Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΕΙΔΗΣΙΣ: ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

...πολύ κοντά στην Ανάσταση.

         Την Παρασκευή 30 Μαρτίου ψάλαμε, στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης τον Ακάθιστο Ύμνο, σημάδι πως κοντά μας είναι το Θείο Πάθος και η Ανάσταση.

          Η Εκκλησία μας,ασφυκτικά γεμάτη,μα πάντα όμορφη και ζεστή υποδέχθηκε τους πιστούς που ήρθαν να πούνε μαζί με τους ψάλτες και τον ιερέα μας τα τελευταία "χαίρε" στην Παναγιά μας.



          Γέμισε και ο παιδικός σταθμός μας με τα μικρά παιδιά της Ενορίας μας, που την ώρα της Ακολουθίας του Ακαθίστου, οι γονείς τα άφησαν στις κυρίες της διακονίας, να τα προσέχουν, για να μπορούμε όλοι αναπόσπαστα να παρακολουθούμε και να ψάλλομαι τους "Χαιρετισμούς"στην Παναγιά μας και τα παιδιά να μην ταλαιπωρούνται, μα να παίζουν στον όμορφο χώρο που τους ετοιμάσαμε και παράλληλα να ακούν και να βλέπουν την Ακολουθία από την τηλεόραση που έχουμε τοποθετήσει στον χώρο.


        Παιδιά, γονείς, οι ψάλτες μας,ο ιερέας που όλο μάλωνε τα παιδιά που ήταν ανήσυχα και όλος ο κόσμος ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.

         Ησυχία,τάξη και κατάνυξη στο εσωτερικό του ναού μας, παιχνίδι και ξενοιασιά στον παιδικό σταθμό μας, πάντα όμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των κυριών μας που ανέλαβαν αυτήν την διακονία,την κα. Ιουλιανή Παπαδοπούλου και την κα.Χαρά Αντονιάν.

        Οι προσευχές στην Παναγιά μας δεν σταματούν ποτέ,αλλά το "Χαίρε νύμφη ανύμφευτε" θα αργήσουμε πολύ να το ξανακούσουμε.      Και του χρόνου λοιπόν και...

Καλή Ανάσταση !!!

ΕΙΔΗΣΙΣ:ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ


Ελέησον με ο Θεός, ελέησον με...

      Κατανυκτικά, ήσυχα και με κάθε ευλάβεια,τελέστηκε η Αγρυπνία μας,την Τετάρτη 28 Μαρτίου το βράδυ,στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,όπου και ψάλαμε τον Μεγάλο Κανόνα.
      Όρθρος μαζί με τον Μεγάλο Κανόνα,κάτω από τις υποδείξεις του  Αρχιμανδρίτου π. Παύλου Ιωσηφίδη από το Άγιον Όρος και γνώστη του Τυπικού της Εκκλησίας μας,κατόπιν οι Ώρες και ο Εσπερινός μαζί με την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

      Η Εκκλησία μας γέμισε με τις ψυχές των ανθρώπων, μας ζέσταναν, μας αγκάλιασαν και με την κοινή αυτή προσευχή, μας βρήκε η επόμενη ημέρα.
       Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ο ιερέας μας,γύρω στις 12.30, είπε το "Δι'ευχών" και περάσαμε στο αρχονταρίκι του ναού για την καθιερωμένη τράπεζα.Τσαΐ,κουλουράκια και χαλβά μας ετοίμασαν οι κυρίες μας με μεγάλη αγάπη, αγάπη που τους ανταπέδωσε ο κόσμος με το χαμόγελο και τις ευχαριστίες του.Αυτή είναι η πληρωμή μας στους διακόνους της εκκλησιάς μας.


       Ο ιερέας μας, ευχήθηκε σε όλους καλό ξημέρωμα και...

...Καλή Ανάσταση!!!

Ε' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

...της Ὁσίας μητρός ημών Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας 

ής την μνήμην επιτελούμεν...


