ονομαζόταν Χριστόφορος και ήταν διάκονος της Εκκλησίας της Μελιτοπόλεως. Ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος βρήκε τους Αποστόλους Του, που ήταν ψαράδες, τον έκανε να αγαπήσει την αλιεία. Κα όταν έριχνε τα δίχτυα του στην Απολλωνιάδα λίμνη και τα έβγαζε γεμάτα ψάρια, αισθανόταν ότι εργαζόταν σε ένα από τα πλοιάρια του Αποστόλου Πέτρου ή του Ιωάννου.
Τα χρήματα που εισέπραττε από την πώληση των ψαριών δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα μοίραζε στους φτωχούς από αγάπη. Γι'αυτό κι όταν τον ευχαριστούσαν έλεγε: «Διατί με ευχαριστείτε; Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση. Μήπως είμαστε ξένοι; Εμείς είμαστε αδελφοί. Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;». Για την ενάρετη και ευάρεστη στο Θεό ζωή του, ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλειος τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου. Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Θεός τον προίκισε με το Χάρισμα της Θαυματουργίας, για να μπορεί να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια. Γι' αυτό, πήγαιναν στον Άγιο Παρθένιο, ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου. Ο Άγιος ήταν υπομονετικός, φιλόξενος, και πρόθυμος για το ποίμνιό του. Ο Άγιος Παρθένιος παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο και ένα τμήμα της Τιμίας Κάρας του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Μακρυμάλλη, της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.


Απολυτίκιο:

Tῷ μύρῳ τοῦ Πνεύματος, ποιμὴν Λαμψάκου ὀφθείς, τὴν θείαν ἐνέργειαν παρὰ Θεοῦ δαψιλῶς θαυμάτων ἐπλούτησας, δαίμονας ἀπελαύνειν, ἀσθενοῦντας ἰᾶσθαι, νόσους ἀποδιώκειν καὶ πληρῶν τὰς αἰτήσεις, Παρθένιε ἱεράρχα, τῶν προσιόντων σοι.