   Μέσα στήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει μιά σημαντική μορφή, τήν ἁγία τῶν ἄκρων. Αὐτήν, πού ἀπό ἁμαρτωλή καί διεφθαρμένη γυναίκα, ἔγινε ἀσκήτρια καί ὁσία. Τήν ἱερόδουλη, πού ἁγίασε, τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία.
          Καταγόταν ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου. Ἦταν ὡραιώτατη στό σῶμα καί αὐτήν χρησιμοποίησε ὁ διάβολος σάν παγίδα, σάν ἀγκίστρι, γιά νά πιάσει καί τήν ἴδια καί ἄλλους πολλούς στά δίχτυα τῆς ἁμαρτίας. Ἀπό ἡλικία δώδεκα ἐτῶν ξέφυγε τόν ἔλεγχο τῶν γονέων της καί ἀκολούθησε τόν δρόμο τῆς ἀκολασίας καί διαφθορᾶς. Δέν δεχόταν οὔτε τίς συμβουλές τῶν γονέων της, οὔτε τίς ὑποδείξεις τῶν ἱερέων. Ἦταν τόσο φοβερό τό πάθος της, τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα της ἡ ἁμαρτία, ὥστε ἁμάρτανε συνεχῶς καί ἀσταμάτητα, ἀκόμη καί χωρίς χρήματα, μόνο καί μόνο νά ἱκανοποιήσει τίς ἄνομες ἐπιθυμίες της. Δέκα ἑπτά χρόνια δούλευε ἐπιμελῶς μέσα στήν πορνεία. Βυθίστηκε μέχρι τό κεφάλι στό βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Ἔπεσε στά ἔσχατα σημεῖα, πού μποροῦσε νά φτάσει μιά ψυχή.
         Κάποια φορά εἶδε κόσμο πολύ νά ἀνεβαίνει στό πλοῖο γιά τά Ἱεροσόλυμα. Πήγαιναν ἐκεῖ, γιά νά προσκυνήσουν. Πλησίαζε ἡ ἑορτή τῆς ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἀνέβηκε καί ἡ ἁμαρτωλή Μαρία, ὄχι γιατί ἤθελε καί αὐτή νά προσκυνήσει, ἀλλά γιατί μέσα σέ τόσο κόσμο θά εὕρισκε πελατεία νά ἁμαρτήσει, νά ἱκανοποιήσει τό πάθος της. Τά ναῦλα γιά τό καράβι καί τά ἔξοδα τῆς διαμονῆς της στά Ἱεροσόλυμα, τά ἔβγαζε ἀπό τήν αἰσχρή ἁμαρτία.
 Ἡ Θεία Πρόνοια ὅμως δέν τήν ἄφησε. Ὁ πανάγαθος Θεός κατέστρωσε καί ἐνήργησε τό δικό του σχέδιο γιά τή σωτηρία καί αὐτῆς τῆς τόσο ἁμαρτωλῆς. Ὁ Θεός πάντοτε ἐργάζεται τήν σωτηρία ὅλων μας. Θέλει ὅλοι νά σωθοῦν, νά ἐπιστρέψουν στήν ἀλήθεια.
       Κάποια μέρα λοιπόν μαζί μέ ἄλλους προσκυνητάς ἐπεχείρησε νά μπεῖ ἀπό περιέργεια στόν Πανίερο Ναό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὅλοι ἔμπαιναν ἐλεύθερα καί ἀβίαστα, μόνο αὐτήν κάτι τήν ἐμπόδιζε. Μιά μυστηριώδης δύναμη δέν τήν ἄφηνε. Χτυποῦσε πάνω σέ κάποιο ἀόρατο τοῖχο. Τρεῖς καί τέσσερις φορές ἐπεχείρησε, ἀλλά μάταια. Ἡ εἴσοδός της ἀπαγορευόταν. Πληγώθηκε ἡ καρδιά της, πολύ τῆς κακοφάνηκε.
      Τότε ἔκλαψε γιά πρώτη φορά στή ζωή της. Τότε φωτίσθηκε ὁ νοῦς της καί κατάλαβε, γιατί συμβαίνει αὐτό. Ἄρχισε νά προβληματίζεται. Ξύπνησε ἡ ναρκωμένη συνείδησή της. Συναισθάνθηκε τήν ἀκαθαρσία τῶν ἔργων της καί τῆς ψυχῆς της. Παρακάλεσε τήν Παναγία νά τῆς ἐπιτρέψει νά μπεῖ στό ναό καί αὐτή ὑπόσχεται νά ἀλλάξει ζωή, νά γίνει συνετή καί φρόνιμη. 
Πολλές φορές στήν ἀνάγκη μας, στό πρόβλημά μας κάνουμε κάποιο τάξιμο. Ὑποσχόμεθα νά προσφέρουμε στό Θεό κάτι, π.χ. νά ἀνάψουμε μία μεγάλη λαμπάδα σάν τό ἀνάστημά μας. Καί τί ἔγινε μέ αὐτό; Ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός τό κερί μας; Τί βγῆκε, πού τό προσφέραμε; Κάνουμε τό πολύ ἁπλό, πού δέν μᾶς κοστίζει τίποτε, παρά μόνο λίγα χρήματα. Δέν ὑποσχεθήκαμε ποτέ νά ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς, νά ἀρχίσουμε ζωή χριστιανική, νά πορευθοῦμε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
       Πράγματι τελικά κατώρθωσε νά μπεῖ καί εὐθύς ἀμέσως τήρησε τήν ὑπόσχεσή της, κράτησε τό λόγο της. Στή συνέχεια ζήτησε καί βρῆκε ἕναν φωτισμένο πνευματικό, ἐξωμολογήθηκε μέ δάκρυα τά ἁμαρτήματά της, ἔκλαψε σπαρακτικά γιά τό κατάμαυρο παρελθόν της. Κοινώνησε μέ τήν ἄδεια τοῦ πνευματικοῦ καί ἔφυγε γιά τήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη. Καλή καί ἀπαραίτητη εἶναι ἡ μετάνοιά μας, ἡ σταθερή ἀπόφαση γιά ἀλλαγή, μά πιό ἀναγκαία εἶναι ἡ ἐνίσχυση ἀπό τόν Θεό. Ἔτσι πέταξε τήν πολυτελῆ ἐνδυμασία της καί ντύθηκε τόν μοναχικό σάκκο, γιά τά πνευματικά παλαίσματα. Ἦταν τότε περίπου τριάντα ἐτῶν.
        Δέκα ἑπτά χρόνια ἔζησε μέσα στήν ἁμαρτία. Τά πρῶτα δέκα ἑπτά μέσα στήν ἔρημο ἦταν χρόνια φοβεροῦ μαρτυρίου. Εἶχε ζωή σκληρή, ἀσυνήθιστη γιά ἄνθρωπο. Ταλαιπωρήθηκε πολύ ἀπό τόν διάβολο καί τίς ἐπαναστάσεις τῆς σαρκός. Πάλευε μέ τά ἀνήμερα θηρία τῶν παθῶν καί τίς παράλογες προηγούμενες ἐπιθυμίες της.  Νήστευε ὑπερβολικά, ἀσκήθηκε τιτάνια, πολέμησε γενναιότατα, δέν σταμάτησε ποτέ νά ἀγωνίζεται τόν καλό ἀγώνα. Μετά ἀπό κάθε ἐπιτυχία ἀκολουθοῦσε μεγαλύτερος πόλεμος τῶν πειρασμῶν. Ὁ ἀγώνας της εἶχε νίκες ἀλλά καί συνέχεια. Τά διηγήθηκε ἀργότερα ἡ ἴδια στόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ. 
        λα τά χρόνια της μέσα στήν ἔρημο ἔγιναν σαράντα ἑπτά, χωρίς ποτέ νά συναντήσει ἄνθρωπο ἤ θηρίο. Ζοῦσε μόνη μέ μόνο τόν Θεό. Ζοῦσε πλέον ζωή ἀγγελική καί ὑπεράνθρωπη. Ὅταν προσευχόταν σηκωνόταν ψηλά ἀπό τήν γῆ καί ἔμενε μετέωρη στόν ἀέρα. Μέ τήν ἀσυνήθιστη ἄσκηση ἔφτασε καί ξεπέρασε τούς μεγαλύτερους ἀσκητές. Ἔγινε ἀνώτερη ἀπό τούς μάρτυρες, τούς ὁμολογητές, τούς θαυματουργούς ἁγίους. Ἔφτασε σέ μέτρα τελειότητας. Ἀπό τόν βόρβορο τῆς ἁμαρτίας μεταπήδησε στή ζωή τῆς ἁγιότητας, στήν καθαρότητα τῶν ἀγγέλων. 
        ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, πού τήν συνάντησε στό τέλος τῆς ζωῆς της ἔμεινε ἔκθαμβος ἀπό τήν κατάστασή της. Ἔφτασε στήν ἀπάθεια καί τό πρόσωπό της ἔλαμπε. Τήν εἶδε μάλιστα νά περπατάει πάνω στά νερά τοῦ Ἰορδάνη. Τήν κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καί τήν ἴδια μέρα ἐκοιμήθη. Τό ἁμαρτωλό σαρκίο της ἔγινε θεοφόρο σκήνωμα, κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄγγελοι λευκοφορεμένοι πῆραν στά χέρια τήν κατάλευκη ψυχή της καί τήν παρέδωσαν στά χέρια τοῦ Παναγίου Θεοῦ. Ἀπό τήν ὑπερβολή τῆς ἀτιμίας πῆγε στήν ὑπερβολή τῆς θείας δόξης καί τιμῆς.
Ἀγαπητοί μου, 
         Τώρα πού φτάνουμε πρός τό τέλος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Σαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία μᾶς δίνει ἕνα γερό ταρακούνημα, γιά νά σηκωθοῦμε οἱ ράθυμοι, νά μετανοήσουμε οἱ ἁμαρτωλοί, νά ξυπνήσουμε ὅλοι μας. Κανείς δέν πρέπει νά ἀποθαρρύνεται ἀπό τήν κατάστασή του, ὅποια καί ἄν εἶναι αὐτή. Γιά ὅλους ὑπάρχει ἐλπίδα. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι καλεσμένος γιά σωτηρία. Ὁ Χριστός μᾶς θέλει κοντά του, ἀλλά μετανοιωμένους. Μποροῦμε πράγματι νά γίνουμε κατάλευκοι, ὅπως ὅταν βγήκαμε ἀπό τήν κολυμβήθρα, πού βαπτισθήκαμε.
        Λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Δέν εἶναι φοβερό τό νά πέσει κανείς. Αὐτό μπορεῖ νά συμβεῖ σέ ὅλους μας. Φοβερό εἶναι νά μή προσπαθήσει νά σηκωθεῖ. Πολύ κακό εἶναι νά παραμείνει πεσμένος. Καλούμεθα ὅλοι μας νά μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τῆς Ὁσίας Μαρίας καί νά ἔρθουμε πιό κοντά στό Χριστό, ἔστω καί ἄν δέν ζήσαμε τόν πρότερο βίο της. Τολμήσαμε καί διαπράξαμε τήν ἁμαρτία. Γιατί νά μή ἔχουμε τήν τόλμη νά κάνουμε τό βῆμα τῆς ἐπιστροφῆς; Τώρα πού πλησιάζει τό Πάσχα, μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία νά κάνουμε τό βῆμα αὐτό, τό βῆμα τῆς μετανοίας, τό βῆμα τῆς Ὁσίας Μαρίας, ὥστε κι᾿ ἐμεῖς νά ἀπολαύσουμε τόν Χριστό. 

Ἀμήν.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ


 "Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις,
 Χαίρε απογενώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις».
     
   Ο Ακάθιστος ύμνος είναι ένα τροπάριο δοξολογικό για δύο κορυφαία γεγονότα της ζωής και της ιστορίας του κόσμου.
        Το πρώτο είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και το δεύτερο, ως συνέπεια του πρώτου, είναι η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού.
     Αυτά τα δύο γεγονότα, μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας τα θυμίζει κάθε Παρασκευή σε όλους μας. Αυτά τα γεγονότα είναι η ιστορία της σωτηρίας του ανθρώπου.
      Οί οίκοι της Γ’ στάσεως των χαιρετισμών, αναφέρονται στις συνέπειες για εμάς τους ανθρώπους, που είχε ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η ενανθρώπηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Για αυτά τα δύο γεγονότα απευθύνουμε τα «χαίρε» στην Υπεραγία Θεοτόκο.
    Τα «χαίρε», είναι ένας λόγος για να δοξάσεις την Παναγία. Ένα «χαίρε» όμως είναι το πιο συγκλονιστικό: «Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις, Χαίρε απογενώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις».
     Χαίρε εσύ, που κυοφόρησες και γέννησες Εκείνον, που θα ήτανε ο οδηγός των πλανωμένων. Χαίρε εσύ, που γέννησες Αυτόν, που θα ελευθερώσει τους αιχμαλώτους.
   Σήμερα, αγαπητοί αδελφοί, είμαστε και τα δύο. Είμαστε και πλανεμένοι και αιχμάλωτοι. Πλανηθήκαμε, γιατί στηριχθήκαμε στη δική μας σοφία. Τουλάχιστον οι ρήτορες των Αθηναίων έμειναν έκπληκτοι. Εμείς πιστέψαμε ότι, ακόμα και από τους ρήτορες είμαστε πιο έξυπνοι και θελήσαμε να προσπεράσουμε το γεγονός. Το γεγονός της αγάπης του Θεού. Τι καταφέραμε; Μπερδευτήκαμε. Πλανηθήκαμε στη ζωή μας. Πήραμε λάθος δρόμους. Φτάσαμε σε αδιέξοδα. Στα αδιέξοδα, που ζούμε και σήμερα. Στα αδιέξοδα, που ζουν οι άνθρωποι όλων των εποχών. Όταν, αντί να εμπιστευθούν το λόγο και την αλήθεια του Χριστού, επιμένουν στο δικό τους θέλημα.
   Και έτσι έχουμε, ό, τι μάς συμβαίνει στον κόσμο. Και παλιότερα και τώρα. Απλά, τώρα επιβεβαιωθήκαμε, ότι χρεωκοπήσαμε, υλικά και πνευματικά,ότι αποτύχαμε παταγοδώς. Όχι, γιατί δεν ξέραμε καλά τα οικονομικά, αλλά γιατί προβάλλαμε μπροστά τον εγωισμό μας και εκεί τσακιστήκαμε.
    Αποδειχτήκαμε πόσο ανόητοι είμαστε. Πόσο αστοιχείωτοι είμαστε, αφού δεν καταφέραμε να κερδίσουμε τη ζωή που θέλουμε. Αφού δεν καταφέρνουμε να κρατάμε ένα σπίτι γεμάτο αγάπη και χάρη. Αφού δεν καταφέρνουμε να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στα ίδια μας τα παιδιά. Περπατάμε καλά, λοιπόν; Είμαστε άνθρωποι στο σωστό δρόμο; Είμαστε άνθρωποι, που ξέρουμε τι θέλουμε; Ή που απεδείχθη ότι, δεν ξέρουμε τι θέλουμε και τι ζητάμε; Και πού μάς οδήγησε αυτή η πλάνη; Όπου οδηγούν όλες οι πλάνες. Στη αιχμαλωσία. Και η αιχμαλωσία των σωμάτων μας είναι πιο υποφερτή από την αιχμαλωσία των ψυχών μας.
      Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας αλλά και στον πόλεμο του ΄40 επιχειρήθηκε, και τα κατάφεραν και στις δύο περιπτώσεις, να μας αιχμαλωτίσουν το σώμα. Όμως δεν κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν την ψυχή μας. Γι’ αυτό διεκδικήσαμε και κερδίσαμε και τη σωματική μας ελευθερία.
       Σήμερα ζούμε την παντοειδή αιχμαλωσία μας. Σήμερα είμαστε, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι, ένα κράτος υπό κατοχή. Ένα κράτος, που έχει υποθηκευτεί το σπίτι και η ζωή του καθενός μας. Η περιουσία του τόπου μας. Μη ξαφνιαστείτε, μα ακόμα και τα παιδιά μας, είναι υποθηκευμένα. Πως τα καταφέραμε; Αιχμαλωτιστήκαμε στην ψυχή. Αλλά πια είναι η αιχμαλωσία της ψυχής μας; Η αιχμαλωσία που γέννησαν τα πάθη. Και δουλεύοντας στα πάθη μας, ξεπουληθήκαμε και στην ψυχή και στο σώμα μας. Γι’ αυτό γίναμε και ανίκανοι να χαρίσουμε ένα χαμόγελο στα παιδιά μας. Αλλά τώρα κινδυνεύουμε να φτάσουμε σε ρυθμούς στέρησης και πείνας, που δεν διανοηθήκαμε ποτέ ότι θα φτάσουμε.
      Πιστέψαμε ότι, αυτά ήταν για τους πατεράδες μας και τώρα τα ζούμε εμείς. Και σε εκείνους τα έφεραν οι ξένοι. Εμείς παραδοθήκαμε και ξεπουληθήκαμε μόνοι μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τι μας μένει; Η επιστροφή. Η επιστροφή στην αγάπη και στη χάρη της Παναγιάς και του Χριστού. Όπως το κάναμε σε άλλες δύσκολες ώρες, έτσι και τώρα να ζητήσουμε μετάνοια. Να κάνουμε αυτό που ακούσαμε. Να «ξενωθώμεν». Να γίνουμε ξένοι στην νοοτροπία αυτού του κόσμου και να αποκτήσουμε νουν Χριστού και φρόνημα Χριστού. Και τότε θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας, θα ξαναβρούμε τα σπίτια μας. Και τότε θα είμαστε ικανοί, γιατί τώρα δεν είμαστε, να πετάξουμε έξω από τον τόπο μας, αυτούς που μας κατέκτησαν.
      Αλλά αυτή η αλλαγή προϋποθέτει τη δική μας εσωτερική αλλαγή. Όταν καταφέραμε και φτιάξαμε νέα παιδιά, που μας λένε: «και με τους Τούρκους και με τους πάντες, αρκεί να περνάω καλά», άρα πουλήσαμε τις ψυχές τους.
      Εάν, λοιπόν, δεν αποκτήσουμε ένα φρόνημα οντολογικής ελευθερίας, αυτό που μας χαρίζει η αγάπη του Θεού, τότε ουσιαστικά δεν έχουμε μέλλον, και ας μη μας παραμυθιάζει κανένας.
       Γι’ αυτό, λοιπόν, ζώντας μέσα στην Εκκλησία, μπορούμε να δούμε την αλήθεια. Μπορούμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Γιατί, αν πραγματικά μελετήσουμε τη ζωή της, θα δούμε ότι αυτά που θέλουμε σήμερα είναι ακριβώς αυτά που υπάρχουν στην Παράδοση της Ορθοδόξου πίστεώς μας.
  …Αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι άλλο πράγμα η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, το σπίτι μας, οι δουλειές μας, και άλλο πράγμα η Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι η σωσμένη ζωή μας. Και γι’ αυτό μπαίνουμε σ’ αυτήν. Όχι, για να ‘χουμε ένα ψυχολογικό άλλοθι, αλλά για να βρούμε τον πραγματικό μας εαυτό, και να χαρούμε και να ζήσουμε όμορφα και ευλογημένα.
       Να παρακαλέσουμε, λοιπόν, την Παναγία μας, να μας φωτίσει όλους μας, και τον τόπο μας ολόκληρο, για να βρούμε τις αλήθειες που χάσαμε, και γι’ αυτό φτωχύναμε.»


Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΧΕΛΑΙΟΥ


Τι πρέπει να γνωρίζουμε για το Ιερό Μυστήριο του Ευχέλαιο;
   
Πότε το κάνουμε;
 
      Το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου τελείται στους Ιερούς ναούς την «μικρή» Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων και την Μεγάλη Τεσσαρακοστή του Πάσχα. Πολλοί πιστοί μας όμως, τελούν το Ιερό Ευχέλαιο προσκαλώντας τον Ιερέα στο σπίτι τους, όποτε και αν το χρειαστούν, κυρίως όμως όταν υπάρχει πρόβλημα υγείας. Η συνήθεια αυτή είναι καλή κι ευλογημένη, εφόσον δεν αμελούν πρωτίστως και το μυστήριο της μετανοίας - εξομολογήσεως. Τονίζουμε ότι το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου δεν αναιρεί το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, ούτε το υποκαθιστά.

Γιατί το κάνουμε;
 
      Το Ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου είναι το μυστήριο της ιάσεως δηλαδή της θεραπείας της ψυχής και του σώματος. Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος αναφέρει: «…ασθενεί τις εν υμίν; προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ΄αυτόν, αλείψαντες αυτόν ελαίω εν τω ονόματι του Κυρίου. και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και εγερεί αυτόν ο Κύριος καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ...» (Καθολ. Επιστ. Ιακώβου 5, 15).

Προετοιμασία που απαιτείται:
 
       * Πρέπει να προηγηθεί εξομολόγηση και νηστεία.
    *Το μυστήριο του Ευχελαίου τελείται κανονικά από επτά Ιερείς, επτά είναι και τα Αποστολικά και Ευαγγελικά αναγνώσματα, επτά και οι ευχές που διαβάζονται από τον Ιερέα (ο αριθμός επτά σημαίνει πληρότητα). Κατ' οικονομία μπορεί να τελεστεί από έναν μόνο Ιερέα, που βέβαια είναι και το πιο συνηθισμένο στην πράξη σήμερα.
    *Αυτοί που θα προσκαλέσουν τον Ιερέα να τελέσει το Ιερό Ευχέλαιο στο σπίτι τους, θα πρέπει να έχουν σε ένα τραπέζι:
  •  ένα σκεύος με αλεύρι για να τοποθετηθούν σ' αυτό επτά κεριά (καλό είναι με το αλεύρι να κατασκευαστεί άρτος, ο οποίος να προσφερθεί στην εκκλησία),
  •  επτά κεριά
  • αναμμένη κανδήλα                                                                      
  •  θυμιατό
  • μία εικόνα και
  •  χρωστήρες (ή χριαλίδιο) για να χρίσει ο Ιερέας τους πιστούς στο μέτωπο και τα χέρια με το έλαιο που μόλις αγιάσθηκε.
    Το αγιασμένο έλαιο φυλάσσεται και δεν πετιέται. Καλόν είναι να καίγεται στο κανδήλι μέχρι τέλους. Εάν φυλάσσεται να διατηρείται σε καθαρό σκεύος και να είναι για χρίση σε περίπτωση ασθενείας.

    Η εύκολη αυτή προετοιμασία γίνεται και ουσιαστική, εάν προσφέρουμε την ψυχή μας αγνή, καθαρή και ταπεινή. Έτσι συμμετέχουμε στο αγγελικό πανηγύρι των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας!

Καλή Ανάσταση

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

ΔΥΟ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ '21 ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ.

 Αναπαράσταση του ηρωισμού των προγόνων μας, από τους νέους μας,με ταλέντο και ευπρέπεια.
Ίσως έτσι να γεννιούνται οι αυριανοί "ήρωες" μας!!!

       Είδαμε σε προηγούμενα άρθρα της ιστοσελίδας της Ενορίας των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,αλλά και της ιστοσελίδας της Ενοριακής Νεανικής Εστίας μας, την συμβολή των παρελάσεων και των εορτών στα δημόσια μα και στα κατηχητικά σχολεία, στην εκμάθηση της ιστορίας μας με μια διαφορετική προσέγγιση,αυτή της συμμετοχής.
       Τα παιδιά παίρνοντας ενεργά μέρος σε θεατρικά σχήματα ή διάφορα σκετς, απαγγελίες ποιημάτων,χορευτικές παραδοσιακές εκδηλώσεις και τόσα άλλα,διασκεδάζουν με ένα τρόπο εποικοδομητικό,μορφώνονται,ενώνονται ψυχικά,δημιουργούν φιλίες και μαθαίνουν την τεράστια ιστορία αυτού του τόπου, όχι παθητικά αλλά σαν μέρος αυτής της ιστορίας,της ιστορίας του μέλλοντος αυτού του Έθνους.
       Στο κατηχητικό μας σχολείο,μέσα στην κατάμεστη εκκλησιά μας κάναμε και εμείς την μικρή γιορτή μας,το Σάββατο το απόγευμα της 17ης Μαρτίου,θυμίζοντας στους προσκεκλημένους μας ξανά και ξανά την ιστορία της Ελλάδος, με την δική μας όμως ματιά, αυτήν την άδολη του μικρού παιδιού,την αγνή του καλού χριστιανόπουλου,την ζεστή του αυριανού συνανθρώπου σας.
        Αυτά τα παιδιά,μας χάρισαν και σε αυτήν την επέτειο,της αποτίναξης του ζυγού της δουλείας μας από τους Τούρκους κατακτητές,της επανάστασης του 1821,για άλλη μια φορά ψυχική ανάταση και υπερηφάνεια,συγκίνηση και δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που περνά η πατρίδα μας αυτήν την περίοδο.
       Στην προσπάθεια της ψυχικής ανάτασης του κόσμου, συμβάλουν ενεργά  και οι χριστιανικές αδελφότητες,μέσα από τις δραστηριότητες τους και επανδρώνοντας τις νεανικές εστίες των  Ενοριών με κατηχητές και κατηχήτριες.
      Τα περισσότερα, νέα παιδιά φοιτητές θεολογικών και άλλων σχολών,μα και επαγγελματίες,επιστήμονες,άνθρωποι ταγμένοι σε έναν όμορφο αγώνα,αυτόν της κατήχησης, που αφήνοντας τις δουλειές τους και αφιερώνοντας τον ελεύθερο χρόνο τους,χωρίς κανένα προσωπικό όφελος  και κάτω από την καθοδήγηση των ιερέων των ενοριών έχουν αναλάβει το δύσκολο και λεπτό κατηχητικό έργο των νέων των Ενοριακών Νεανικών Εστιών.
        Στην δική μας Ενορία δύο από αυτές τις Αδελφότητες δραστηριοποιούνται,η "Απολύτρωσις"που από τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας των κατηχητικών μας και κατόπιν παράκλησης του ιερέως μας αγωνίζεται για την ψυχή των παιδιών μας και η αδελφότητα Θεολόγων"Σωτήρ" που λόγω αύξησης των παιδιών των κατηχητικών μας χρειαστήκαμε και την δική τους βοήθεια,που μας παρασχέθηκε άμεσα.
       Αυτοί οι νέοι εκτός των άλλων καθηκόντων τους, κατά καιρούς ανεβάζουν και θεατρικές παραστάσεις με θέματα εμπνευσμένα από την ένδοξη Ελληνική ιστορία και  ξεδιπλώνοντας έτσι σ' εμάς τα χαρίσματα που τους έδωσε απλόχερα ο Θεός και προσφέροντας τα πίσω στους ανθρώπους που αγαπούν,μας γεμίζουν με υπερηφάνεια για τους προγόνους μας και την πίστη μας στον Θεό.
       Δύο από αυτές τις παραστάσεις με θέμα την Επανάσταση του 1821 παίχτηκαν στην πόλη μας και έπεσαν στην αντίληψη μας.Μία ήταν την 24η και 25η Μαρτίου το απόγευμα,στην αίθουσα εκδηλώσεων της Χριστιανικής Αδελφότητος " Απολυτρώσις" και είχε θέμα τον ήρωα της επανάστασης Κατσαντώνη και τίτλο "το τίμημα της λευτεριάς",ενώ η δεύτερη παράσταση παίχτηκε τις ίδιες ημέρες, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Αδελφότητος θεολόγων "Σωτήρ"με θέμα την έξοδο του Μεσολογγίου και με τίτλο "Μεσολόγγι" όπου παραβρέθηκε και ο ιερέας μας για να τιμήσει το έργο και την προσπάθεια αυτών των νέων.
       Χειροκρότησε με ενθουσιασμό όλα τα παιδιά,μα περισσότερο νομίζω τον κατηχητή του, κο Αντώνιο Λουπίδη που συμμετείχε στην παράσταση,συγκινήθηκε από την λεβεντιά των ηρώων,μα θαύμασε και το υποκριτικό ταλέντο των ηθοποιών της παράστασης και χάρηκε για το ήθος και την ζωντάνια των συνεργατών του, στην προσπάθεια κατήχησης της Ενορίας του και ειδικά των παιδιών.
       Τέτοιες προσπάθειες δεν αφήνουν ασυγκίνητο κανέναν γιαυτό και εμείς μέσω της ιστοσελίδας μας τις προβάλουμε και καμιά φορά "συναγωνιζόμαστε"μαζί τους,για να μην ξεχάσει κανένα Ελληνόπουλο ,ποτέ, από ποιους ηρωικούς προγόνους προέρχεται,μα και για να μάθει την ιστορία αυτού του τόπου,μέσα από την ενεργή συμμετοχή του και όχι μόνο από την παθητική ανάγνωση των γεγονότων.

Εύγε και ευχαριστώ στους αγωνιστές της δικής μας εποχής!!!

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

ΕΙΔΗΣΙΣ: ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 1821

Τιμούμε και καμαρώνουμε τα νιάτα της πατρίδας μας,
 που τιμούν και σέβονται τους ήρωες τους!!!


      Η εκκλησία μας κατάμεστη "του Ευαγγελισμού",η Παναγιά μας στο σπίτι των γονιών της,των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης,στο κέντρο τοποθετημένη με την  εικόνα του Ευαγγελισμού της από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ,στολισμένη για τους "Χαιρετισμούς" της από την Παρασκευή το βράδυ ακόμη,προσκυνήθηκε και γιορτάστηκε από τους πιστούς ενορίτες και επισκέπτες μας όπως της έπρεπε.

      Μας βλέπει η Παναγιά μας και μας χαίρεται,μας αγαπά και μας ακούει,μας νοιάζεται,γιαυτό ακόμα θαυματουργεί,γιαυτό είναι ακόμα κοντά μας.

        Προσευχή στην Παναγιά μας λοιπόν να μας βοηθήσει και σ' αυτήν την δοκιμασία που περνά το Έθνος μας, όπως τότε που οι σκλαβωμένοι Έλληνες την είχαν κοντά τους,στους αγώνες για την ελευθερία της Ελλάδος,κάνοντας την επανάσταση τους ενάντια σε μια παντοδύναμη Τουρκία και γλυτώνοντας από τέσσερις και πλέον αιώνες σκλαβιά.

       Αυτά έγιναν το 1821 μα εμείς δεν πάψαμε ποτέ να ευχαριστούμε τους ήρωες μας,γιαυτό και μέχρι σήμερα 25η Μαρτίου του 2012,ύστερα από εκατόν ενενήντα ένα χρόνια,στις εκκλησιές μας οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και δοξολογίες κάνουμε,στα μνημεία και στις πλατείες των πεσόντων ηρώων μας,στεφάνια καταθέτουμε,στους δρόμους μας, ο στρατός μας ετοιμοπόλεμος με τα όπλα παρελαύνει και οι νέοι μας,μαθητές και σπουδαστές, ομοιόμορφα ντυμένοι και περήφανοι,τα σχολειά τους εκπροσωπούν,για να δείξουν, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις των τάχα έμπειρων αναλυτών,πως η ψυχή του Έλληνα δεν ξεχνά τους ήρωες του,δεν εφησυχάζει, την Παναγιά του προσκυνά, τους Αγίους του επικαλείται,παίρνει θάρρος ο ένας από τον άλλο και με την δύναμη της ενότητας καταφέρνει τα πάντα.

         Και εμείς οι Ανθοκηπιώτες, σαν παραδοσιακοί Έλληνες που είμαστε, τιμήσαμε με τον ίδιο τρόπο τους ήρωες μας.Πρώτα στην εκκλησία μας,στους Αγίους Θεοπάτορες των Ανθοκήπων κάναμε Επίσημη Δοξολογία και μετά,κατόπιν παροτρύνσεων του ιερέως μας κατευθυνθήκαμε στον τόπο της παρέλασης,για να καμαρώσουμε τα παιδιά μας.

        Γύρω στις 12.00 άρχισε η παρέλαση με την μπάντα του Δήμου μας μπροστά και κατόπιν ακολούθησαν παιδιά και ηλικιωμένοι από τα διάφορα ιδρύματα του Παύλου Μελά,οι πρόσκοποι με έναν τεράστιο αετό,οι σύλλογοι με μπροστάρηδες τους δικούς μας της Ευκαρπίας,τον Μικρασιατικό και τον σύλλογο των Βλάχων,ντυμένους με τις παραδοσιακές στολές τους τα λάβαρα και τις σημαίες τους,μα το μεγαλύτερο χειροκρότημα και την πιο δυνατή συγκίνηση προκάλεσαν τα παιδιά από όλα τα σχολεία του Δήμου μας, του Παύλου Μελά.

          Όλα τέλεια σχεδιασμένα από τους υπευθύνους του Δήμου μας, χάρισαν στον κόσμο που παρακολούθησε την παρέλαση, στιγμές ευτυχίας και χαράς,στιγμές ανάτασης και υπερηφάνειας,όμορφα αισθήματα που μας χρειάζονται αυτές τις δύσκολες μέρες που περνά η πατρίδα μας.

 Από αυτήν την ιστοσελίδα,της Ενορίας των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, στέλνουμε ένα μεγάλο"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ "στα παιδιά του Δήμου μας που μας έκαναν περήφανους Έλληνες ξανά,έτοιμους να αντιμετωπίσουμε και να αντικρούσουμε την περίεργη κακότητα των Ευρωπαίων φίλων μας.